Δεν ξέρω γιατί, αλλά χτες γυρίζοντας σπίτι θυμήθηκα αυτό το άρθρο¹ που είχα διαβάσει παλιά στο IEEE/Spectrum. Ίσως γιατί μερικές φορές επανεξετάζω την επιλογή μου να μην είμαι “μάχιμος” Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, αλλά Μηχανικός Υπολογιστών. Oh well, αυτά παθαίνει κανείς άμα περνάει σε σχολή “ελβετικό σουγιά”.

“Of course, there were those momentary lapses at parties when I would say that I was a scientist or mumble something unintelligible.”

Χα! Δεν είμαι ο μόνος που δεν μπορεί να εξηγήσει τη δουλειά του στον πατέρα του.

“Remember when computers were called “electronic computers?” That was a long time ago. Now no one seems to care that they run on electricity. They could have gears and pulleys in there as far as most people think. No pays any attention to what’s inside today’s computers, because for most of the world it’s irrelevant.”

Αλήθεια εσείς πότε τον αποκαλέσατε τελευταία φορά “ηλεκτρονικό υπολογιστή”;

“Now, however, the huge boom is in what is called information technology. People in the most non-technical of occupations talk knowingly about their problems with the registry in Windows95. I can’t get on an airplane without hearing conversations all around me about modem connect speeds and Office97 interoperability. The world is filled with users.By contrast, far fewer designers are needed. Even most of us engineers, trained in design, go out into the world as users.”

Σας θυμίζει κάτι; Πόσες φορές ο υπολογιστής σας έγινε μπάχαλο γιατί ρωτήσατε κάποιον που “ξέρει από υπολογιστές και Idernet²“; Ή τουλάχιστον πόσες φορές σας κάλεσαν να διορθώσετε τα πράγματα μετά από μια τέτοια επίσκεψη; Και μάλλιστα τζάμπα;

“Even circuit designers seldom can be concerned with the details of electronics per se. Most will work at simulators, and even then at higher and higher levels of aggregation and abstraction.”

και κλείνει:

“Projecting the current trends, future computers will consist of a single chip. No one will have the foggiest idea what is on that chip. Somewhere in the basement of Intel or its successor will be a huge computer file with the listing of that chip. The last electrical engineer will sit beside the file, handcuffed to the disk drive like a scene out of “Ben Hur.”That engineer will be extremely well paid, and his or her every demand will be immediately satisfied. That engineer will be the last keeper of the secret of the universe: E = IR.³“

Σοφία άλλωστε που ο τοίχος στα Εξάρχεια έχει αποκαλύψει χρόνια τώρα:

“Ο πολιτισμός τους σταματάει όταν πέφτει το ρεύμα”.

Δέκα χρόνια μετά, οι παρατηρήσεις που κάνει ο R.W.Lucky για τους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς, ισχύουν και για τους Πληροφορικούς (CS και CEng):

• Μήπως μπορούμε εύκολα να εξηγήσουμε “τι προγραμματίζουμε”;
• Δεν είναι όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές γύρω μας υπολογιστές με πετσοκομμένο interface;
• Ποιος νοιάζεται για το αν και ποιο Λ/Σ “τρέχει” το ψυγείο του;
• Δεν προγραμματίζουμε μήπως χρησιμοποιώντας βιβλιοθήκες γραμμένες πάνω από άλλες βιβλιοθήκες σε βαθμό που να χάνεται η επαφή με το “οικοσύστημα” που θα τρέξει η εφαρμογή μας;
• Δεν είναι οι “συστεμάδες” και οι COBOLίστες⁴ λίγοι και καλοί και καλοπληρωμένοι; Πόσους ξέρετε να γράφουν device drivers και πόσους να “γράφουν” σε .NET;

Μήπως έρχεται η ώρα που:

“Ο πολιτισμός τους θα σταματήσει όταν πέσει ο server”

?

Ηλεκτρολογικές σκέψεις ατάκτως εριμμένες επί κειμένου επιφανούς συναδέλφου.

[1] – Θα περίμενε κανείς το Spectrum να έχει online όλα τα τεύχη του. Ατυχώς τα έχει μέχρι το 10/2004. Ευτυχώς ο Rober W. Lucky έχει online όλα τα άρθρα του.
[2] – Ηθελημένη ανορθογραφία.
[3] – Νόμος του Ohm.
[4] – Μπλιάχ!