Fighting the automation paradox || Deployment θα κάνουμε φωνάζοντας "αέρα"
Από το Παρατηρητήριο για την ΚτΠ:
"Με στόχο τη σκιαγράφηση και αποτύπωση της ταυτότητας των χρηστών Internet στην Ελλάδα, το Παρατηρητήριο για την ΚτΠ πραγματοποίησε μελέτη με βάση τα ακόλουθα κριτήρια: 1. Φύλο, 2. Ηλικία, 3 Εκπαίδευση, 4. Περιφέρεια.
Τα στοιχεία της µελέτης προκύπτουν από την έρευνα που πραγματοποίησε το Παρατηρητήριο για την ΚτΠ για τον προσδιορισµό και την παρακολούθηση των δεικτών του σχεδίου eEurope 2005 στην Ελλάδα."
Σημ. Η μελέτη είναι κείμενο PDF.
Κάθε Unix power user χρειάζεται shell account. Όχι μόνο ένα -στο βασικό χώρο που εργάζεται- αλλά και τουλάχιστον ένα ακόμα για να μπορεί να κάνει τις δοκιμές του. Για πολλά χρόνια ζήταγα shell accounts από φίλους σε Ελλάδα και εξωτερικό, να κάνω ένα traceroute ρε αδερφέ! Ένα test για το DNS setup, ένα check για το sendmail setup. Πολλοί φίλοι με βοήθησαν, αλλά όπως περνάνε τα χρόνια και αλλάζει ο κόσμος δουλειές, έτσι και τα περισσότερα τέτοια accounts που είχα σταμάτησαν να υφίστανται.
Μέχρι που ανακάλυψα το SDF:
"The Super Dimension Fortress is a networked community of free software authors, teachers, students, researchers, hobbyists, enthusiasts and the blind. It is operated as a federally recognised non-profit 501(c)(7)
and is supported by its members."
Αρχικά είχα ένα free account (δε μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα) και μετά έγινα ARPA member ($36 άπαξ) και πιο μετά έγινα MetaARPA ($36 / έτος) για να το υποστηρίξω. Νομίζω πως όποιου του λείπει ένα shell account (και όχι το shell account του σπιτιού σας) για οποιοδήποτε λόγο, καλό είναι να δοκιμάσετε ένα free account στο SDF. Ακόμα κι αν δεν έχετε ιδέα τι είναι shell account ή δε θέλετε να στήσετε ένα Linux για να δείτε τί είναι τα Linux[*] καλό είναι να δοκιμάσετε να μάθετε περισσότερα. Αν θέλετε να είστε power user that is…
[*] Το SDF τρέχει NetBSD/Alpha αλλά για τον αρχάριο χρήστη αυτό είναι άχρηστη πληροφορία.
Τελικά όχι μόνο μπήκαν στον τελικό, αλλά πήραν και τα σώβρακα!
Με δεδομένα τα λεγόμενα “μπλοκ” των χωρών που αλληλοψηφίζονται[*] -είτε αυτό προκύπτει από επιτροπή, είτε με televoting- αν θέλει να κάποια χώρα -συγνώμη Εθνική Ραδιοτηλεόραση ήθελα να πω- να κερδίσει πρέπει να βρει τρόπο να σπάσει συμμαχίες ή να τραβήξει ολόκληρα μπλοκ χωρών για το “τραγούδι” της.
Οι Φινλανδοί πιο έξυπνα σκεπτόμενοι έκαναν τη διαφορά: Πάνω κάτω το ποιοι θα τους έδιναν 8+ αν είχαν αξιοπρεπές κομάτι ήταν δεδομένο. Οπότε έπρεπε να τραβήξουν ψήφους από τις υπόλοιπες χώρες. Τώρα αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:
Οι Φινλανδοί κατάφεραν το #2. Αφού οι σταθεροί ψηφοφόροι έχουν συγκεκριμένο είδος τραγουδιών που επιλέγουν, θα φέρουμε νέους στη διοργάνωση (ακόμα κι αν είναι για μία μόνο φορά).
Ομολογώ πως ποτέ δεν είχα σκεφτεί να ψηφίσω μέχρι σήμερα στη Eurovision, αλλά χτες το SMS μου το τσιμπήσανε τα παληκάρια. Και δεν είμαι μόνο εγώ. Το κοματάκι ήταν ωραίο, χοροπηδηχτό και ευχάριστο, θυμίζει κάτι ανάμεσα σε KISS, King Diamond και εξώφυλλα των Manowar που έβλεπα στη Disco Queen δίπλα από το φροντιστήριο. Είμαι σίγουρος πως πολύς κόσμος τους ψήφισε έτσι, όπως πιθανά στην Ελλάδα πολλοί τους ψήφισαν ακριβώς γιατί ήταν αντι-Eurovision-ικοί.
Τέλος πάντων το στόχο τους τον πέτυχαν και για μια ακόμα φορά η διαδικασία της ψηφοφορίας έδειξε πως η Eurovision είναι ένας αναίμακτος αγώνας γεωπολιτικής, κάτι σαν εκπαίδευση για την εξωτερική πολιτική σε παιδιά γυμνασίου (πόσο να παιζόταν στο στοίχημα ψήφος της Αρμενίας στην Τουρκία;)
[*]Βέβαια, όλα τα χρόνια που ανταλλάσσαμε 12άρια με την Κύπρο, τρώγαμε το βρίσιμο της αρκούδας, όταν το δίνει η Ανδόρα στην Ισπανία κοιτάμε ανέμελα αν βρέχει (για να πω το πιο απαλό παράδειγμα)
Σήμερα νιώθω λίγο δεινόσαυρος. Έμαθα systems administration the very hard way. Από τα manuals της DEC για το Ultrix (ίσως το καλύτερο set από manuals που έχω διαβάσει, συνοδευόμενο από αυτά της HP για το HP-UX).
Από τότε που ξεκίνησα να μαθαίνω (early 90s, εποχές που δεν υπήρχε ./configure && make && make install και που έπρεπε να κάνεις μόνος σου edit τον κώδικα για να παίξει στη μηχανή σου) πέρασαν από τα χέρια μου μηχανήματα που έτρεχαν Ultrix, HPsUX (8, 9, 10 και 11), SunOS (4.1.3 και 4), όλα τα BSD και σχεδόν κάθε major Linux distribution που μπορεί να φανταστεί κάποιος (και όχι μόνο για IA32).
Το μεγαλύτερο κέρδος από την υπερέκθεσή μου σε τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα (που μη ξεχνάτε ισχυρίζονταν πως είναι POSIX-like, Unix-like ή και Unix) ήταν να μη παίρνω σα δεδομένο τίποτε, ούτε καν τη συμπεριφορά του /bin/sh ή το αν το ll (ελ ελ) είναι alias του ls -l ή είναι πρόγραμμα κομπιλαρισμένο και με την ίδια συμπεριφορά (αλήθεια ποιο είναι το home directory του root στο Solaris; Τι; Τι θα πει δεν είναι το /root;). Κυρίως έμαθα να μη δίνω "επικίνδυνες" εντολές χωρίς να κάνω man πρώτα γιατί ποτέ δε ξέρεις τι σου ξημερώνει.
Γιατί το θυμήθηκα αυτό; Χτες ένας από τους πιο έμπειρους Linux administrators που έχω δουλέψει ποτέ μαζί του (είναι o Debian reference που χρησιμοποιώ) θέλοντας να επανεκκινήσει τον sshd σε ένα μηχάνημα που έτρεχε OpenSolaris ήθελε να γράψει killall -HUP sshd. Ας δούμε όμως τα manuals:
Βέβαια κοιτώντας τον κώδικα του killall.c για το OpenSolaris θα πει κανείς πως η εντολή δε θα είχε αποτέλεσμα γιατί θα τύπωνε το usage. Πόσοι όμως θα το ρισκάρατε αυτό χωρίς να έχετε δει τον κώδικα; Κι αν στο Solaris ο developer είχε κάνει λάθος στο default στο switch;
Από τη Δευτέρα θα ξεκινήσω μάλλον ένα set μηχανημάτων (SPARC και IA32) που έχουν περιπέσει σε αχρηστία με OpenSolaris. Για να ξεσκουριάσω και για να μη συμβεί στο φίλο μου αυτό:
"I hate Solaris operating systems. I learned my *nix on Debian, and it spoiled me."
Και μια τελευταία συμβουλή: Αν ποτέ ο δρόμος σας σας βγάλει σε κάποιο HP-UX, ελένξτε πρώτα αν αυτό που θέλετε να κάνετε, γίνεται από το sam.
Yesterday I tried to install build39 on a 220R. It's original disk was damaged so we replaced it with a 70G drive. I fired off the OpenSolaris installer which failed to install, since it wanted the drive to be formated. OK, no problem boot cdrom -s at the ok prompt and format from the root prompt. 8hours later the disk was formated and analyzed but the label was not written. Hence, no install!
And here comes the weird solution:
Find a Solaris 8 SPARC cdrom and boot cdrom -s at the ok prompt and format from the root prompt. You do not have to reformat the drive, just label it. Then start with the OpenSolaris (SPARC) CD#1 and you are all set.
Weird and inexplicable to me why something that is possible from the Solaris 8 format is not possible with format from OpenSolaris.
If anybody has an explanation, please please post it. I like it that it works. I do not like it that I do not know why it works.
Meetings are toxic (PDF document). Αυτό το είχα διαπιστώσει εδώ και καιρό, αλλά χτες το απόγευμα το έζησα, όχι στο μεγαλείο του, αλλά στην επιβεβαίωσή του. Χτες παρεβρέθηκα στη συνεδρίαση μιας επιτροπής της οποίας το αντικείμενο με ενδιαφέρει. Δεν είχα διάθεση να πάω όμως και πήγα μόνο και μόνο γιατί η υπηρεσία έκρινε πως η παρουσία μου ήταν απαραίτητη. Συμμετείχα σαν παρατηρητής. Αυτό που με στενοχώρησε είναι πως σε ότι με αφορούσε η συνεδρίαση, έχασα 2 ώρες για κάτι που για να ενημερωθώ χρειάζονταν 10 λεπτά. Αποτέλεσμα; Γύρισα σπίτι μου στις 21:30 και όχι γιατί υπήρξα παραγωγικός στη δουλειά μου (όπως τουλάχιστον εγώ θέλω να είμαι παραγωγικός).
Στη δουλειά σπάνια κάνουμε meetings. Συνήθως κρατάνε μέχρι 10 λεπτά, με εξαίρεση τα εναρκτήρια για μεγάλα έργα, τα οποία μπορεί και να πάνε μέχρι 2 ώρες. Αυτή η συμπίεση χρόνου στις συναντήσεις μας οφείλεται στους ακόλουθους λόγους:
Όχι δεν κάνω τον Χελάκη. Αλλά το μόνο τραγούδι που αξίζει στη 51η Eurovision (κατά τη γνώμη μου) πέρασε στον τελικό. Everybody sing “Hard Rock Hallelujah”!
Θυμίζει σε κανένα άλλο ο Lordi τον King Diamond;
Αφού ο καθένας -ειδικός και μη- έχει πει δημοσίως τη γνώμη του υπερπληροφορόντας, παραπληροφορόντας και τρομάζοντας τον κόσμο είτε εν γνώση του, είτε άθελά του, βρέθηκε και ένας άνθρωπος να πει μερικά σωστά πράγματα.
Το άρθρο αυτό το βρήκα στο τεύχος 9 του περιοδικού on-line που εκδίδει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Διπλωματούχων Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής.
Update: Νεότερη δουλειά από τον κ. Σπινέλλη για το θέμα: “The Athens Affair“.
Αν υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού που είναι αγαπητός στους φίλους του Ολυμπιακού, αυτός είναι ο Δημήτρης Παπαδόπουλος. Ή τουλάχιστον έτσι συμβαίνει με τους διπλανούς μου στο Καραϊσκάκη. Από την πρώτη φορά που έπαιξε κόντρα στον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, όλο “γιατί δεν τον πήραμε από όταν γύρισε από την Αγγλία” ακούω. Και τώρα ο Τζίγγερ (τι σημαίνει αυτό το nickname ξέρει να μου πει κανείς;) μας κάνει ακόμα ένα δώρο. Δεν τον κρατάει στην ομάδα! Όχι δεν θέλω να κάνω κουμάντο στη τσέπη του ιδιοκτήτη, αλλά αν η αξία του ηττημένου καθορίζει την αξία του νικητή, τότε η διοίκηση του ΠΑΟ κάνει ότι μπορεί για να απαξιώσει τις νίκες του Ολυμπιακού :)
Κι εμένα δε μου αρέσει το “κόκκινο τριφύλλι” αλλά αν υπάρχει τρόπος:
“Κόκκαλη, Κόκκαλη σε παρακαλώ! Φέρε το Δημήτρη στον Ολυμπιακό!”
Update #1: Τελικά μετά το κράξιμο, ο Δημητράκης όχι μόνο έμεινε στον ΠΑΟ, αλλά έγινε και αρχηγός.
Update #2: Δύο χρόνια μετά, ο πολυμετοχικός πλέον Παναθηναϊκός, λέει στο Δ.Π. να βρει ομάδα στο εξωτερικό…
Managing organized complexity 