Πριν μήνες ένας φίλος είχε έρθει επίσκεψη στη δουλειά και με βρήκε σε μια μελαγχολική κατάσταση.
– Πστ! Μεγάλε κοίτα να δεις, το Δημόσιο πρέπει να το δεις σαν ένα πνευματικό νεκροταφείο. Πάρτο απόφαση γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσεις, διαφορετικά παραιτήσου γιατί θα τρελαθείς.
Ομολογώ πως αρκετά πράγματα τα είδα με άλλο μάτι μετά από αυτή τη κουβέντα.
Χτες βράδυ, μίλαγα με ένα συνάδελφο που δουλεύει σε μια μεγάλη εταιρία Πληροφορικής (που αναγκαστικά(;) κάνει τα μεγάλα της έργα με το Δημόσιο ή τον Ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και τις Τράπεζες):
– Ξέρεις τι λέμε στη δουλειά; Πως οι εταιρίες Πληροφορικής είναι νεκροταφεία Μηχανικών. Σου βγάζουν το Μηχανικό από μέσα σου και σε κάνουν Έμπορα. Σε ευνουχίζουν.
Εσείς εκεί “έξω”: Είναι τόσο δυνατή η διαλυτική δράση του Δημοσίου που σας επηρεάζει και εσάς τόσο; Αυτό φταίει για το take-the-money-and-run attitude που έχουν αναπτύξει οι προμηθευτές;
Υπάρχει ελπίδα;