Μια και πιάσαμε τις ιστορίες από τα παλιά, ακόμα ένα support horror story:
Μια μέρα έρχονται τα κορίτσια από το support και μου λένε κάτι σαν “έχουμε μια σειρά από συνδρομητές με το anti-virus [name withheld] και παραπονιούνται πως μετά το πιο πρόσφατο update, αφότου κάνουν κλήση dialup (ναι, τόσο παλιά ιστορία), δεν μπορούν να δουν τίποτε στο browser”.
Κατά τα συνήθη, “ΟΚ βρε παιδιά, αλλά αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα”. Και ναι οι συνδρομητές αναγνώριζαν πως δεν είναι δικό μας πρόβλημα, αλλά επειδή ήμασταν μάλλον το μόνο support department που δεν τους είχε με χρονόμετρο, αλλά δείχνανε τα παιδιά ειλικρινή προσπάθεια να λύσουν οποιοδήποτε πρόβλημα, τους ρώταγαν και για αυτό, γιατί δεν έβρισκαν πουθενά αλλού να πουν τον πόνο τους.
Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πράγματα και να τους λέμε να κάνουν τα διάφορα προφανή (βγες και ξαναμπές, κάνε reboot, σβήσε το μηχάνημα, βγάλε και την πρίζα, κ.λπ.) χωρίς καμία λύση. Μέχρι που κάποια στιγμή μου κόβει και τους λέω “Ρωτήστε με κάποιον εύσχημο τρόπο αν έχουν πληρώσει για το πρόγραμμα, κάποιους που έχετε περισσότερο θάρρος”. Μαντέψτε. Μετά είπαν σε κάποιο που είχαν ακόμα περισσότερη άνεση αν μπορεί να αγοράσει μια άδεια. Και ως διά μαγείας το πρόβλημα λύθηκε.
Όχι δεν θα πω ποια εταιρία. Μπορεί να το έκανε επίτηδες, μπορεί και όχι. Μπορεί να ήταν ιδέα κάποιου βασιλικότερου του βασιλέως υπαλλήλου, μπορεί απλά να ήταν και ένα λαθασμένο if statement. Απλά συνέβη και έτσι λύθηκε.


