Εντοπίζω τρεις κατηγορίες:
- Οδηγοί που σταματάνε πάνω στη διάβαση πεζών και όχι πριν από αυτή στο κόκκινο φανάρι. Κατηγορία ανεξάρτητη ηλικίας και φύλλου.
- Οδηγοί που ενώ έχουν πορτοκαλί τόξο για να στρίψουν και ο πεζός έχει πράσινο ανθρωπάκι που δεν αναβοσβήνει, στρίβουν αέρα και ζητάνε και το λόγο άμα σε βρουν στη μέση του δρόμου. Κατηγορία ανεξάρτητη ηλικίας και φύλλου.
- Πεζοί που ανεξάρτητα από το αν ο Σταμάτης έχει ανάψει περνάνε “αέρινα” μέσα από τα αυτοκίνητα και ζητάνε και το λόγο άμα δεν σταματήσει ο οδηγός. Κατηγορία στην οποία εντοπίζω περισσότερο θείες που πλησιάζουν ή μόλις έχουν περάσει τα 60 (οι ίδιες που ενώ δε μπορούν να σύρουν τα πόδια τους, όταν αδειάσει θέση στο λεωφορείο την καταλαμβάνουν κινούμενες με ταχύτητα Κεντέρη).
Υπάρχει φυσικά και η ανεξάρτητη κατηγορία των αδέσποτων σκύλων που δείχνει πως έχει εντυπωσιακά καλύτερη κυκλοφοριακή συμπεριφορά: Περιμένουν να ανάψει ο Γρηγόρης για να περάσουν απέναντι, κοιτάνε αριστερά-δεξιά και μετά περνάνε.
Update: Υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία.
Managing organized complexity 
Σχετικά με τις γιαγιάδες: δεν λέω οτι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά άκου και τη δικιά μου ιστορία.
Μετά απο ένα ατύχημα με βάρη (σε μετακόμιση, έδεσα βάρος που δεν μπορούσα να σηκώσω στους καρπούς μου, και στην ουσία το σηκωσα με τα πόδια, τα χέρια απλώς κρεμόντουσαν. Ναι ξέρω, είμαι ηλίθιος…) και λόγω προηγούμενης κατάστασης (χονδροπάθεια που απλώς με ενοχλούσε 1 φορά το χρόνο) τα γόνατα μου βγήκαν οφ για 2 μήνες, (και τα χέρια) και μετά απο αυτούς, πονάγανε συνέχεια αν καθόμουνα για ώρα όρθιος, αν ανέβαινα σκάλες (ακόμα και 5 σκαλιά) αν περπάταγα ανηφόρες, αν πίεζα τα γόνατα μου με οποιοδήποτε τρόπο (τώρα τα συμπτώματα είναι πια πολύ ελαφριά).
Οταν ξανάρχισα να μετακινούμαι, στα λεωφορεία λοιπον ( γιατι δεν μπορούσα να οδηγήσω καθότι έπεφτε πίεση σε λυγισμένο πόδι) κυνηγούσα την άδεια θέση, γιατι αν δεν την έβρισκα, αυξανόντουσαν οι πιθανότητες για άλλο ένα αυπνο βράδυ με πάγους και πόνο στα γόνατα. Δεν γίνεται να κάτσεις όρθιος και να ισσοροπείς ενω το λεωφορείο ξεκινάει και σταματάει απότομα, χωρις να πιέσεις τα γόνατα σου (και τους καρπούς σου). Οπότε δεν μπορούσα να κάτσω όρθιος ακίνητος, αλλα ΜΠΟΡΟΥΣΑ να τρέξω 3 δευτερόλεπτα γρήγορα με “ελαφρά πηδηματάκια” που λέμε, για να πιάσω μια θέση!!! Το ίδιο πιστεύω οτι ισχύει και για όλους αυτούς τους γέρους με τα αρθριτικά…
Συμπονώ τον πόνο και την ταλαιπωρία σου, αλλά δεν αναφέρομαι τυχαία σε γιαγιάδες. Τουλάχιστον πετυχαίνω περήφανους παπούδες που τους προσφέρεις θέση και την αρνούνται. Γιαγιά ποτέ. Σχεδόν την απαιτούν, ανεξάρτητα από το αν αυτός που κάθεται μπορεί να την προσφέρει ή όχι (αντίστοιχα με εσένα κι εγώ κάποτε είχα πρόβλημα στο γόνατο και προσπαθούσα να κάθομαι, για να εισπράτω τα επικριτικά βλέματα και μερικές φορές σχόλια για τη νεολέρα από γιαγιάδες).
Σταματάω με το αυτοκίνητο / μηχανάκι και δίνω προτεραιότητα στους πεζούς αλλά συμβαίνούν τα εξής:
– Όσοι βρίσκονται πίσω μου κορνάρουν και / ή αρχίσουν τις φωνές
– Οι πεζοί δεν τολμούν τα διασχίσουν τον δρόμο γιατί δεν πιστεύουν ότι έχω σταματήσει για αυτό τον λόγο
Δυστυχώς υπάρχουν φορές που είμαι ένας από τους κάφρους και εμποδίζω την κυκλοφορία των πεζών για χατήρι της προσωπικής μου ασφάλειας (ειδικά όταν κυκλοφορώ με το μηχανάκι).
– Όσοι βρίσκονται πίσω μου κορνάρουν και / ή αρχίσουν τις φωνές
Να μη δίνεις σημασία
– Οι πεζοί δεν τολμούν τα διασχίσουν τον δρόμο γιατί δεν πιστεύουν ότι έχω σταματήσει για αυτό τον λόγο
Να τους κάνεις νόημα να περνάνε
Αυτό που λέει ο Τιτάνας το παθαίνω ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που επιστρέφω. Διαρκεί περίπου 2-3 μέρες, μέχρι να καταλάβω ότι δεν είμαι στο ΛΑ πλέον:). Όντως το βλέμμα του πεζού που με κοιτάει καλά καλά και δεν κουνιέται είναι ανεκτίμητο:)
Ως πεζός πάντως στην Αθήνα εφαρμόζω το σύστημα “ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΠΑΤΗΣΟΥΝ” και απλώς περνάω από τις διαβάσεις όταν πρέπει και τους ΑΝΑΓΚΑΖΩ να σταματήσουν. Εννοείται ότι το εφαρμόζω με τη δέουσα προσοχή φυσικά και έχοντας επίγνωση ότι μπορώ να σταματήσω αλλά και να επιταχύνω πιο γρήγορα από οποιοδήποτε όχημα.
Τέλος, υπάρχει και το άλλο άκρο, αυτό της πλήρους ασυδοσίας των πεζών που ισχύει στο ΛΑ (και όχι σε πόλεις όπως η ΝΥ ή η Βοστώνη). Πριν λίγα χρόνια βάλανε ένα φανάρι στην είσοδο ενός πάρκινγ στο UCLA, σε μια διαστάυρωση που διασχίζουν καθημερινά τα 18χρονα αμερικανοζωάκια για να πάνε από τα dorms στα μαθήματά τους. Καλά κάνανε και βάλανε το φανάρι γιατί πριν που είχε απλώς ένα stop δεν πέρναγες το πρωί με τίποτα (κανένας πεζός δε σταμάταγε φυσικά). Ε, και με το που το βάλανε, υπάρχουν ΑΚΟΜΑ ΖΩΑ που περνάνε με κόκκινο και εσυ στο κάρο είσαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να σταματήσεις και να μην πατήσεις τη διάβαση ακόμα και αν περνάνε με κόκκινο. Με αποτέλεσμα α) αρκετές φορές να μένεις στη μέση του δρόμου και τελικά να σε πιάνει το κόκκινο εκεί και β) Οι από πίσω σου που βλέπουν τι τραβάς να μένουν στη θέση τους και να δημιουργείται ουρά που λόγω μικρού χώρου αναμονής στο φανάρι φτάνει μέχρι τη sunset που είναι κεντρική λεωφόρος. Και όλα αυτά λόγω των αμερικανοπεζοΖΩΩΝ.
Κάποτε δίνανε και κλήσεις για jaywalking (πέρασμα πεζού με κόκκινο), ακόμα και μέσα στο UCLA. Τώρα τα κόψανε και αυτά και δίνουν μόνο στη Santa Monica, που και που (είναι μια από τις πιο επικίνδυνες αποστολές των αστυνομικών της SM, παρόμοιας επικινδυνότητας με τις περιπολίες στην παραλία)
Α και όσο αφορά τους σκύλους: υπάρχει ακόμα καλύτερη κατηγορία, αυτή των αδέσποτων σκίουρων. Κάποιοι από τους σκίουρους (οι πιο έξυπνοι και πιο εξελιγμένοι) διασχίζουν το δρόμο, όχι στο ίδιο επίπεδο που κάνει όλος ο άλλος κόσμος και τα αυτοκίνητα αλλά ανεβαίνοντας σε κολώνες και ακροβατώντας στα καλώδια του τηλεφώνου!
Μεγάλοι μάγκες οι συγκεκριμένοι σκίουροι και απολαυστικό θέαμα αν τους συναντήσεις να το κάνουν αυτό.
Μεγάλο θέμα άνοιξες adamo :)
Επίσης τσατίζομαι με πεζούς που χώνονται. Χρόνια πριν, ο δάσκαλος οδήγησης μου κόλλησε στο μυαλό ένα χρυσό κανόνα. “Ο πεζός, ΟΤΙ και να κάνει στο δρόμο έχει πρώτη προτεραιότητα στο θέμα ασφάλειας.” Δεν δικαιολογώ συμπεριφορές πεζοΖΩΩΝ, απλά είναι θέμα ζωής-θανάτου μερικές φορές.
Περί κορναρίσματος μου έτυχε το εξής. Στη Μεσογείων εκεί στην Εθνική Άμυνα ήμουνα πρώτος στο φανάρι και διασταύρωνε μία γιαγιά πραγματικά αργά. Άναψε το πράσινο για τ’ αμάξια όταν η γιαγιά ήταν μπροστά μου. Ο τύπος στ’ αμάξι πίσω μου κόρναρε σαν τρελός γιατί έβλεπε τ’ αμάξια της διπλανής λωρίδας να φεύγουν. Τράβηξα χειρόφρενο και βγήκα έξω απ’ το αμάξι και του φώναξα “Έλεος. Θέλεις να τη σκοτώσω τη γιαγιά;!!” Φυσικά, λούφαξε γιατί αν είχε σοβαρό λόγο βιασύνης θα μ’ απαντούσε.
Πρέπει πάντως η αστυνομία ν’ αρχίσει να κόβει κλήσεις σ’ αυτούς που σταματούν πάνω σε διαβάσεις. Ειδικά στ’ αμάξια που έρχονται και σταματούν πάνω σε διαβάσεις μπροστά απ’ όλα τ’ αυτοκίνητα που περιμένουν ν’ ανάψει το πράσινο βελάκι για αριστερή στροφή.
Πρόβλημα υπάρχει .. αν είσαι κάτοικος εξωτερικου! Βλέπε χώρες Ελβέτία, Αυστρία .. και έρχεσαι Ελλάδα .. πάς να περάσεις πεζός χωρίς να κοιτάξεις!!!
Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέρουμε τα συνήθη κορναρίσματα από “βιαστικούς” οδηγούς όταν τους “καθυστερείς” σταματημένος σε STOP!
Οι οδηγοί όχι μόνο σταματάνε ακριβώς πάνω στην διάβαση. Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν και τους οδηγούς που βρίσκονται από πίσω τους και οι οποίοι σχεδόν κολλάν τους προφυλακτήρες τους. Αυτό σημαίνει ότι εάν βρεθεί κάποιος πεζός, ο οποίος δεν μπορεί να κάνει το σλάλομ για να διασχίσει το δρόμο, είναι καταδικασμένος να μην περάσει τον δρόμο, αφού αυτός που έχει καταλάβει την διάβαση δεν έχει χώρο να κάνει όπισθεν και να την ελευθερώσει :-(
“Πρέπει πάντως η αστυνομία ν’ αρχίσει να κόβει κλήσεις σ’ αυτούς που σταματούν πάνω σε διαβάσεις….”
Καλά δεν έχετε καταλάβει ότι ο ρόλος της αστυνομίας είναι καθαρά εισπρακτικός… Πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι αστυνομία δεν υπάρχει στην Ελλάδα και να κάνουμε ότι μπορούμε μόνοι μας… γενικά καλό θα ήτανε να αποβάλουμε την έννοια κράτος από το μυαλό μας και να κοιτάμε ατομικά να είμαστε σωστοί προς τους άλλους…και που υπάρχει το κράτος τι καταλαβαίνουμε…