Για αυτούς που αναρωτιούνται:

– Και τώρα, τι θα γίνουμε χωρίς monitor;

Το “μαγικό χέρι” της αγοράς έχει την απάντηση. Τη λένε cull.gr και εμπνευστής της είναι ο gmosx. Δεν είναι monitor, αλλά για αυτούς που ενδιαφέρονται, είναι μια άμεση λύση. Από το FAQ του cull.gr:

1. Τί είναι το cull.gr;

Στο cull.gr εσύ αποφασίζεις τί είναι ενδιαφέρον με δύο τρόπους:

• Ανεβάζεις άρθρα που οδηγούν σε περιεχόμενο που βρίσκεις ενδιαφέρον.
• Επιλέγεις (love) από τα άρθρα που έχουν προτείνει τα μέλη του site εκείνα που πραγματικά αξίζουν να γίνουν πρωτοσέλιδο.

Το cull.gr εκδημοκρατίζει τη λειτουργία της ενημέρωσης και είναι το σημείο που θα βρείς κάθε ώρα, κάθε μέρα κάτι καινούριο που σε ενδιαφέρει. Στο cull.gr είσαι ταυτόχρονα ο αναγνώστης, ο συντάκτης και ο αρχισυντάκτης!

Είναι κι αυτό μια κάποια λύσις.

Από μια λίστα εργαστηρίου στο ΕΜΠ:

Η ζωή μας κύκλους κάνει…

[via]

Important disclaimer: I am not a lawyer (but I play one on TV)⁰

Ομολογώ πως είχα να γελάσω (πικρά) τόσο, από τότε που διάβασα το coremail¹. Για το monitor πρωτοάκουσα από τον φίλο UniqueFish. Αυτός εν μέσω κάτι μπυρών με έκανε να ξεκινήσω το blog μου και μου είπε να “γραφτώ” στο monitor. Δεν τον άκουσα².

Διαβάζοντας όμως την ανταλλαγή emails ανάμεσα στον vrypan και στην Mirandolina και έχοντας στο μυαλό μου και κάποια πράγματα που διάβαζα όταν είχαν προκύψει οι “υποθέσεις” Mindblog vs GGL και blogme.gr σκέφτηκα να δοκιμάσω τις σκέψεις μου επί ιστολογίου³:

Στο Σύνταγμα λοιπόν διαβάζουμε:

‘Αρθρο 5A – (Δικαίωμα στην πληροφόρηση)

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων.
2. Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.

Μπορεί εύκολα λοιπόν κάποιος να ισχυριστεί πως το monitor διευκολύνει την πρόσβαση στην ΚτΠ σαν RSS aggregator. Να σημειώσω εδώ πως τα περί Τύπου στο Σύνταγμα θεμελιώνονται στο Άρθρο 14. Ας δούμε όμως το επόμενο άρθρο:

‘Αρθρο 15 – (Κινηματογράφος, φωνογραφία, ραδιοφωνία, τηλεόραση)

1. Oι προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις του προηγούμενου άρθρου δεν εφαρμόζονται στον κινηματογράφο, τη φωνογραφία, τη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και κάθε άλλο παρεμφερές μέσο μετάδοσης λόγου ή παράστασης.

Διαβάζοντάς το λοιπόν μπορεί να ισχυριστεί κανείς άραγε πως τα blogs (αλλά ακόμα και τα posts σε forums και στο USENET) δεν είναι Τύπος; Γιατί η Mirandolina γράφει στην ανταλλαγή emails με τον vrypan:

“Αντίθετα, θα έπρεπε να το θεωρείς δεδομένο. Απ’ ό,τι θα έπρεπε να ξέρεις οι δημοσιογράφοι ζούνε από την ελεγχόμενη δημοσίευση της δουλειάς τους, με συγκεκριμένους όρους, οι οποίοι αφορούν τόσο στο οικονομικό κομμάτι (το οποίο δεν με ενδιαφέρει εδώ, αφού αφιλοκερδώς γράφω το ιστολόγιο) όσο και στο που και πως δημοσιεύονται τα κειμενά τους.”

Αυτό που μπορεί να παρατηρήσει κανείς, είναι πως το monitor (όπως κάθε agreggator) δεν αμφισβητεί την πνευματική ιδιοκτησία κανενός⁴, πως ένα ιστολόγιο δεν είναι “Τύπος” και πως τα των δημοσιογράφων θέματα ορίζονται στο Άρθρο 14 (και όχι το 15):

8. Nόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τα προσόντα για την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.

Αν υπάρχει λοιπόν κάποιο ερώτημα που μπορεί να είναι βάσιμο, αυτό είναι εάν το monitor ως μέσο διάδοσης της πληροφορίας (Άρθρο 5Α) μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς μετάδοσης από τον δημιουργό της πρωτογενούς πληροφορίας. Η δικιά μου γνώμη μετά από ανάγνωση και του Προεδρικού Διατάγματος 131 (ΦΕΚ Α´ 116/16.05.2003) είναι πως όχι. Εάν κάποιος δεν θέλει να έχει blog με RSS feeds επιλέγει πάροχο υπηρεσίας που δεν παρέχει RSS feeds (ή φτιάχνει / χρηματοδοτεί αντίστοιχο software⁵).

#include <std/disclaimer.h>

Υ.Γ. #1: Τέτοια περιστατικά επαναφέρουν στην επικαιρότητα έναν παλαιό ορισμό του Internet.

Υ.Γ. #2: Μια ενδιαφέρουσα έρευνα στη νομοθεσία για το ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας από τον thatha.

[0] – Ευχαρίστως όμως θα δεχτώ τις διορθώσεις άλλων ειδικότερων από εμένα.
[1] – Το coremail είναι σε μορφή shar.
[2] – Η 10ετής εμπειρία μου σαν IRC administrator στο GRIRCNet (και δύο μίνι “σχίσματα”) με έχει κάνει αρκετά επιφυλακτικό στη συμμετοχή σε online κοινότητες.
[3] – Και όχι επί χάρτου, έχει σημασία.
[4] – Ή μάλλον την αμφισβητεί όσο το Google Earth αμφισβητεί την ιδιοκτησία του σπιτιού μου, επειδή έχει αεροφωτογραφίες του.
[5] – Άλλωστε κάποιος που ισχυρίζεται πως μπορεί να δώσει SQL query 10 λεπτά αφού δει ένα DB schema και το συνοδευτικό πηγαίο κώδικα μιας εφαρμογής που δεν έχει μελετήσει ποτέ, σίγουρα έχει αυτή την ικανότητα.

Έχω χάσει πολλές φορές την υπομονή μου προσπαθώντας να εξηγήσω τη διαφορά. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και παραπομπές που μπορεί κάποιος να δείχνει, ειδικά όταν δεν έχει την απαιτούμενη ηρεμία ώστε να γίνει κατανοητός:

“The Internet is a vast collection of thousands of interconnected networks across the world, all of which use the TCP/IP protocol (transmission control protocol/Internet protocol). This common protocol acts as a global electronic language, allowing dissimilar computers to talk with each other easily. The Internet is used for many types of communication–text, graphics, email, audio, video, telephony, and television–by means of thousands of software applications or programs, the most popular and widely used of which is the Web browser. The Internet is the network. The World Wide Web is a network application.“

Οι υπογραμμίσεις και οι σύνδεσμοι δικοί μου. Το κείμενο έχει παρθεί από το Ouch! Newsletter του SANS Institute. Η διαφορά είναι καλό να διευκρινίζεται ακόμα κι αν το τεμπέλικο μυαλό του απέναντι αρνείται να τη δεχτεί. Κυρίως γιατί αν σταματήσουμε να επισημαίνουμε τη διαφορά, θα πρέπει τελικά να μιλάμε την (ανακριβή) γλώσσα του τεμπέλη^*, αντί αυτός να μάθει να μιλάει σωστά.

[via]

[*] – Βλέπε και ως παράδειγμα τη δημοσιογραφική κατάχρηση / σφαγιασμό του όρου hacker, με αποτέλεσμα να πρέπει να επινοηθούν όροι όπως ο whitehat hacker, ή ο ethical hacker για να φανεί η διαφοροποίηση τη στιγμή που ο όρος cracker υπήρχε πάντα διαθέσιμος.