Πέτυχα αργά το βράδυ της Παρασκευής ένα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ-1 για τον Eric Clapton. Αυτόματα θυμήθηκα αυτό που κυκλοφορεί, δηλαδή πως:

“Πριν ο Clapton γίνει γνωστός για ένα καλοκαίρι έπαιζε μουσική σε μαγαζιά της Πλάκας” (και όχι της πλάκας…)

Είναι αλήθεια αυτό; Αμυδρά θυμάμαι ένα τεύχος του Jazz & Τζαζ να το αναφέρει (αλλά το αρχείο μου είναι στο πατρικό σπίτι και ποιος τρέχει τώρα…). Υπάρχει κάποιος άλλος εκτός από τον Μαστοράκη που να το θυμάται; Να το ξέρει; Να τον έχει δει; Είναι αλήθεια ή αστικός μύθος;

Sorry David, αλλά χτες βράδυ σε πατήσανε στ’αυτιά. Ξεκίνησες καλά όμως (Burn).

Πρόεδρε, την επόμενη φορά (Μάιος 2007) ούτε Βανέσσα Αδαμοπούλου, ούτε άλλα ήπια πράγματα για τη φιέστα. Τους Scorpions και να πουν το Rock You Like a Hurricane και το I can’t get enough.

* Soundtrack: Speedy’s Coming *

Αγαπητά δίποδα, όταν ένα ΜΜΜ σταματάει, περιμένουμε πρώτα να κατέβουν οι επιβάτες και μετά τρέχουμε να πιάσουμε την άδεια θέση. Επίσης, δεν σπρώχνουμε αυτούς μπροστά μας που περιμένουν να κατέβουν πρώτα οι επιβάτες και μετά να μπουν στο ΜΜΜ.

Μετάφραση (επειδή μερικοί μπορεί να δυσκολεύονται): ΜΜΜ είναι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Λεπτομερέστερα για όσους δυσκολεύονται ακόμα, το πεδίο εφαρμογής για αυτή την τοποθέτηση είναι τα Λεωφορεία, ο Ηλεκτρικός, το Μετρο, το Τραμ και μερικές φορές το TAXI. Όχι δεν ξεχνάω αυτούς που σπρώχνουν στους διαδρόμους των αεροπλάνων μετά την προσγείωση.

Από email φίλου που ζει στο Βερολίνο:

> Πως ήταν το Mundial;

mas ta prixane edw pera oi germanoi me tis kornes tous. eftixws den  pigane ston teliko
kai glitwsa merikes meres ponokefalo...alla merikoi  akoma na bgaloune tis simees apo
ta aftokinita tous...

Βρε τι μου θυμίζει… (και αυτοί βγήκανε τρίτοι).

(ή ας γράψω κι εγώ τη μαλακία μου)

Πολλά έχουν γραφτεί για την περίφημη κουτουλιά και την αήθη πρόκληση του Ματεράτσι στον Ζιντάν. Για να εξηγήσω την ενέργειά του (όπως εγώ την αντιλλαμβάνομαι) θα κάνω μια μεγάλη παρένθεση χρησιμοποιώντας δύο μπασκετικά παραδείγματα:

1. Τρία λεπτά περίπου πριν το τέλος του τελικού του Eurobasket 2005 ο μεγάλος Ντιρκ Νοβίτσκυ (που πήγε τη Γερμανία μόνος του στον τελικό) πέταξε λευκή πετσέτα και έκατσε στον πάγκο. Μόνος του δε μπορούσε να κερδίσει μια αξιοπρεπή ομάδα (σε αντίθεση με τη γερμανική που ήταν αυτός και 4 να του πετάνε τη μπάλα) οπότε δεν είχε νόημα και έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για την υστεροφημία του: Δέχτηκε την ήττα, έκατσε στον πάγκο και ένα ολόκληρο γήπεδο τον χειροκροτούσε όρθιο (μια και ήταν και ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά). Αμφιβάλλετε πως αν είχε τουλάχιστον ένα συμπαίκτη αξίας αντίστοιχης των ελλήνων παικτών, τα πράγματα θα ήταν δυσκολότερα για την Εθνική Μπάσκετ Πρωταθλήτρια Ευρώπης 2005;

2. Θυμηθείτε πως το 1987 ο Γκάλης και ο Γιαννάκης έφτασαν την ομάδα στον τελικό, αντιμέτωπη με μια υπερομάδα (για τα ευρωπαϊκά δεδομένα της εποχής). Και πως όταν χρειάστηκε ο Ανδρίτσος και ο Καμπούρης έδειξαν πως είχαν ότι χρειαζόταν για να κερδίσει η ομάδα (είχαν το κάτι παραπάνω σαν ομάδα από το να πετάνε απλά τη μπάλα στο Γκάλη και το Γιαννάκη). Και για να μη ξεχνιόμαστε, αυτό έγινε και δεύτερη φορά.

Ε, αυτό η ομάδα του Ζιντάν δε το είχε. Ο Ζιντάν (ακόμα και με την απουσία του στον αγώνα με το Τόγκο) την πήγε στον τελικό. Αλλά εκεί ο Ζιντάν ήταν σαν το Νοβίτσκυ. Δεν είχε συμπαραστάτες απέναντι στους πρωτομάστορες της άμυνας. Και ήταν ο τελευταίος του αγώνας. Και το Μουντιάλ δε θα το έπαιρνε. Και αυτό δε μπορούσε να το δεχτεί. Ήταν μήπως η πρώτη φορά που άκουγε για τη μάνα του; Όχι. Για την αδερφή του; Όχι φυσικά. Και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε για την καταγωγή του. Η τελευταία ήταν και συνδιαζόταν με το “δε πάει παραπάνω”. Κουτούλησε το Ματεράτσι, ενώ το ίδιο εύκολα θα μπορούσε να κουτουλήσει και συμπαίκτη του μετά από αποτυχημένη προσπάθεια για γκολ (ή τον εαυτό του μετά τη κεφαλιά στον Μπουφόν – “τι άλλο πρέπει να κάνω για να μπει η πόρνη;” πρέπει να αναρωτήθηκε).

Σοκαρίστηκε ο κόσμος για την αποβολή του Ζιντάν. Γιατί; Μήπως ήταν η πρώτη του κόκκινη κάρτα ή η πρώτη κουτουλιά; Ο τελικός του 2006 είναι ο απόλυτος αγώνας για να χαρακτηρίσει κανείς τον Ζιντάν. Ποδοσφαρική μαεστρία χάρη σε μια ιστορική εκτέλεση πέναλτυ (καλύτερη και από του Μάζοπουστ) στον καλύτερο τερματοφύλακα του τουρνουά, μια κεφαλιά με απόκρουση (που μπροστά της η κεφαλιά Πελέ – Μπανκς είναι λίγη), έσφιξε τα δόντια και έπαιξε (ο διάσημος τηλεϊατρός κ. Βερνίκος διέγνωσε και είπε πλειστάκις πως είχε βγει ο ώμος του – μόνο Ελ Σιντ δεν τον αποκάλεσε) και μια κόκκινη κάρτα για χτύπημα σε αντίπαλο (δεν ήταν ποτέ το καλύτερο παιδί, απλά ήταν από τους πιο “low profile” από τους προβεβλημένους ποδοσφαιριστές). Όχι δεν είναι άδοξο τέλος η κόκκινη κάρτα, ο ακριβής επίλογος είναι σε ένα αγώνα που είναι η επιτομή του πως έπαιζε ποδόσφαιρο (αλήθεια μετά το 2000 έπαιζε ποδόσφαιρο αντάξιο των προσδοκιών των θεατών ή το ξεχνάμε αυτό;).

Αλήτης ο Ματεράτσι που είπε αυτά τα “κακά λόγια” στον αγαπημένο μας Ζιντάν (αγαπημένος αυτών που πριν δυο χρόνια του φώναζαν το “κλάσε μας τ’αρχίδια Ζινεντίν Ζιντάν!”). Αλητεία για τον Ελληνικό τύπο και τηλεόραση. Κοροϊδευόμαστε; Δε ξέρει κανείς από μπάλα; Αυτά τα ανταλάσσουν για καλημέρα. Για όσους θυμούνται, ο Καρεμπέ είχε πάρει στο κυνήγι τον Οκκά και τον Καφέ για λόγια το ίδιο προσβλητικά, αλλά τότε οι ίδιοι που σήμερα σοκάρονται με τον Ματεράτσι, τότε σοκάρονταν με τον Καρεμπέ (που μέχρι τότε ήταν κύριος και λαμπερό ζευγάρι με την Αντριάνα, και ξαφνικά έγινε άγριος της Νέας Καληδονίας που πχ. θυμήθηκε καθυστερημένα το σαβουάρ βιβρ.).

Από ότι φαίνεται όμως τα ΜΜΕ (όχι απαραίτητα μόνο τα Ελληνικά) σε κάθε Μουντιάλ θέλουν να υπάρχει και ο παίκτης που το σφραγίζει. Το 1982 ήταν ο Ρόσι (που είχε να παίξει μπάλα δυο χρόνια λόγω τιμωρίας) και που οδήγησε την Ιταλία στον τίτλο (ενώ δεν είχε βάλει γκολ στους τρεις πρώτους αγώνες αλλά στηρίχτηκε τόοοσο πολύ από τον προπονητή του). Το 1986 ήταν ο Μαραντόνα (που πήγε μόνος του την Αργεντινή τελικό). Το 1990 ήταν τα δάκρυα του Μαραντόνα (που πήγε μόνος του την Αργεντινή τελικό) για το άδικο πέναλτυ (οι Ιταλοί πολύ θα θέλανε να είναι ο Τότο Σκιλάτσι, αλλά τους απέκλεισε η Αργεντινή). Το 1994 ήταν ο Μαραντόνα γιατί βρέθηκε ντοπαρισμένος (και φώναζε πως τον παγίδευσαν οι Αμερικάνοι). Το 1998 ήταν ο Ζιντάν γιατί ήταν ο (αλλογεννής) ηγέτης της Γαλλίας. Το 2002 ο Ζιντάν γιατί επειδή αυτός δεν μπόρεσε να παίξει, αντί για τη Γαλλία είδαμε τη Σενεγάλη. Το 2006 πάλι ο Ζιντάν γιατί αποβλήθηκε στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του (που ήταν και ο τελικός).

Και έτσι ο Ματεράτσι αντιμετωπίζεται σαν ο σούπερ αλητάμπουρας, ο Ζιντάν με την εγκληματική κεφαλιά στο ηλιακό πλέγμα σαν απλά αμυνόμενος “εν βρασμώ”, ενώ την ίδια ώρα η μάνα του Ζιντάν ζητάει “τα αρχίδια του στο πιάτο” και όλοι σφυράνε αδιάφορα.

(αφιερωμένο στο φίλο C.S.)

Ο θάνατος του Syd Barrett επαναφέρει στην επιφάνεια μια κλασσική στοιχομυθία που πάει κάπως έτσι:

– Οι Pink Floyd σου άρεσαν περισσότερο με τον Syd Barrett ή χωρίς;
– Με τον Syd Barrett φυσικά

Οι Pink Floyd με τον Syd Barrett έκαναν μόνο τον πρώτο δίσκο (The Piper at the Gates of Dawn) και λίγα κομάτια στον δεύτερο (A Saucerful Of Secrets). Επίσης, οι περισσότεροι που απαντάνε έτσι στην ερώτηση αποκλείεται να έχουν δει ποτέ συναυλία των Pink Floyd με τον Syd Barrett (για προφανείς λόγους).