(ή ο Νόμος των αθέλητων συνεπειών)

Τώρα που το GURF ξαναάνοιξε σκέφτομαι να γράψω δύο παρατηρήσεις επί της τελευταίας αναταραχής στην ελληνόσφαιρα:

Ο elawyer υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα του πελάτη του προσπαθεί να αφαιρεθεί το επίμαχο κείμενο από το blog post. Αποτέλεσμα; Να κατέβει, έστω και προσωρινά το GURF. Γράφει ο ίδιος επί αυτού:

“έχω γνωστοποιήσει στην WordPress ότι το μέτρο δεν είναι αναλογικό κι ότι αρκεί η αφαίρεση του κειμένου που κρίθηκε συκοφαντικό από το Δικαστήριο”

(Παρένθεση: Εγώ συμφωνώ με την άποψη του Θέμη: Θα ήταν καλύτερο να ζητηθεί να σημανθεί κατάλληλα το επίμαχο κείμενο και να σημειώνεται πως έχει κριθεί ως συκοφαντικό από το Δικαστήριο. Με τη διαγραφή του κειμένου χάνεται η ιστορία, η συνοχή του post καθώς και των σχολίων που το ακολουθούν).

Κλείνει λοιπόν το GURF και ο elawyer τουιτάρει:

Να τι παθαίνει όποιος μου βγάζει γλώσσα http://greekuniversityrefor…

and all hell breaks loose!

Παρόλο που πιο μετά ξανατουιτάρει:

@fbobolas έλα μωρε ειπα μια μαλακία και το κάνατε σοβαρό θέμα

τα πνεύματα δεν ηρεμούν. Και πως να ηρεμήσουν τη στιγμή που “το θέμα” για τον elawyer είναι το επιχείρημα Β’ δημοτικού, αλλά οι αναγνώστες συνδιάζουν το “να τι παθαίνει” με το σοβαρό θέμα της αναστολής του GURF.

(Ξανά παρένθεση: Έγραψα σε σχόλιο στο FriendFeed πως “Νίκο δεν είπε “μια μαλακία”. Έκανε ένα σχόλιο επί μιας επαγγελματικής του κίνησης. Υπερασπίστηκε τα συμφέροντα του πελάτη του με όποιο τρόπο έκρινε σωστό. Δεν συμφωνώ με τον τρόπο, δε θα έκανα το ίδιο, αλλά τον δέχομαι ως επιλογή. Από αυτό όμως, μέχρι το να σχολιάσει “να τι παθαίνει όποιος μου βγάζει γλώσσα” για την ίδια επαγγελματική κίνηση και μετά να σχολιαστεί η (μέτα)κίνηση ως “μαλακία” υπάρχει απόσταση. Γιατί ενώ δείχνει πως υπερασπίζεται τον πελάτη του, προσωποποιεί την διαφωνία και στη συνέχεια προσπαθεί να υποβαθμίσει αυτή την προσωποποίηση. Ως κοινό του elawyer έχω συνηθίσει σε συμπεριφορές υψηλότερου επιπέδου.”)

Ο λόγος που έγιναν θέμα μέσα στο θέμα αυτά τα δύο tweets είναι απλός: Όπως το email, έτσι και το twitter είναι γραπτός προφορικός λόγος. Με τις ελλείψεις που κουβαλάει η ιδιαιτερότητα αυτή. Έγραφα λοιπόν πέρσυ τον Αύγουστο:

Άπειρες παρεξηγήσεις και flame-wars έχουν ξεκινήσει από emails που διαβάστηκαν στραβά, στα πεταχτά. Το email είναι γραπτή μεν επικοινωνία, αλλά κουβαλάει χαρακτηριστικά του προφορικού λόγου χωρίς ταυτόχρονα να συνοδεύεται από τον ήχο, το χρώμα της φωνής ή ακόμα και χειρονομίες και κινήσεις του σώματος σε περίπτωση face-to-face επικοινωνίας. Πολύ νόημα δεν μεταφέρεται είτε επειδή ο αποστολέας το θεωρεί αυτονόητο, είτε επειδή ο παραλήπτης δεν έχει καν την ίδια κουλτούρα για να το συλλάβει, ή απλά έχει ξυπνήσει στραβά.

Και αυτό είναι που έγινε σε αυτή την περίπτωση.