…δεν πρέπει να ξαναγράψεις τη γνώμη σου για το μπάσκετ ποτέ.
Στοιχειώδης αυτοσεβασμός πρέπει να σε οδηγήσει στη σύνταξη.
(Κι ας χάσαμε)
Και μετά και από αυτόν τον αγώνα
Published
Fighting the automation paradox || Deployment θα κάνουμε φωνάζοντας "αέρα"
Managing organized complexity 
Αγωνας ηταν και περασε…
+1. Ο Συρίγος πρέπει επιτέλους να βγει στη σύνταξη, αφού επιτέλους παραδεχθεί πως δεν ξέρει για το μπάσκετ περισσότερα από τον Γιαννάκη. Ένιωσα πολύ περήφανος για αυτή την ομάδα. Πολύ, πραγματικά.
Γιατί δεν γίνεται προπονητής της Εθνικής μπάσκετ παρέα με μια μπασκετική εγκυκλοπαίδεια αφιερωμένη στο όνομα του, όταν θα σκέφτεσαι για άλλη μια φορά πόσο δίκιο είχε;
Γιατί δεν του την λέει κάποιος στα κυβικά του;
Γιατί δεν του την λέει κάποιος στα κυβικά του;
Του την είπανε οι διεθνείς και για αυτό στην πρώτη στραβή βγήκε και κλάφτηκε.
του την είχανε “πει” και πριν 3-4 χρόνια, στην Καλλιθέα κοντά στον SportFm αν δεν κάνω λάθος, όταν παραλίγο να τον αφήσουν στον τόπο …
Ain’t over till the fat lady sings…
Ειδικά αυτό το “…όταν όλοι οι άλλοι αγωνίζονταν για το χάλκινο μετάλλιο εναντίον της Λιθουανίας αυτός σαμποτάρισε με πολλούς τρόπους την προσπάθειά τους. Οταν, όμως, επιτέλους, κατάλαβαν τι ακριβώς παιζόταν από τον «επαναστατημένο Λάζαρο» ήταν πολύ αργά…”, είναι πολύ βαρύ – επομένως, είτε παλάβωσε εντελώς, είτε κάτι περισσότερο ξέρει (π.χ.)
@Το ΜΑΤΙ:
Γράφει ο ΦΣ:
“αυτοί δεν δίστασαν να του πετάξουν λάσπη όταν φοβήθηκαν ότι υπήρχε κίνδυνος να βάλει τον νεαρό Κουφό στην ομάδα!”
Οποιοσδήποτε παρακολουθεί στοιχειωδώς μπάσκετ ξέρει πως για να ενσωματωθεί ο Κουφός στην ομάδα θα πρέπει να περάσουν μερικά χρόνια.
“Οποία υποκρισία, όμως! Διότι εκπρόσωπος Τύπου ήμουν και το 2005 και το 2006, όταν και πάλι έκρινα τις αγωνιστικές επιδόσεις τους, τη συνέπεια και τη συμπεριφορά τους, χωρίς όμως να έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα.”
Τρίχες! Όλοι έχουν ανοχές σε συγκεκριμένες συμπεριφορές μέχρι ενός σημείου. Το ότι ανέχτηκαν αυτή του την συμπεριφορά πριν, δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να συνεχίζουν να την ανέχονται.
“Διότι (για παράδειγμα) όταν όλοι οι άλλοι αγωνίζονταν για το χάλκινο μετάλλιο εναντίον της Λιθουανίας αυτός σαμποτάρισε με πολλούς τρόπους την προσπάθειά τους.”
Μπούρδες. Δεν αναφέρει ούτε ένα από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους ο Λάζαρος σαμπόταρε το χάλκινο μετάλειο.
Ο ΦΣ χαίρεται με την αποτυχία των άλλων. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικό άλλωστε. Εάν δεν υπήρχαν, δεν θα μπορούσε να έχει αντικείμενο δουλειάς.
Δεν είμαι απολογητής του Συρίγου. To “ain’t over” πήγαινε στην όλη ιστορία και στο τέλος γράφω “είτε […] είτε”. ;)
Επειδή κι εγώ παρακολουθώ μπάσκετ, δεν είμαι σίγουρος πως π.χ. ο άγουρος Κουφός δε θα προσέφερε περισσότερα από τη φανέλα του Παπαδόπουλου (συνολικά, όχι στη συγκεκριμένη θέση). Αυτή η εμμονή του Γιαννάκη, μπορεί και να εξηγεί τα όσα γράφτηκαν.
Γενικότερα, για τους νέους ταλαντούχους παίκτες στα ομαδικά αθλήματα, ισχύει το εξής: τους ρίχνεις στη φωτιά και σε δικαιώνουν (όπως κάνουν όλες οι ομάδες στο εξωτερικό – άρχισαν να συμπλέουν και ορισμένες δικές μας) ή, αν βυθιστεί το πλοίο, μένεις τελευταίος.
Για τους γραφιάδες θα συμφωνήσω, αν και παραμένω στη χοντρή κυρία. Ίσως κάποτε να μάθουμε περισσότερα (αφού υπάρχουν παίκτες που μιλάνε ακόμη με το Συρίγο), όπως και για την υπόθεση με το “τροχαίο”, όπου η εκκωφαντική σιωπή τάχθηκε στην υπηρεσία του γενικότερου καλού.
ΙΜΗΟ, ο Γιαννάκης είναι σαν τον “βασιλιά” Όττο: Έχει την ομάδα του στην οποία και κάνει ελάχιστες αλλαγές. Από την Ολυμπιάδα (5η θέση) στο Euro (1η θέση) έβγαλε τους Αλβέρτη – Παπανικολάου και έβαλε τους Βασιλόπουλο – Μπουρούση. Στο Mundobasket (2η θέση) έβγαλε τον Μπουρούση και έβαλε το Σχορτσιανίτη. Και στο επόμενο Euro (4η θέση) αναγκαστικά έβγαλε τον Φώτση και τον BigSofo και επανέφερε τον Μπουρούση και πρόσθεσε τον Πελεκάνο.
Αυτή είναι η ομάδα του Γιαννάκη. Μπορούμε να διαφωνούμε με τις επιλογές του, αλλά αυτή είναι η ομάδα του.
Δεν πιστεύω πως ο ΦΣ έχει παλαβώσει. Απλά πίστευε πως επειδή είπε τα “κόκκινα γυαλιά” και τον “τίμιο γίγαντα” η γνώμη του ήταν στο απυρόβλητο. Για αυτό και αδυνατεί να καταλάβει ότι δεν υπηρέτησε το ρόλο του εκπροσώπου Τύπου και σωστά ζητήθηκε να παραιτηθεί.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πόλεμο του ΦΣ με τους 11 από τους 14 διεθνείς και ο καθένας τους μεταχειρίζεται τα όπλα που έχει. Και ο ΦΣ κάνει σα κακιασμένη γκόμενα.
Για τη “σχολή” Όττο, θα συμφωνήσω. Υπάρχουν αρκετές στιγμές που εμείς, οι προπονητές του καναπέ, χωρίς να έχουμε δα και τεράστιο ιστορικό επιτυχιών, αρχίσαμε να κακίζουμε. Αλλά, υπάρχουν και ορισμένες στιγμές που προφανέστατα, κάποιος προπονητής τυφλώθηκε ή “τυφλώθηκε”.
Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις με τον “τίμιο γίγαντα” και έχεις δίκιο. Όμως, η αντιστροφή του επιχειρήματος, μπορεί να μας δώσει π.χ. τον Χαριστέα: ένα χρυσό γκολ, εκατοντάδες επιθέσεις εναντίον περιστερώνων. Επομένως, το σκεπτικό “αυτούς έχω, τους αγαπάω και τους στηρίζω μέχρι θανάτου (μας)”, είναι υπέροχο, αλλά μέχρι ενός σημείου. Όχι μέχρι του σημείου τήξης-σύνταξης του Χαριστέα. Και ο Όττο πιέστηκε πολύ, γι’ αυτό έριξε λίγο τον εγωισμό του και βλέπουμε σήμερα καλύτερα αποτελέσματα. Αν θυμάσαι, πριν από λίγο καιρό, είχε πει το αμίμητο “μετά το ματς δεν κάνουμε κριτική” (σε ερώτηση του Πανούτσου για μια αλλαγή).
Και ναι, οι χωρισμοί πάντα έχουν τα κακά τους :)
Στον Όττο χρειάστηκε ένας αποκλεισμός από το Παγκόσμιο Κύπελο για να αλλάξει γνώμη. Σήμερα έχει την ομάδα με μία μόνο ήττα (για την οποία κάποιοι ήθελαν να παραιτηθεί).
Είναι όμως η 4η θέση η αντίστοιχη αποτυχία του Γιαννάκη και των 11;
Ίσως, γιατί στο ποδόσφαιρο δεν είχαμε επιτυχίες, όμως στο μπάσκετ είχαμε καλομάθει.
Αλλά θα πάρω το 50-50%.
Από τη μια πληρώσαμε την κακή πορεία στην αρχή (εδώ μπαίνει και η εμμονή στον Παπαδόπουλο), η οποία θα δημιουργούσε άλλες συνθήκες για τη συνέχεια, αλλά είχαμε και την υπέροχη “φιλοξενία” των διοργανωτών (κι αυτό το λέμε χωρίς να χρειαστεί να φορέσουμε φουστανέλα).
Σαν κερασάκι, η παραμονή στον πάγκο όσων έβγαζαν μάτια (σε σχέση με κάποιους άλλους) όταν έμπαιναν, π.χ. Ζήσης.
Αν πάθαμε ομαδικό black-out (παίκτες, προπονητής), η θέση είναι καλή. Μάλλον, αρκετά καλή!
Αν όχι, κρίμα. Και σε αυτή την περίπτωση, παρακαλάμε να μη γίνει το προ-ολυμπιακό, αφού κάποιοι φαίνονται έτοιμοι για πόλεμο.