“Work expands so as to fill the time available for its completion.” —Parkinson’s Law
Υπάρχει αυτή η διάχυτη αντίληψη που έχει καλλιεργηθεί εδώ και χρόνια στον κόσμο πως θα πάρουμε τους υπάλληλους που περισσεύουν από ένα τομέα και τους πάμε στον άλλο που έχει έλλειμμα (λες και παίζουμε Warcraft και μετακινούμε peons). Στην πραγματικότητα (αυτή μέσα στην οποία ζει ο διοικητής, πρόεδρος, διευθυντής, προϊστάμενος κάθε είδους) δεν υπάρχουν υπάλληλοι που να περισσεύουν. Bare with me. Αν ερωτηθούν όλοι οι προϊστάμενοι σε κάθε οργανισμό (ιδιωτικό ή δημόσιο) εάν υπάρχει προσωπικό προς διάθεση δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να απαντήσουν θετικά. Αντίθετα θα ζητήσουν περισσότερο προσωπικό γιατί ο όγκος δουλειάς είναι αυξανόμενος, υπάρχει έργο που μένει πίσω κ.λπ. Δεν έχει σημασία εάν μιλάμε για χρήσιμο ή άχρηστο έργο, εάν θέλουν να τους κρατάει κάποιος την τσουγκράνα ή αν σκάβουν και δεν τα βγάζουν πέρα. Όλοι θέλουν πάντα περισσότερο προσωπικό. Περίπου 6% το χρόνο:
“And this figure will invariably prove to be between 5.17 percent and 6.56 percent, irrespective of any variation in the amount of work (if any) to be done.” [pdf]
Γι’αυτό να μην περιμένουμε πολλά από την κινητικότητα. Δεν υπάρχει κανείς να δανείσει προσωπικό γιατί κανείς δεν πιστεύει πως του περισσεύει. Και ακόμα κι αν αναγκαστεί να το κάνει, επειδή έχει μάθει να δουλεύει με αυτούς που δουλεύουν αφήνοντας τους άλλους στην ησυχία τους, μαντέψτε ποιοι λίγοι θα προταθούν προς μετακίνηση.
Θα ζήσουμε πάλι μεγάλες μέρες επιχειρηματολογίας μετακινήσεων, κατά τις οποίες θα σπέρνουμε κόσμο σε όλη τη χώρα αδιακρίτως, μπορεί να δούμε και δυο τρεις επιτυχίες των δέκα ατόμων και τελικά:
Απολύσεις θα γίνουν.
– Every year you ask me to do more with less.
– And yet you somehow manage. –CSI:NY

