“Complex systems tend to oppose their own proper function. As systems grow in complexity, they tend to oppose their stated function.”` —John Gall

Σε περίπτωση που κάποιος έχει ακόμα απορία γιατί δεν λειτουργούν οι “άχρηστοι” μεγάλοι (δημόσιοι ή όχι) οργανισμοί. Θυμάμαι δημόσιο οργανισμό του οποίου τα έσοδα πήγαιναν πρακτικά όλα στη μισθοδοσία του προσωπικού του και όχι στο έργο που έπρεπε να επιτελεί. Γιατί ανεξάρτητα από το stated purpose, η μισθοδοσία είναι η βασική λειτουργία.

Όσο γιατί δεν κλείνουν εύκολα, γίνονται δυσκίνητοι και too big to fail:

“Systems tend to grow, and as they grow, they encroach^†.”

Ο άνθρωπος τα έχει πει όλα.

Update:

Λέω να αναπτύξω λίγο την κοινοτυπία μου. Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο post προκλήθηκε από το πρόβλημα της ΕΡΤ και το πως το αντιμετωπίζει μια Κυβερνητική γραφειοκρατία. Δεν έχει σημασία ποιος είναι Κυβέρνηση ή όχι, ούτε πόσο μεγάλη ή μικρή ήταν η ΕΡΤ. Συνήθως λέμε κοινοτυπίες πράγματα που είναι προφανή, αλλά δεν παύουν να είναι παρατηρήσεις που ισχύουν. Στην περίπτωση μας έχουμε ένα complex system την ΕΡΤ που είναι μεγάλη και δεν δουλεύει καλά. Όχι μόνο αυτό αλλά τελικά είναι τόσο μεγάλη που με συνεχείς απεργίες σε καίριες ημερομηνίες καταφέρνει να μην υπηρετεί το σκοπό για τον οποίο υπάρχει. Δεν λέω να μην έκαναν απεργίες, εγώ ήθελα να συνεχίσει να υπάρχει η ΕΡΤ. Λέω πως αυτά φαίνονται σε ένα εξωτερικό παρατηρητή που δεν έχει καμία σχέση με τους εμπλεκόμενους στο πρόβλημα.

Όσο για το δεύτερο νόμο που αναφέρω από το Systemantics, αυτός είναι μια κλασική περιγραφή για τα legacy systems. Μπαίνουν σε λειτουργία, αποδίδουν, μεγαλώνουν σε κλίμακα και αγκιστρώνονται. Αν δεν σας αρέσει η παρατήρηση για την ΕΡΤ μπορείτε να την κάνετε για το Gmail, το twitter ή το Facebook. Αλλά τι λέω; Αυτά έχουν ωραίο web interface, δεν μπορεί να είναι τόσο χάλια όσο η ΕΡΤ.

Δεν βρίσκω κοινοτυπίες τις συγκεκριμένες φράσεις, κυρίως γιατί όταν τις χρησιμοποιώ παρατηρώ την αντίδραση στα μάτια αυτού που τις ακούει. Για έξυπνους ανθρώπους που καταλαβαίνουν από συστήματα και scaling είναι προφανείς. Αλλά δεν είναι για όλους.

† Advance gradually and in a way that causes damage.

In his “The five most important questions you will ever ask about your organization” Peter Drucker writes about how the best decision makers he has observed never make a decision if a quick consensus (among staff) is achieved. He argues that dissent drives a good decision:

Nonprofit institutions need a healthy atmosphere for dissent if they wish to foster innovation and commitment. Nonprofits must encourage honest and constructive disagreement precisely because everybody is committed to a good cause: Your opinion versus mine can easily be taken as your good faith versus mine. Without proper encouragement, people have a tendency to avoid such difficult, but vital, discussions or turn them into underground feuds.

And thus we observe one of the major deficiencies of most governments where no one dares oppose the Leader. And Leaders who are more in need of followers than opposers, do not foster dissent. This results in a convergence where the inner circle does not dare to disagree giving the Leader a distroted view of reality. Because as a basic law of Systemantics says:

Information rarely leaks up.

Always have someone question your decisions. Engineering or otherwise.