Guest Post: A blind call

Όσοι είναι πρώτοι στον τηλεφωνικό κατάλογο του κινητού φίλων και γνωστών τους έχουν υποφέρει από κλήσεις ή μηνύματα τις πιο άσχετες ώρες της μέρας (ή καλύτερα της νύχτας). Ο Giorgos σχολιάζει:

“Προχθές στις Βρυξέλλες είδα την τέλεια λύση για όλες αυτές τις περιπτώσεις λάθος κλίσεων στον πρώτο αριθμό του καταλόγου:

http://www.ablindcall.be/

Από τα λίγα γαλλικά και φλαμανδικά μου καταλαβαίνω ότι είναι το εξής:
Βάζεις στον κατάλογο το ονομα “A Blind Call” και φυσικά βγαίνει πρώτο στον κατάλογο (ακόμα και πριν το “adamo”). Το συνδέεις με αριθμό φιλανθρωπικής οργάνωσης για τυφλούς και κάθε φορά που κάνεις λάθος στις 6:37 ένα ποσό πάει αυτόματα στο λογαριασμό της οργάνωσης. Αν ξέρετε καλύτερα γαλλικά πείτε μου αν μετά τερματίζει και την κλίση για να μην έχει επιπλέον χρέωση.

BTW, μιλάμε για σοβαρή προσπάθεια, ήταν αναρτημένο ΠΑΝΤΟΥ στα δημόσια μέρη. Καμμια πρωτοβουλία να το κάνουμε και εδώ;”

Πράγματι, το babelfish μεταφράζοντας από τα Γαλλικά δίνει:

Help the blind men without you to give an account of it.

The keyboard of your GSM is not locked and you call quelqu’one without wanting it. This situation inevitably already had to arrive to you. Pour L’money of these lost calls to the League Braille. Record our special number in your GSM.

The principle is simple.

Encodez “A blind call” in the repertory of your GSM.
(contact = A blind call; number = 070 22 22 30)

If you again forget to lock the keyboard of your GSM, it will be the first number with being made up.

You will not thus disturb any more Alain or Alexia, but your accidental – call, thank you D’advances! – will be made with the profit blind people and malvoyantes *.

You can obviously always give a phone call to us voluntarily.

Μακάρι να το δούμε και εδώ.

scientific journalism

Τις τελευταίες μέρες, λόγω της επέμβασης στο Χριστόδουλο, οι δημοσιογράφοι έχουν πάρει νέες* ειδικότητες: Έχουν εξελιχθεί σε παθολόγους, ηπατολόγους, ογκολόγους, ειδικούς μεταμοσχεύσεων…

Γιατί λοιπόν να απορούμε όταν εκφράζουν άποψη για τα Nobel Φυσικής; Φυσικά και ξέρουν καλύτερα την Φυσική του iPod!


[*] – Για παλαιότερες δημοσιογραφικές ειδικότητες δείτε εδώ.

degraded performance

Ένα σχόλιο του Βαγγέλη με ώθησε να γράψω δύο ακόμα αξιώματα:

Ποτέ μα ποτέ δεν εργαζόμαστε στο 100% της δυνατότητάς μας χειρισμού αιτημάτων.

Κάτι τέτοιο δεν μας δίνει περιθώρια. Όλοι έχουν καλές και κακές μέρες στη δουλειά. Λιγότερη ή περισσότερη δουλειά. Ανάγκη χρόνου για μελέτη. Pet projects. Επίσης, πάντα θα υπάρξει μία μέρα στην οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστεί κάτι έκτακτο. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται κανείς είναι εκείνη τη στιγμή να έχει χρήστες από πάνω του να ρωτάνε: “Επειδή βιάζομαι, σε πόση ώρα θα είναι έτοιμο;”

Για αυτό:

Ποτέ δεν εξυπηρετούμε ένα αίτημα πριν περάσει ένα τέταρτο (15min).

  • 15 λεπτά είναι ικανό χρονικό διάστημα για να επιλυθεί ένα μικροπρόβλημα από το χρήστη (με εξαιρετικά υψηλές πιθανότητες να μη μας ξαναενοχλήσει για αυτό, εάν επανεμφανιστεί).
  • Είναι επίσης αρκετό διάστημα για να μην υποχρεωθούμε σε context switching χωρίς τελικά να υπάρχει λόγος. Αυτός ο χρόνος δεν αναπληρώνεται.
  • Δίνει επίσης το χρόνο να ηρεμήσουμε από το “έλα μωρέ, για ‘σένα είναι 5 λεπτάκια“ effect.

Μετά τα 15 λεπτά ρωτάμε τον χρήστη εάν συνεχίζει να υπάρχει το πρόβλημα. Εάν ναι, αναλαμβάνουμε δράση. Προσοχή! Εάν απαντήσει: “Αυτό το έλυσα, αλλά τώρα έχω ένα άλλο πρόβλημα και δεν μπορώ να …”, απαντάμε “ναι θα το κοιτάξω” και τον ξαναβάζουμε σε 15λεπτη αναμονή.

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή η απάντηση που θα δώσουμε όταν το πρόβλημα(;) του χρήστη λυθεί automagically (δηλ. χωρίς τη συνειδητή παρέμβαση του χρήστη ή τη δικιά μας): “Λύθηκε το πρόβλημα, ευχαριστώ”. Ποτέ μα ποτέ δεν αποδεχόμαστε την πατρότητα της λύσης, όσο κι αν είναι καλό για την εικόνα μας. Γιατί κάτι που δεν ξέρουμε πως λύθηκε θα επανεμφανιστεί. Και τότε ο χρήστης θα έρθει και θα πει: “Θυμάσαι που είχα το Χ πρόβλημα; Το ξαναέχω. Τι είχες κάνει τότε και λύθηκε;”. Έλα ντε.

Βασική σημείωση: Ο χρήστης αυτά τα θυμάται πάντα.

Είναι καλό να χαίρει ο system administrator εκτίμησης και wizard status από τους χρήστες του. Η εμπιστοσύνη των χρηστών είναι μία από τις ανταμοιβές της δουλειάς. Για να την κερδίσεις όμως δε χρειάζεται να κινείσαι σε warp 9. Οι χρήστες συμπεριφέρονται όπως τους μαθαίνεις και ελάχιστη κατανόηση δείχνουν όταν δεν υπάρχει ο συνήθης χρόνος απόκρισης.

Αυτό που χάνει κανείς επειδή δεν ανταποκρίνεται στο πρώτο τέταρτο, το κερδίζει κάνοντας μια βόλτα στα γραφεία των χρηστών του μία φορά τη μέρα και ρωτώντας τους εάν όλα πάνε καλά (κατά προτίμηση γύρω στις 12:15).

Guest post: Άκου λοιπόν ανώνυμε ονειροπόλε

Σε προηγούμενο post έγραψα για την κατάρα του καλού Μηχανογράφου: Να μην προάγεται ποτέ. Αυτό προκάλεσε ένα σκληρό μεν, αλλά ενδιαφέρον σχόλιο από τον BruteForce, το οποίο και αναρτώ εδώ, γιατί έχει αξίζει περισσότερης προσοχής:

Άκου λοιπόν ανώνυμε ονειροπόλε…

Το να διοικείς ανθρώπους είναι εντελώς άλλη δουλειά από το να είσαι μηχ/dev, δουλειά που δεν έμαθες στο πανεπιστήμιο, δουλειά που δεν μαθαίνεται στο ποδάρι, δουλειά για την οποία το 99% των εταιριών δεν πρόκειται να σε εκπαιδεύσουν, δουλειά που δεν μπορούν να την κάνουν όλοι και πάνω απ’όλα (και λίγοι το συνειδητοποιούν αυτό πριν να είναι αργά) δουλειά στην οποία ΔΕΝ είσαι απαραίτητος ενώ ταυτόχρονα κοστίζεις πολύ…

Και ποιός είναι ο λόγος που θέλεις να την κάνεις;
Τα λεφτά; Το κύρος; Νομίζεις ότι θα την κάνεις καλύτερα από τους άλλους; Ή και καλά σου αρέσει; Και αν σου αρέσει, τώρα το θυμήθηκες; Ή τώρα στην ηλικία των… 30, μετά από 5-10 ατελείωτα χρόνια σκληρής δουλειάς “ωρίμασες” και ψάχνεις κάτι καλύτερο; Και στα 40 για τι ακριβώς θα ψάχνεις;

Και διασκεδάζω αφάνταστα όταν ακούω διάφορους με πικρία να λένε για κάποιους άλλους ότι είναι γλύφτες και γι’αυτό ανέβηκαν κλπ. Τι λε ρε μεγάλε; Σοβαρά; Από τον Πλούτωνα κατέβηκες; Όταν μπεις στη σφαίρα του management οι Δημόσιες Σχέσεις είναι το Α και το Ω. Η ικανότητα είναι το α και το ω. Οι Δημόσιες Σχέσεις είναι μέρος της δουλειάς σου κι ας μην το λέει στο job description. Αν λοιπόν δεν κάνεις PR έχασες. Αν δεν είσαι καλός στο PR επίσης έχασες. Αν δεν προλαβαίνεις να κάνεις PR αλλά και τη δουλειά σου ταυτόχρονα, έχασες. Αν είσαι ανίκανος επίσης έχασες, εκτός και είσαι στο Δημόσιο, οπότε δεν έχει καμία σημασία.
Οπότε γιατί σε παραξενεύει που όλοι όσοι ανεβαίνουν κάνουν PR; Τι νομίζεις δηλαδή, ότι κάποιοι θα εκτιμήσουν την ομορφιά σου και την μοναδική σου εξυπνάδα και ικανότητα και θα σε ανταμείψουν ανάλογα; Sleep tight…

Γι’αυτό σου λέω, κάτσε με τα μηχανάκια σου, που ούτε σου αντιμιλάνε, ούτε σου κρατάνε κακία για τα bugs σου, ούτε στα χώνουν πίσω από την πλάτη σου, ούτε έχουν άποψη για το τι κόμμα ή ομάδα είσαι, για το αν είσαι gay ή straight, κλπ. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ.

Όταν έγραψα για την κατάρα, είχα περισσότερο στο μυαλό μου ανθρώπους που δουλεύουν σε “μαγαζιά” not in the IT business. Σκέψου το: Σε αυτά, ο μηχανογράφος αντιμετωπίζεται περίπου σαν τον λογιστή. Ή μαλλον χειρότερα! Είναι ένας money spender (“Τι; πάλι πρέπει να αγοράσουμε server;”) και η προσφορά του στον οργανισμό δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε €. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο (καλός) μηχανογράφος ξέρει πως η επαγγελματική του εξέλιξη έχει όρια. Περιμένει όμως και άλλου τύπου ανταμοιβές, οι οποίες είναι ισοδύναμες με προαγωγή:

  • Bonus
  • Ανεξαρτησία στο budget spending
  • Σχετική ανεξαρτησία στις προσλήψεις για το τμήμα του
  • Ηθικές ανταμοιβές (ένα μπράβο δεν έκανε ποτέ κακό σε κανένα)

Τέλος πάντων σε κάθε χώρο όλοι θέλουν να αναγνωρίζεται ο ρόλος τους. Ας δούμε τώρα μερικά από τα σημεία που θίγεις:

* Υποτίθεται πως οι ομαδικές εργασίες στο Πανεπιστήμιο έχουν σαν σκοπό να σε κάνουν να αναπτύξεις συνεργατικές ικανότητες. Ανάλογα τον διδάσκοντα, αναπτύσσονται περισσότερο ή λιγότερο. Όταν κάνεις εργασίες μόνο με τους φίλους σου, ποτέ δε θα μάθεις να συνεργάζεσαι σε ένα ξένο από φιλίες περιβάλλον.

* Νομίζω πως οι περισσότεροι που περνάνε στο project management, το κάνουν επειδή τα λεφτά είναι περισσότερα. Παρόλο που είναι περισσότερο αναλώσιμοι (άλλωστε αυτοί δεν θα απολυθούν, μόνο οι άλλοι). Εδώ είναι η ευθύνη των εργοδοτών: Οδηγούν απόλυτα χρήσιμους και παραγωγικούς υπαλλήλους σε στροφή καριέρας, επειδή τοποθετούν ιδεατά άνω μισθολογικά φράγματα ανάλογα με το job description. Οπότε έαν κάποιος θέλει να κάνει μισθολογικό άλμα, θα πρέπει να πάει στις πωλήσεις, ή στο project management. Ή να είναι ο τοπικός guru και να του έχει αναγνωριστεί το status (πράγμα σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο όπως π.χ. η περίπτωση του koug). Κράτα το γρανάζι σου χαρούμενο και κράτα το εκεί που ταιριάζει.

* Εμένα δε με ενοχλεί τόσο πολύ αυτός που ανέβηκε γλείφοντας. Αυτός, την ώρα που εσύ (ο πικραμένος εσύ) ασχολιόσουν μόνο με τη δουλειά σου, ενδιαφερόταν κυρίως για την προβολή της προσωπικής του συμβολής στο αντικείμενο του οργανισμού. Αυτός που πραγματικά με απογοητεύει, είναι αυτός που επιλέγει να προάγει τον γλύφτη.

* Ο ονειροπόλος μας λοιπόν, έχει ουσιαστικά ένα παράπονο: Να αναγνωρίζεται η δουλειά και η προσφορά του αυτοδίκαια και όχι γιατί πρέπει να την “πουλήσει” στο upper management. Γιατί, υποτίθεται πως, η καλή δουλειά πουλιέται από μόνη της. Άλλωστε όλοι δε λένε πως είναι equal opportunities employers;

Συρτάκι

Το ότι ο Λεμονής δεν είναι ο Μαρτσέλο Λίπι το ξέρουμε. Αυτό όμως που ξεχνάνε (επιλεκτικά) όλοι οι επικριτές του, είναι πως ήταν προπονητής του Ολυμπιακού σε όλες τις εμβληματικές* νίκες της 10ετίας:

6-2 (Λεβερκούζεν)
1-4 (Παναθηναϊκός)
6-1 (ΑΕΚ)
4-3 (ΑΕΚ, τότε που πανηγύριζε στο κόρνερ με τους παίκτες του)

Τώρα και 1-3 με τη Βέρντερ. Κάντε κωλοτούμπες τώρα πληρωμένες πέννες.

Υποκλίνομαι στον Ντάρκο Κοβάσεβιτς.

ΥΓ: Ομολογώ πως με την αλλαγή του Γκαλέτι φοβήθηκα.


[*] – Ναι υπάρχει και το 3-0 της Ριζούπολης με τον Προτάσωφ.

just write some code

Ο Peter Viscarola γράφει στο NT Insider τη στήλη “Peter Pontificates”. Στη στήλη αυτή και με τίτλο “Just Write Some Code” (NT Insider, Volume 14, Issue 1) παρέθεσε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες απόψεις σχετικά με το driver software development. Ο Peter (που γνωρίζει και λίγα Ελληνικά!) είχε την ευγενή καλοσύνη να μου επιτρέψει να αποπειραθώ να το μεταφράσω και να το δημοσιεύσω εδώ:

—begin-Peter-here—

Λες και χρειάζεται να εκνευρίζομαι περισσότερο. Παρατηρώ μια ενοχλητική νέα τάση στη βιομηχανία: Πρέπει το software να έχει γραφτεί χτες. Σας ακούω ήδη να λέτε, “Μα που ζεις; Πάντα ήταν έτσι, πάντα υπήρχε το πρόβλημα time-to-market. Δεν πρόκειται για το ποιος κάνει τη δουλειά καλύτερα, αλλά για το ποιος την κάνει πρώτος. Μπλα, μπλα, μπλα.” Για ακούστε: Είμαι καιρό στο κουρμπέτι, OK; Βεβαίως και καταλαβαίνω πως το time-to-market είναι σημαντικό. Αλλά αυτό που βλέπω τελευταία είναι διαφορετικό. Είναι πολύ, μα πολύ, χειρότερο από ότι έχω δει στο παρελθόν. Είναι σαν οι άνθρωποι να θέλουν το software να υλοποιείται στιγμιαία από τις κακοδουλεμένες ιδέες και τα ακαθόριστα οράματά τους.

Ήξερα πως εάν κάποιος θέλει ένα πολύπλοκο software, ξεκινάει με ένα σύνολο απαιτήσεων. Μερικές φορές μάλλιστα σκέφτεται αυτές τις απαιτήσεις λίγο παραπάνω και τις γράφει κάπου – ας πούμε στο Word. Μετά ένας μηχανικός τις διαβάζει, μερικές φορές κάνει και λίγο παραπάνω ψάξιμο, και προτείνει ένα σχέδιο που θα ικανοποιεί (ή καλύτερα, θα ικανοποιεί στο περίπου) αυτές τις απαιτήσεις. Αυτοί οι δυο το συζητάνε για λίγο καιρό και είτε οι απαιτήσεις, είτε ο προτεινόμενος σχεδιασμός, ακόμα συχνότερα και τα δύο, αναθεωρείται και μετά οι άνθρωποι αρχίζουν και γράφουν το software.

Αυτή η διαδικασία μου φαίνεται λογική. Εσείς τι λέτε;

Εάν είστε ένας από τους πολλούς πιθανούς πελάτες που έχω μιλήσει τελευταία, η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση είναι ένα μεγαλοπρεπές “ΟΧΙ”. Προφανώς τα βήματα του καθορισμού των απαιτήσεων και του σχεδιασμού υλοποίησης θεωρούνται πολυτέλειες και δεν έχουν χρόνο και χρήματα για χάσιμο σε τέτοιες λεπτομέρειες. Και έτσι προτείνουν, κατά τα λόγια ενός τέτοιου πελάτη, πως είναι καλύτερα να “just write some code” και να τελειώνουμε με το όλο πράμα. Αν κανείς από εσάς τους consultants εκεί έξω διαβάζει τη σκέψη και ταυτόχρονα γράφει και drivers για τα Windows, έχω κανά δυο πελάτες που ακόμα ψάχνουν για κάποιον να τους βοηθήσει. Στείλτε στον Dan ένα email. Είμαι σίγουρος πως θα σας φέρει σε επαφή.

Προφανώς, εάν ακολουθήσει κανείς το μονοπάτι του “just write some code” υπάρχουν αναρίθμητοι κίνδυνοι. Ο πιο φανερός είναι πως, εφόσον δεν ξεκινάμε με ένα σύνολο ξεκάθαρων απαιτήσεων τις οποίες αποτυπώνουμε σε ένα σχεδιασμό για να εξετάσει ο πελάτης, υπάρχει ο κίνδυνος να φτιάξουμε άλλα αντί άλλων. Ή χειρότερα, φτιάχνουμε περίπου αυτό που θέλει ο πελάτης, αλλά συμπεριλαμβάνουμε κάποιο side-effect ή περιορισμό που ο πελάτης δεν θέλει να υπάρχει (“Φυσικά και δεν τρέχει σε Win2K. Το θέλετε και σε Win2K;”). Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω πως ακόμα και ο καλύτερος δυνατός προγραμματισμός και απρόσκοπτη επικοινωνία δεν μπορούν να αποτρέψουν κάθε πρόβλημα. Όμως το να ξεκινάς με ένα σύνολο προσυμφωνημένων σημείων αυξάνει την πιθανότητα και τα δύο μέρη – ο πελάτης και ο developer – να έχουν αμοιβαία κατανόηση για τους σημαντικούς στόχους και τους περιορισμούς του project.

Αυτό που βρίσκω ακόμα περισσότερο τρομακτικό είναι πως όταν επισημαίνω σε πιθανούς πελάτες την αξία της ύπαρξης μιας φάσης απαιτήσεων και σχεδιασμού στο project, πάντα συμφωνούν πως είναι καλό, λογικό ακόμα και σημαντικής αξίας για το έργο. “Φυσικά και είναι λογικό. Σε καταλαβαίνω και συμφωνώ μαζί σου πλήρως,” λένε. Κι όμως μετά εξακολουθούν να μην είναι πρόθυμοι να επενδύσουν τον απαιτούμενο χρόνο για αυτά που χρειάζεται το project. “Είναι που σε αυτή την ειδική περίπτωση πιεζόμαστε από το χρόνο, γι αυτό αν μπορείτε just write some code, είμαστε σίγουροι πως θα είναι καλός και θα το εκτιμήσουμε, πραγματικά.”

Ααααργκ!!!!

Φυσικά εάν όντως “we just write some code” και παραδώσουμε ένα driver που δεν ικανοποιεί τις μη δηλωθείσες ανάγκες του πελάτη, οι οποίες είναι εντελώς προφανείς σε αυτόν αλλά όχι και σε εμάς, το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα περισσότερη καθυστέρηση από το να είχαμε κάνει τη δουλειά στην αρχή ώστε να είχε σχεδιαστεί σωστά η εκτέλεση του έργου. Δεν έχω καταφέρει να πείσω αρκετούς πιθανούς πελάτες για την αναγκαιότητα να εκτελείται ένα έργο σωστά από την αρχή. Πάντοτε σκέφτονται πως το δικό τους project θα είναι διαφορετικό. Φυσικά – ο καθένας έχει δικαίωμα να ονειρεύεται.

Με απασχολεί πολύ αυτή η νέα τάση και αναρωτιέμαι εάν σχετίζεται και με άλλα θέματα της βιομηχανίας μας και ειδικότερα με:

Χαμηλές Προσδοκίες

Έχετε παρατηρήσει πως οι περισσότεροι drivers που βγαίνουν είναι για τα μπάζα; Φαίνεται πως ένας driver πρέπει να είναι “good enough” για βγει στην κυκλοφορία μαζί με το προϊόν. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, γιατί να σπαταλήσεις παραπάνω χρόνο για specifications, σχεδιασμό ή ακόμα και για δοκιμές; Just write some code και πακετάρισε. Έχω ξαναγράψει για αυτό, αλλά οι χρήστες φαίνεται πως πλέον είναι συνηθισμένοι σε προβλήματα διαχείρισης του συστήματος, προβλήματα εγκατάστασης στους drivers και σε τυχαία crash του λειτουργικού συστήματος. Ανάλογα δε με την πολιτική ή τη θρησκευτική τους τοποθέτηση, οι χρήστες κατηγορούν το spyware, τη Microsoft ή ακόμα και την Al Qaeda. Πιστεύω όμως πως τις πιο πολλές φορές το πρόβλημα είναι ένας driver που είναι για τα μπάζα.

Commodity Pricing

Είναι αξίωμα στις επιχειρήσεις πως εάν πουλάς ένα κοινό προϊόν, τα περιθώρια κέρδους είναι μικρά. Και τι άλλο εκτός από κοινό προϊόν μπορεί να είναι το computer hardware στις μέρες μας; Είδα τις προάλλες μια κάρτα Ethernet προς πώληση για λιγότερο από το κόστος ενός βερύκοκου (βασικά λιγότερο από το κόστος ενός βιολογικής καλλιέργειας, fair traded, που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε ζώα, βερύκοκου. Αλλά νομίζω καταλαβαίνετε τι θέλω να πω). Όταν φτιάχνεις τέτοια προϊόντα, πολύ λίγος χώρος υπάρχει στο budget (σε χρόνο ή χρήμα) για συζητήσεις για features και σχεδιασμό. Just write some code και κάνε το γαργαλημένο το πράμα να δουλεύει, ώστε να βγάλουμε τη συσκευή στην αγορά πρώτοι και να πουλήσουμε έξι δισεκατομμύρια κομμάτια περισσότερα από τους ανταγωνιστές μας. Αν ο driver είναι για τα μπάζα, δεν πειράζει, για τα μπάζα είναι και ο driver του ανταγωνιστή. Δεν χάνουν και κάτι οι πελάτες.

Vista

Μη ξεχάσουμε να συμπεριλάβουμε και αυτή την αιτία, σωστά; Βασικά κατηγορώ για οτιδήποτε μπορώ να σκεφτώ τα Vista, γιατί είναι εύκολο, είναι της μόδας και – ας το παραδεχτούμε – ποιος δεν αρέσκεται να “βαράει” την τελευταία έκδοση ενός λειτουργικού συστήματος; Το αμάξι μου δεν ξεκίναγε τις προάλλες και είπα στη γυναίκα μου πως φταίει που αναβαθμίσαμε τα συστήματα του σπιτιού μας σε Vista. Βεβαίως εάν τα είχαμε αναβαθμίσει σε Vista Ultimate αντί για Vista Ghetto (ή όπως αλλιώς λέγονται) το να κάνεις τη δουλειά σου θα ήταν ήδη πιο διασκεδαστικό. Αλλά ξεφεύγω. Με την πρόσφατη έκδοση των Windows Vista, υπάρχει τρομακτική πίεση στους OEMs / IHVs / ODMs / ISVs να βγάλουν καινούργιο software “έξω”. Σοβαρά έχω δει γνήσιο πανικό σε μερικούς πραγματικά νηφάλιους και ήρεμους τύπους. Ελπίζω τα Vista να είναι το πρόβλημα. Γιατί εάν είναι, μόλις τα πράγματα ησυχάσουν λίγο, θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε μια πιο ορθολογική διαδικασία παραγωγής software.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος, αυτή η νέα τάση να ξεπερνιούνται οι “ανάγκες” των μηχανικών και ο κόσμος να “just write some code” είναι φοβιστική. Είτε είστε consultant, είτε in-house developer, βλέπετε κι εσείς την ίδια τάση; Αν ναι, τι νομίζετε πως την προκαλεί στο χώρο σας; Όποια κι αν είναι η αιτία, ελπίζω να τελειώνει σύντομα.


Peter Pontificates είναι η τακτική στήλη του σύμβουλου και συνεργάτη της OSR, Peter Viscarola. Ο Peter δεν ενδιαφέρεται εάν συμφωνείτε ή διαφωνείτε μαζί του, αλλά έχετε τουλάχιστον τη δυνατότητα να δείτε τα σχόλιά σας στη στήλη “Letters” ενός επόμενου τεύχους. Στείλτε σχόλια, φωνές ή διαστροφές της αλήθειας στο: PeterPont@ όου ες αρ τελεία κομ.

—end-Peter-here—

Υ.Γ. (adamo): Εάν κάποιος έχει διαβάσει το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο και διαφωνεί με κάτι στη μετάφραση, θα εκτιμούσα τα σχόλιά του ώστε το αποτέλεσμα να γίνει καλύτερο.

Guest post: zero2one

Ο zero2one ρωτάει:

Ελαφρώς άσχετο (συγνώμη, αλλά δεν ήξερα πως αλλιώς να σε βρω). Μου έστειλαν αυτό για να το υπογράψω.

http://www.petitiononline.com/forestgr/

Προφανώς ζητάει e-mail και προφανώς αναρωτιέμαι τι γίνεται με το spamming. Πώς ξέρω ότι δε πωλείται η διεύθυνσή μου σε spammers; Αυτό εξαρτάται από τη σοβαρότητα του site, φαντάζομαι. Το petitiononline φαίνεται σοβαρό πάντως.

Ποια είναι η γνώμη σου;
Ευχαριστώ (-:

Η γνώμη μου: Όποτε έχει κανείς ενδοιασμούς για το πως θα χρησιμοποιηθεί το email που δηλώνει, αλλά παράλληλα χρειάζεται να το γνωστοποιήσει, μπορεί να καταφύγει στις υπηρεσίες του Mailinator. Βασικά χαρακτηριστικά της υπηρεσίας:

  • Mailinator requires no sign-up. To create an account, you send email to it.
    You cannot send email from Mailinator.
  • Your Mailinator email inbox can be read by anyone. There is no security here. If they know (or guess) your email address, they can read your mail.
  • You cannot delete your email here (you can’t reply either), after a few hours, all email is auto-deleted.
  • Mailinator has strict rules about what kind of email it receives. Plain text is best, html is filtered. Images, attachments, and fancy stuff is simply stripped away.

Υ.Γ. Ρωτάς “συγνώμη, αλλά δεν ήξερα πως αλλιώς να σε βρω”.
Απάντηση: Contact info (scroll down)