Μερικές φορές είναι σοκαριστικό πόσο γρήγορα μπορεί να σου έρθει ένα “χαστούκι”. Ώρες αφότου σχολίαζα το “Σημειολογικό, πολύ σημειολογικό” (του raresteak) βοήθησα ένα φίλο1 πανεπιστημιακό να κάνει μια ορθολογική κατανομή του προϋπολογισμού που είχε μπροστά του για δαπάνες. Πως όμως; Αφού τα κονδύλια όπως ήταν ορισμένα για κατανάλωση (ναι μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω) δεν βοήθαγαν2 (π.χ. περίσσευμα χρημάτων στη μία κατηγορία και έλλειμα στην άλλη, χωρίς να μπορείς να μετακινήσεις κεφάλαια). Στην ερώτησή μου “πως βγήκαν αυτά τα χρήματα και πως προέκυψε η κατανομή;” ο φίλος απάντησε πως δεν ξέρει. Άρα αυτός που εγκρίνει τις δαπάνες μάλλον δεν βλέπει τι αντιπροσωπεύουν.
Raresteak, ένα μόνο μπορώ να πω: Και λίγα έγραψες τελικά.
[1] Ο οποίος επίσης έψαχνε λεξικό της προκοπής.
[2] 10 7 χρόνια πριν ήταν η τελευταία φορά που ανακατεύτηκα σε προϋπολογισμό εργαστηρίου. Και τότε είτε δεν υπήρχαν λεφτά, είτε υπήρχε υπέρογκο ποσό σε σχέση με το χρόνο που υπήρχε για να καταναλωθούν. Το εντυπωσιακό είναι πως αν τα ίδια χρήματα μπορούσες να τα παίρνεις σπαστά σε μικρότερα ποσά μέσα σε ένα έτος θα είχες ορθολογικότερη χρήση των χρημάτων. Το να σου δίνεται ένα ποσό Χ και ένα περιθώριο μέχρι το τέλος του μήνα για να “φύγει” σημαίνει πως κάπως καθυστερεί να φτάσει η έγκριση των κονδυλίων στους άμεσα ενδιαφερόμενους. Και μετά γίνεται πάλι κύκλος. Μια μεγάλη “νεκρή” περίοδος χωρίς καθόλου χρήματα και ξαφνικά “έχετε ένα μήνα για Ν χιλιάδες ευρώ”.