Σε προηγούμενο post έγραψα για την κατάρα του καλού Μηχανογράφου: Να μην προάγεται ποτέ. Αυτό προκάλεσε ένα σκληρό μεν, αλλά ενδιαφέρον σχόλιο από τον BruteForce, το οποίο και αναρτώ εδώ, γιατί έχει αξίζει περισσότερης προσοχής:

Άκου λοιπόν ανώνυμε ονειροπόλε…

Το να διοικείς ανθρώπους είναι εντελώς άλλη δουλειά από το να είσαι μηχ/dev, δουλειά που δεν έμαθες στο πανεπιστήμιο, δουλειά που δεν μαθαίνεται στο ποδάρι, δουλειά για την οποία το 99% των εταιριών δεν πρόκειται να σε εκπαιδεύσουν, δουλειά που δεν μπορούν να την κάνουν όλοι και πάνω απ’όλα (και λίγοι το συνειδητοποιούν αυτό πριν να είναι αργά) δουλειά στην οποία ΔΕΝ είσαι απαραίτητος ενώ ταυτόχρονα κοστίζεις πολύ…

Και ποιός είναι ο λόγος που θέλεις να την κάνεις;
Τα λεφτά; Το κύρος; Νομίζεις ότι θα την κάνεις καλύτερα από τους άλλους; Ή και καλά σου αρέσει; Και αν σου αρέσει, τώρα το θυμήθηκες; Ή τώρα στην ηλικία των… 30, μετά από 5-10 ατελείωτα χρόνια σκληρής δουλειάς “ωρίμασες” και ψάχνεις κάτι καλύτερο; Και στα 40 για τι ακριβώς θα ψάχνεις;

Και διασκεδάζω αφάνταστα όταν ακούω διάφορους με πικρία να λένε για κάποιους άλλους ότι είναι γλύφτες και γι’αυτό ανέβηκαν κλπ. Τι λε ρε μεγάλε; Σοβαρά; Από τον Πλούτωνα κατέβηκες; Όταν μπεις στη σφαίρα του management οι Δημόσιες Σχέσεις είναι το Α και το Ω. Η ικανότητα είναι το α και το ω. Οι Δημόσιες Σχέσεις είναι μέρος της δουλειάς σου κι ας μην το λέει στο job description. Αν λοιπόν δεν κάνεις PR έχασες. Αν δεν είσαι καλός στο PR επίσης έχασες. Αν δεν προλαβαίνεις να κάνεις PR αλλά και τη δουλειά σου ταυτόχρονα, έχασες. Αν είσαι ανίκανος επίσης έχασες, εκτός και είσαι στο Δημόσιο, οπότε δεν έχει καμία σημασία.
Οπότε γιατί σε παραξενεύει που όλοι όσοι ανεβαίνουν κάνουν PR; Τι νομίζεις δηλαδή, ότι κάποιοι θα εκτιμήσουν την ομορφιά σου και την μοναδική σου εξυπνάδα και ικανότητα και θα σε ανταμείψουν ανάλογα; Sleep tight…

Γι’αυτό σου λέω, κάτσε με τα μηχανάκια σου, που ούτε σου αντιμιλάνε, ούτε σου κρατάνε κακία για τα bugs σου, ούτε στα χώνουν πίσω από την πλάτη σου, ούτε έχουν άποψη για το τι κόμμα ή ομάδα είσαι, για το αν είσαι gay ή straight, κλπ. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ.

Όταν έγραψα για την κατάρα, είχα περισσότερο στο μυαλό μου ανθρώπους που δουλεύουν σε “μαγαζιά” not in the IT business. Σκέψου το: Σε αυτά, ο μηχανογράφος αντιμετωπίζεται περίπου σαν τον λογιστή. Ή μαλλον χειρότερα! Είναι ένας money spender (“Τι; πάλι πρέπει να αγοράσουμε server;”) και η προσφορά του στον οργανισμό δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε €. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο (καλός) μηχανογράφος ξέρει πως η επαγγελματική του εξέλιξη έχει όρια. Περιμένει όμως και άλλου τύπου ανταμοιβές, οι οποίες είναι ισοδύναμες με προαγωγή:

• Bonus
• Ανεξαρτησία στο budget spending
• Σχετική ανεξαρτησία στις προσλήψεις για το τμήμα του
• Ηθικές ανταμοιβές (ένα μπράβο δεν έκανε ποτέ κακό σε κανένα)

Τέλος πάντων σε κάθε χώρο όλοι θέλουν να αναγνωρίζεται ο ρόλος τους. Ας δούμε τώρα μερικά από τα σημεία που θίγεις:

* Υποτίθεται πως οι ομαδικές εργασίες στο Πανεπιστήμιο έχουν σαν σκοπό να σε κάνουν να αναπτύξεις συνεργατικές ικανότητες. Ανάλογα τον διδάσκοντα, αναπτύσσονται περισσότερο ή λιγότερο. Όταν κάνεις εργασίες μόνο με τους φίλους σου, ποτέ δε θα μάθεις να συνεργάζεσαι σε ένα ξένο από φιλίες περιβάλλον.

* Νομίζω πως οι περισσότεροι που περνάνε στο project management, το κάνουν επειδή τα λεφτά είναι περισσότερα. Παρόλο που είναι περισσότερο αναλώσιμοι (άλλωστε αυτοί δεν θα απολυθούν, μόνο οι άλλοι). Εδώ είναι η ευθύνη των εργοδοτών: Οδηγούν απόλυτα χρήσιμους και παραγωγικούς υπαλλήλους σε στροφή καριέρας, επειδή τοποθετούν ιδεατά άνω μισθολογικά φράγματα ανάλογα με το job description. Οπότε έαν κάποιος θέλει να κάνει μισθολογικό άλμα, θα πρέπει να πάει στις πωλήσεις, ή στο project management. Ή να είναι ο τοπικός guru και να του έχει αναγνωριστεί το status (πράγμα σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο όπως π.χ. η περίπτωση του koug). Κράτα το γρανάζι σου χαρούμενο και κράτα το εκεί που ταιριάζει.

* Εμένα δε με ενοχλεί τόσο πολύ αυτός που ανέβηκε γλείφοντας. Αυτός, την ώρα που εσύ (ο πικραμένος εσύ) ασχολιόσουν μόνο με τη δουλειά σου, ενδιαφερόταν κυρίως για την προβολή της προσωπικής του συμβολής στο αντικείμενο του οργανισμού. Αυτός που πραγματικά με απογοητεύει, είναι αυτός που επιλέγει να προάγει τον γλύφτη.

* Ο ονειροπόλος μας λοιπόν, έχει ουσιαστικά ένα παράπονο: Να αναγνωρίζεται η δουλειά και η προσφορά του αυτοδίκαια και όχι γιατί πρέπει να την “πουλήσει” στο upper management. Γιατί, υποτίθεται πως, η καλή δουλειά πουλιέται από μόνη της. Άλλωστε όλοι δε λένε πως είναι equal opportunities employers;