Tag: Books

The Phenomenon of Science

Internet Systematics is a blog maintained by Yannis Corovesis (a well known Engineer from the stone ages of the Greek Internet) and is the result of his observations as well as of his participation into the process of building the global Internet over the years.

In his latest post he mentions Turchin‘s book “The Phenomenon of Science” which apparently is out of print. But thanks to the Internet, not out of availability: You can read it from Scribd, or even download it from here.

nmap book

This landed today at nmap-hackers: Fyodor finished “Nmap network scanning” and it is shipping. From the book’s abstract:

Nmap Network Scanning is the official guide to the Nmap Security Scanner, a free and open source utility used by millions of people for network discovery, administration, and security auditing. From explaining port scanning basics for novices to detailing low-level packet crafting methods used by advanced hackers, this book by Nmap’s original author suits all levels of security and networking professionals. The reference guide documents every Nmap feature and option, while the remainder demonstrates how to apply them to quickly solve real-world tasks. Examples and diagrams show actual communication on the wire. Topics include subverting firewalls and intrusion detection systems, optimizing Nmap performance, and automating common networking tasks with the Nmap Scripting Engine.

The New School of Information Security

I just finished reading “The New School of Information Security” which is written by Adam Shostack and Andrew Stewart. Reader of this blog thanasisk and I disagree on the value of the book. He considers it as overrated while I say that it is simply different.

I read this book in the bus (while going to work and returning from it). First of all, it is not a book. I would call it a long paper (160 pages long). Second, every two or three pages the message of the book repeats itself: We need objective data. If one wants to summarize “The New School” in two bullets, these would be:

  • We need objective data, so let’s start sharing data and not wait for others to share first.
  • Amateurs study Cryptography; Professionals study Economics.

Actually the second bullet is the title of chapter 6. People forget that cryptographers study cryptography. We apply it!

So does this book bring any new knowledge on the table? It depends on who you are. For me, who has passed from a variety of information security outposts (from security oriented system administration, to running an emergency response team and passing the CISA exam among others) the book does not offer any new knowledge. It clearly points out the “generalist versus specialist” debate (if you read sage-members sometimes such threads occur) and pushes the reader to think outside of his domain of expertise.

Information Security is always a lot more than what you deal with. So what did I get by reading the book?

So is this book overrated? Well if you have the experience that thanasisk carries you can live without reading it. Is it different? Since it is a 160 pages long paper (manifest if you like) of course. Is it readable? Yes! Should you read it? If you are an eager mind dealing with system administration or information security (at any level; from junior to senior) definately yes! It will always remind you that Information Security is a whole lot more than what you think it is, dealing or interested with. For it certainly is not only writing policies, running a vulnerablity scanner or finding that next buffer overflow that will give you root access.

For me the most powerful statement of the book remains the title of chapter 6:

Amateurs study Cryptography; Professionals study Economics.

PS: Adam Shostack blogs interesting stuff over at Emergent Chaos.

Real World Operations Research: The Woolsey Papers

Στο μυαλό μου για πολλά χρόνια ο όρος Επιχειρισιακή Έρευνα ήταν συνδεδεμένος με (τραυματικά) iterations του Simplex (με το χέρι). Σε αυτό προσθέστε και το είδος των συμβούλων που έρχονται από το πουθενά, λύνουν ένα πρόβλημα διαφορετικό από αυτό που έχει ο πελάτης (και πληρώνονται ακριβά για αυτό) και αφήνουν πίσω τους συντρίμια κόσμο να κάνει την πραγματική δουλειά (the devil is in the details). Έτσι όταν έπεσα πάνω σε αυτό το post κατάλαβα πως ο Gene Woolsey πρέπει να είναι διαφορετικός. Ψάχνοντας να δω τι έχει γράψει, βρήκα το “Real World Operations Research: The Woolsey Papers“. Είναι μια συλλογή των γραπτών του που καλύπτει μια τριακονταετία.

Δεν με απογοήτευσε. Και πως θα μπορούσε άλλωστε όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που σε keynote speech υπόσχεται στους υπόλοιπους ομιλητές:

I assure you that I will attend every session of this conference, and I plan to ask each speaker these questions:

1. Did you know what they were doing before you modeled it?
2. If yes, how did you know?

If should you be so fortunate as to get by these two questions, I will then move on to ask:

3. Is your model presently in use?
4. If yes, how do you know? (Guess what the acceptable answer is here!)

If you are still alive, I will move on to the grand finale, which is:

5. Does it work?
6. If yes, is there a measurable, verifiable reduction in cost over what was done before, or a measurable, verifiable increase in readiness?
7. If yes, show it to me NOW.

Ο άνθρωπος δεν μασάει τα λόγια του. Ηδη από τις πρώτες σελίδες γράφει “shut up and listen”. Θεωρεί αδιανόητο να προτείνεις βελτιώσεις για την δουλειά κάποιου, χωρίς καν να ξέρεις πως δουλεύει. Κάνοντας τη δουλειά μαζί με το προσωπικό πριν προταθεί λύση, αυξάνεται το PIT factor εκεί που έχει σημασία. Η πιο σημαντική ίσως παρατήρηση που διατρέχει όλες τις σελίδες του βιβλίου είναι πως ο σύμβουλος πρέπει να αντιλλαβάνεται το organizational politics. Γιατί δεν έχει καμία σημασία εάν έχει καταφέρει να σχεδιάσει την καλύτερη δυνατή λύση, εάν αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για λόγους εσωτερικής πολιτικής. Με λίγα λόγια δηλαδή:

Δεν υπάρχουν τεχνικά προβλήματα, παρά μόνο πολιτικά.

Είναι σημαντικό να καταλάβει κανείς πόσο κοντινά πεδία είναι η συμβουλευτική που ασκούν οι IT και οι OR consultants. Για παράδειγμα και επειδή και οι δύο κατηγορίες καταθέτουν προτάσεις για “νέα, καλύτερα συστήματα” και στις δύο περιπτώσεις ισχύει πως:

If the costs of building a system are greater than the amount it will save you, don’t do it.

Είναι εντυπωσιακό πως υπάρχουν patterns συμπεριφορών που νομίζει κανείς πως “αλλού” δεν εμφανίζονται:

The one thing government seldom gets is honest advice from consultants. Let’s face it, many consultants will say anything they have to in order to be called back.

Κι εγώ που νόμιζα πως αυτό το είδος συμβούλων ταλαιπωρεί μόνο το Ελληνικό Δημόσιο…

Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος συμβούλων. Αυτοί που παρασύρονται από την ικανότητά τους και νομίζουν πως ακριβώς επειδή είναι καλοί, η δουλειά τους “πουλάει” από μόνη της. Ο Woolsey αποκαλεί αυτή την αντίλληψη “professional myopia”: Οι σύμβουλοι υπάρχουν για να λύνουν τα προβλήματα των πελατών τους, όχι για να λύνουν προβλήματα που τους αρέσουν και όταν εμφανιστεί ο πελάτης, να τον προσαρμόσουν στις λύσεις αυτές.

Για χρόνια μου διέφευγε, αλλά είναι μια σωστή τακτική που προτείνει, το να παρουσιάζεις στον πελάτη σου (είτε internal, είτε external consulting) περισσότερες από μία εναλλακτικές λύσεις. Αυτό έχει το ψυχολογικό πλεονέκτημα να μην απορρίψει ο πελάτης τη μία λύση που του παρουσιάζεις. Business is business, αλλά όταν η μία και μοναδική λύση που έχεις σχεδιάσει απορρίπτεται (για οποιοδήποτε λόγο), τότε το παίρνει κανείς και λίγο προσωπικά. Στην περίπτωση των πολλαπλών επιλογών, αυτό συμβαίνει δυσκολότερα και δείχνει πως δεν υπάρχει μόνο ένα course of action.

Δίνει ακόμα και συμβουλές για personal career advancement:

As long as technology is your thing plan to die reading manuals.

Το εντυπωσιακό είναι πως με τις συμβουλές του Woolsey η αλλαγή από το παραπάνω καθεστώς για όποιον την επιθυμεί δεν κοστίζει πάνω από $20. Η γυναίκα μου μου λέει πως το ίδιο έχει πει και ο Χατζηδάκις με άλλα λόγια: “Αν δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, θα πας εκεί που κοιτάς”. Πράγματι: Έχω ένα φίλο που 10 χρόνια πριν μου είχε πει “Εγώ φίλε Γιώργο δε θέλω να μείνω τεχνικός, θέλω να διοικήσω”. Είναι γεγονός πως το κατάφερε, όχι μόνο γιατί το ήθελε, αλλά γιατί σκέφτηκε και πως να το πετύχει κιόλας.

Κλείνω με δύο συμβουλές που o Woolsey δίνει προς το τέλος του βιβλίου: Εάν θέλεις να βγάλεις καλά λεφτά και γρήγορα γίνε υδραυλικός. Σύντομα θα οδηγείς Mercedes, θα έχεις το δικό σου ωράριο και πελάτες που θα σε παρακαλάνε. Η δεύτερη και πιο σημαντική:

The trick in life is to find out what you think is play that the fools think is work so that they will pay you to do it.

Μπορείτε να διαβάσετε τη γνώμη και του greenOR για το βιβλίο σε αυτή τη σειρά των τριών post: [1], [2] και [3].

Logicomix – αντί κριτικής

Χτες το πρωί το αγόρασα. Χτες το βράδυ τελείωσα την πρώτη ανάγνωση. Σκέψεις:

  • Ο Παπαδάτος έχει πετύχει καταπληκτικά τον Παπαδημητρίου.
  • Στη βιβλιοθήκη μου για πάνω από 10 χρόνια ξεκουράζεται το The Principles of Mathematics. Θα δοκιμάσω να το διαβάσω μέσα στο 2009.
  • Έχω μερικές διαφωνίες με τη μετάφραση του Δοξιάδη, αλλά δεν έχω και το αρχικό κείμενο για να είμαι σίγουρος.
  • Δεν έχω πειστεί ακόμα για το συμπέρασμα της σελίδας 305.
  • Αυτό το βιβλίο πρέπει να μοιράζεται δωρεάν σε όλα τα λύκεια!

Παράγγειλα ήδη την αγγλική έκδοση.

Υ.Γ. Να περιμένουμε ένα δεύτερο μέρος με ήρωα τον von Neumann;

Time management books

Όταν ο (σχολιαστής αυτού του blog) XLA μου δώρισε το “Time Management for System Administrators” λίγο ήξερε πόσο θα επιδεινωνόταν το πρόβλημα διαχείρισης χρόνου που είχα. Άρχισα να το διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον και έβλεπα μπροστά μου έναν άνθρωπο που διηγούταν προβλήματα παρόμοια με τα δικά μου και ημίμετρα που και εγώ είχα προσπαθήσει να εφαρμόσω. Πάνω που είχα τελειώσει το 3ο κεφάλαιο, σταμάτησα να το διαβάζω. Τι είχε συμβεί;

Είχα σταματήσει να γυρίζω μόνος μου στο σπίτι. Προσπαθώ να διαβάζω πολύ στα ΜΜΜ, καθώς περνάω μιάμιση με δύο ώρες σε αυτά. Καθώς γύριζα με παρέα, “έχασα” δύο ώρες ελαφρού διαβάσματος.

Το βιβλίο θάφτηκε στη στοίβα και σχεδόν το ξέχασα.

Η διαχείριση του χρόνου μου επίσης πήγε περίπατο. Δεν εγκατέλειψα την προσπάθεια, αλλά σίγουρα κατάφερνα λιγότερα από όσα μπορούσα και ήθελα.

Καιρό μετά πέτυχα στο Hacker News μια αναφορά για το “How to do Research at the MIT AI Lab“. Ανάμεσα στα πολλά χρήσιμα και ενδιαφέροντα γράφει:

Read Alan Lakein’s book How to Get Control of Your Time and Your Life, which is recommended even by people who hate self-help books. It has invaluable techniques for getting yourself into productive action.

Το βιβλίο το είχε η βιβλιοθήκη του ΤΕΕ και σκέφτηκα πως αφού δεν τα κατάφερα με το προηγούμενο, ας προσπαθήσω με αυτό. Το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα, εύκολα και ευχάριστα (μου πήρε περίπου μία εβδομάδα και σε ώρες που παράλληλα έκανα baby sitting). Εντυπωσιακό για βιβλίο που γράφτηκε το 1973 και όμως περιέχει συμβουλές για το πως να αποφύγει κανείς τόσο το information overload, όσο και το email bankruptcy (snail mail στο βιβλίο, αλλά δεν αλλάζει κάτι).

Από τις πιο καλές συμβουλές του βιβλίου: Πάρε ένα χρονόμετρο κουζίνας (συνήθως μετράνε αντίστροφα μέχρι 60′) και χρησιμοποίησέ το για το χρόνο που αφιερώνεις σε μια εργασία μέσα στο οκτάωρο (ή ως υπενθύμιση για εκείνη την εργασία που πρέπει να ελένξεις πως πάει μετά από 20′).

Δύο μήνες μετά ξαναγύρισα στο κεφάλαιο 3 του Limoncelli. Οι ομοιότητες με το βιβλίο του Lakein είναι πολλές, άλλωστε το γράφει και ο ίδιος πως το έχει διαβάσει. Ο Κύκλος (The Cycle), το σύστημα του Limoncelli για την οργάνωση του χρόνου δεν διαφέρει πολύ από αυτά που προτείνει ο Lakein. Και οι δύο προτείνουν μια ιεράρχιση των δραστηριοτήτων με τις διαβαθμίσεις A, B και C (Α το πιο σημαντικό, C το λιγότερο σημαντικό) και προτείνουν να ασχολείται κανείς πάντα με τα A-items, ακόμα κι αν δεν έχει “παράθυρο χρόνου” που να τα χωράει. Τότε μπορεί να τα σπάει σε μικρότερα τμήματα που μπορούν να χωράνε στα διαθέσιμα time slots.

Με την εξαίρεση του τέλους του κεφαλαίου 13 (Automation), το βιβλίο δεν είναι μόνο για system administrators. Αρκεί άλλωστε να σκεφτεί κανείς το motto του Terrence Parr “Why program by hand in five days what you can spend five years of your life automating?“ για να καταλάβει πως είναι για κάθε πληροφορικό που θέλει να βρει ένα τρόπο να οργανώσει το χρόνο του (επαγγελματικό και προσωπικό) καλύτερα. Και επειδή είναι και νεώτερο από το βιβλίο του Lakein, έχει μια πιο σύγχρονη ματιά (π.χ. έχει ειδικό κεφάλαιο για τη διαχείριση της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας).

Από τα καλύτερα σημεία του βιβλίου είναι η σαφής προοτροπή να προστατεύει κανείς εκείνο το 1/3 της ημέρας που δεν είναι work-time ή ύπνος:

The wrong thing is to stay late. Your social life is valuable. You don’t do your employer any favors by ignoring social time and becoming irritable. You work better when you eat right, get plenty of sleep regularly, exercise and participate in nonwork activities.

Οι Έλληνες εργοδότες βέβαια αγνοούν τον Νόμο του Parkinson (“work expands so as to fill the time available for its completion”) και θεωρούν την (απλήρωτη) υπερωρία δεδομένη και υποχρεωτική.

Επανερχόμενος στα βιβλία, μπορώ να παρατηρήσω πως έχουν και τα δύο ένα μόνο μειονέκτημα: Δεν περιέχουν καμία ιδέα / συμβουλή για το πως μπορεί να οργανώσει το χρόνο του κάποιος που έχει μωρά παιδιά (μωρά, όχι μικρά, ο Lakein αφιερώνει μια σελίδα για το πως μπορείς “κλέψεις” 30 λεπτά από ένα τετράχρονο).

Bottom line: Το βιβλίο του Lakein είναι πολύ καλό. Εάν όμως η σχέση σας με τους υπολογιστές είναι επαγγελματική, τότε το βιβλίο του Limoncelli είναι σαφώς πιο χρήσιμο, πιο σύγχρονο, έχει δικό του wiki site και mailing list (TM4SA-fans).

Network Flows and Monotropic Optimization

Όταν παρακολουθείς μια παρουσίαση, περνάνε στο background κάποιες λεπτομέρειες -ίσως όχι ίδιες για όλους- που αποτελούν (τελικά) πιο σημαντικό κέρδος και από το ίδιο της το θέμα. Έτσι λοιπόν πριν ~1 μήνα όταν ο Γιάννης Μπάρας έκανε μια παρουσίαση στο NETMODE για τη δουλειά του στα social networks, ανέφερε εντελώς στα πεταχτά το βιβλίο “Network Flows and Monotropic Optimization” του R. Tyrrell Rockafellar.

Το βιβλίο το βρήκα στη βιβλιοθήκη του ΠΑ.ΠΕΙ. και πραγματικά είναι φανταστικό! Το πρόβλημα; Ο Wiley δεν το ξανατύπωσε από το 1984 που κυκλοφόρησε. Ευτυχώς μετά από επικοινωνία με τον συγγραφέα το βρήκα σε ένα μικρό εκδοτικό οίκο που κάνει (ενδιαφέρουσες) επανεκδόσεις.

Thank you Athena Scientific!

Update 2009/11/4: Από όταν άρχισα να διαβάζω το Connected μου έγινε ακόμα πιο κατανοητό γιατί ο Μπάρας προτείνει να το διαβάσει όποιος ασχολείται με social networks.

Applied Cryptography

Όταν αγόρασα το Applied Cryptography υπήρχε σε ισχύ ακόμα ο ITAR, αυτός ο περίεργος νόμος που απαγόρευε την εξαγωγή από τις ΗΠΑ κρυπτογραφικού software επειδή θεωρούνταν όπλο, αλλά όχι εάν ήταν τυπωμένος κώδικας σε χαρτί(!) πράγμα που επέτρεπε την κυκλοφορία του βιβλίου και έξω από τις ΗΠΑ.

[ Εκείνα τα χρόνια για παράδειγμα η RSA είχε αναπτύξει ένα πακέτο με την ονομασία RSAREF, το οποίο δεν επιτρεπόταν να κυκλοφορεί εκτός ΗΠΑ λόγω του ITAR. Για το λόγο αυτό είχε αναπτυχθεί το API compatible πακέτο με την ονομασία RSAEURO. ]

Το βιβλίο αυτό συντήρησε ένα ελάχιστο ενδιαφέρον μου για τα Μαθηματικά, κάτι που δεν είχαν καταφέρει για χρόνια οι καθηγητές του Γενικού Τμήματος (σημερινό ΣΕΜΦΕ). Όχι δεν το διάβασα όλο, ούτε έγινα κρυπτογράφος. Το βιβλίο είναι εξαιρετικό reference (κι ας μην έχει π.χ. το AES), αλλά υπήρξε περίοδος που το διάβαζα σελίδα-σελίδα και το έφτασα μέχρι το κεφάλαιο 14 (GOST). Αυτή είναι μία χρήσιμη διαδικασία, γιατί συνήθως ο κόσμος αντιμετωπίζει το κρυπτογραφικό software είτε σαν κρυπτογράφος (“καταλαβαίνω τι κάνει”), είτε σαν μη κρυπτογράφος (“υπάρχουν κάποιοι που καταλαβαίνουν τι κάνει, άρα είναι καλό”). Τουλάχιστον έμαθα να έχω σωστές ερωτήσεις και τι να ψάχνω για τα κομάτια που δεν καταλαβαίνω.

[ Για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει γιατί έχει σημασία η ενασχόληση με τη θεωρία, έστω και σαν διάλειμα μετά από χρόνια “πραγματικής” εργασίας, παραπέμπω σε αυτό το post του Mark Burgess. ]

Έτσι όταν τον Μάιο κοίταγα το site του Schneier, χάρηκα πολύ που έδινε σε CD-ROM τον κώδικα του βιβλίου για US $40. Το παράγγειλα αμέσως.

Αρχικά αυτό το post ήταν χεστήριο προς τον Schneier, αλλά την Παρασκευή το CD με περίμενε στο σπίτι.