Φίλε απέναντι Network Manager. Όταν κάποιος σε παίρνει και σου λέει πως:

– Υπάρχει πρόβλημα στη μεταξύ μας διασύνδεση.

Δεν του απαντάς:

– Το πρόβλημα είναι δικό σας, αφού όλος ο άλλος κόσμος “μπαίνει”.

Ακόμα κι όταν όλος ο άλλος κόσμος “μπαίνει”. Γιατί ο άλλος κόσμος μπορεί και να μη “μπαίνει” και να μη μπαίνει στον κόπο να σε ενημερώσει για αυτό. Ειδικά όταν τελικά το πρόβλημα είναι από τη δική σου μεριά.

Βασικά οι περισσότεροι ξεχνούν δε γνωρίζουν πως το Internet δούλεψε ακριβώς γιατί όταν κάποιος είχε ένα πρόβλημα, ο απέναντι αντί να πει “είναι δικό σου θέμα, όχι δικό μου” ασχολιόταν με το πως θα διορθωθεί το πρόβλημα (γιατί υπάρχει πάντα αυτή η απίθανη ρημάδα περίπτωση να έχει δίκιο αυτός που σου τηλεφωνεί).

Το post αυτό έγινε γιατί σήμερα αντιμετωπίσαμε ένα σοβαρότατο πρόβλημα διασύνδεσης το οποίο λύθηκε ακριβώς γιατί υπήρχε αυτό το πνεύμα συνεργασίας- κάτι που συναντάω όλο και σπανιότερα.

Χτες το LOPSA έγινε ενός έτους. Πριν μήνες “καθαρίζοντας” το mailbox μου από το sage-members παρακολούθησα αυτή τη διδακτική διάσπαση από το USENIX / SAGE που δείχνει πως οι (online) κοινότητες (και το powergame για τον έλεγχό τους) δεν διαφέρουν σε καμιά γωνιά του πλανήτη. Ή τουλάχιστον έτσι κατάλαβα από τα 1000+ emails που διάβασα μέχρι να οριστικοποιηθεί η διάσπαση.

Ελπίζω να ωριμάσει γρήγορα ο νέος οργανισμός ώστε να έχει νόημα και για όσους είναι εκτός USA να ασχολούνται με τις δραστηριότητές του.

[via]

Σας χάλασε ο (σκληρός) δίσκος του mail server; Ο server γενικότερα έχει πάει στα θυμαράκια (αρνείται να ξεκινήσει κ.λπ.); Οι χρήστες σπάνε τα τηλέφωνα διαμαρτυρόμενοι; Η απελπισία σας χτυπά φιλικά την πλάτη; Γενικά κοιτάτε μια καταστροφή;

Πολύ καλά λοιπόν. Βγείτε έξω και φάτε ένα σάντουιτς! Η πείνα όταν χτυπά κάνει το μυαλό να μη δουλεύει σωστά και δεν είναι σίγουρο πότε θα ξαναβάλετε κάτι στο στόμα σας. Για πέντε λεπτά δε χάθηκε ο κόσμος (ειδικά αν έχει ήδη χαθεί) όταν δεν ξέρετε πότε θα ξαναβγείτε από το terminal room.

System Administrator Appreciation Day – A special day, once a year, to acknowledge the worthiness and appreciation of the person occupying the role, especially as it is often this person who really keeps the wheels of your company turning.

Γι’αυτό κι εσείς σήμερα βρείτε τον BOFH σας και πείτε του ένα “ευχαριστώ και καλό ΣΚ” για τη δουλειά που “πατάει” ώστε εσείς ανέμελα να μπορείτε να κατεβάζετε τα τραγουδάκια σας από τη δουλειά, να γράφετε στο blog σας, και γενικά να κάνετε όλα αυτά τα παραγωγικά πράγματα στο Internet.

Αν πάλι είστε System Administrator, σκεφτείτε να γίνετε μέλος του USENIX και του SAGE (αν δεν είστε ήδη δηλαδή).

* Originally written at Thu Sep 2 05:17:58 EEST 1999.

This is how it started

---

Every penny that I have made today and every one that I will make, I owe it to my Prof. Timos Sellis who has trusted me more than enough:

When I entered the NTUA EE School (Fall of 1990), I had no computer and no money to buy one. Also I wanted to become a Computer Engineer. The labs are not always open and keys are not the easiest thing to find. Somehow until Fall of 1993 I managed. But by then it was impossible to continue without a computer.

It was then that I heard from a friend that Prof. Sellis was looking for a System’s Administrator for his lab machines. The Following dialog is real:

 
Yiorgos: Hi, I heard that you are looking for a System's Administrator
Timos: Yes, do you know of any?
Yiorgos: Yes, actually I'd like to do that
Timos: Do you know anything about it?
Yiorgos: No, not a thing!
Timos: That's OK, you will learn

This dialog changed my professional life. It is because of Timos’ trust that I am able to make my living today.

[ I was not a total ignorant of Unix internals. I was a Unix power user who could do anything that could be done without root access. It was just that I was ignorant of administering systems and maintaining things like DNS and sendmail ]

The least I can do as to thank Timos for the door he opened to me into the amazing world of System Administration is to document the story down.

[ needless to say that I graduated without owning a computer ;-) ]

With lots of gratitude,

Yiorgos Adamopoulos.