10 στα 11 κι όμως δε μπορώ να το χαρώ. Τι νόημα έχει, όταν οι άλλοι δύο σου αντίπαλοι είναι χειρότεροι από εσένα* και η ομάδα που θα μπορούσε να παίζει την καλύτερη μπάλα είχε κλείσει συμβόλαιο με το Χ.
Εκ των υστέρων μπορεί να πει κανείς πως η χρονιά έδειξε από την αρχή πως θα έκλεινε.
[*] – Με τον “αναμορφωτή“ της μιας να έχει σαν μόνο του κατόρθωμα δύο νίκες επί του Ολυμπιακού και όμως να θεωρείται πετυχημένος από την αντικειμενική( ; ) δημοσιογραφία και τον δε “αναμορφωτή“ της άλλης να είναι πρωταθλητής στους τραυματισμούς.
Managing organized complexity 
Δεν έχεις κι άδικο. Αυτό το πρωτάθλημα, ήταν για εμένα το πρωτάθλημα του χασμουρητού. Ούτε καν οργής ή αδιαφορίας. Χασμουρητό, ατέλειωτο χασμουρητό. Και έχουμε τους γνωστούς ΑΡΔ, να γράφουν καθημερινά για “τιμητικές αποστρατείες” και λοιπά δαιμόνια. Μπαμ και μπουμ οι κουμπ_α_ριές.
Διαβάζοντας το “god is faithfull” (sic) στη μπλούζα του Ρίμπο, θυμήθηκα το Γούντι Άλεν στο “Η Χάνα και οι αδελφές της”, στις φάσεις που δοκιμάζει διάφορες θρησκείες, για να βρει νόημα. Πέτυχα πέρσι μια ομάδα στο Θησείο, άδουσα “Χάρε-Χάρε, Χάρε Κρίσνα”. Αν τους ξαναβρώ, θα τους πάρω στο κατόπι, μήπως δούμε μπάλα του χρόνου!
Υ.Γ.: χρόνια πολλά :)
@Κωνσταντίνος:
Υ.Γ.: χρόνια πολλά :)
Ευχαριστώ!
το πρωτάθλημα όντως ήταν από τα πιο βαρετά. Εξαρτάται βέβαια και πως το βλέπει ο καθένας…
Ας πούμε για εμάς (Άρης) που πέρυσι βλέπαμε Β’ εθνική στην ΕΤ3 και επισκεφθήκαμε πολύ ωραία γήπεδα του λεκανοπεδίου όπως του Ηλυσιακού και της Προοδευτικής, η φετινή super league έμοιαζε με primera division.
Χρόνια πολλά Γιώργο!