Tag: Computing

just write some code

Ο Peter Viscarola γράφει στο NT Insider τη στήλη “Peter Pontificates”. Στη στήλη αυτή και με τίτλο “Just Write Some Code” (NT Insider, Volume 14, Issue 1) παρέθεσε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες απόψεις σχετικά με το driver software development. Ο Peter (που γνωρίζει και λίγα Ελληνικά!) είχε την ευγενή καλοσύνη να μου επιτρέψει να αποπειραθώ να το μεταφράσω και να το δημοσιεύσω εδώ:

—begin-Peter-here—

Λες και χρειάζεται να εκνευρίζομαι περισσότερο. Παρατηρώ μια ενοχλητική νέα τάση στη βιομηχανία: Πρέπει το software να έχει γραφτεί χτες. Σας ακούω ήδη να λέτε, “Μα που ζεις; Πάντα ήταν έτσι, πάντα υπήρχε το πρόβλημα time-to-market. Δεν πρόκειται για το ποιος κάνει τη δουλειά καλύτερα, αλλά για το ποιος την κάνει πρώτος. Μπλα, μπλα, μπλα.” Για ακούστε: Είμαι καιρό στο κουρμπέτι, OK; Βεβαίως και καταλαβαίνω πως το time-to-market είναι σημαντικό. Αλλά αυτό που βλέπω τελευταία είναι διαφορετικό. Είναι πολύ, μα πολύ, χειρότερο από ότι έχω δει στο παρελθόν. Είναι σαν οι άνθρωποι να θέλουν το software να υλοποιείται στιγμιαία από τις κακοδουλεμένες ιδέες και τα ακαθόριστα οράματά τους.

Ήξερα πως εάν κάποιος θέλει ένα πολύπλοκο software, ξεκινάει με ένα σύνολο απαιτήσεων. Μερικές φορές μάλλιστα σκέφτεται αυτές τις απαιτήσεις λίγο παραπάνω και τις γράφει κάπου – ας πούμε στο Word. Μετά ένας μηχανικός τις διαβάζει, μερικές φορές κάνει και λίγο παραπάνω ψάξιμο, και προτείνει ένα σχέδιο που θα ικανοποιεί (ή καλύτερα, θα ικανοποιεί στο περίπου) αυτές τις απαιτήσεις. Αυτοί οι δυο το συζητάνε για λίγο καιρό και είτε οι απαιτήσεις, είτε ο προτεινόμενος σχεδιασμός, ακόμα συχνότερα και τα δύο, αναθεωρείται και μετά οι άνθρωποι αρχίζουν και γράφουν το software.

Αυτή η διαδικασία μου φαίνεται λογική. Εσείς τι λέτε;

Εάν είστε ένας από τους πολλούς πιθανούς πελάτες που έχω μιλήσει τελευταία, η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση είναι ένα μεγαλοπρεπές “ΟΧΙ”. Προφανώς τα βήματα του καθορισμού των απαιτήσεων και του σχεδιασμού υλοποίησης θεωρούνται πολυτέλειες και δεν έχουν χρόνο και χρήματα για χάσιμο σε τέτοιες λεπτομέρειες. Και έτσι προτείνουν, κατά τα λόγια ενός τέτοιου πελάτη, πως είναι καλύτερα να “just write some code” και να τελειώνουμε με το όλο πράμα. Αν κανείς από εσάς τους consultants εκεί έξω διαβάζει τη σκέψη και ταυτόχρονα γράφει και drivers για τα Windows, έχω κανά δυο πελάτες που ακόμα ψάχνουν για κάποιον να τους βοηθήσει. Στείλτε στον Dan ένα email. Είμαι σίγουρος πως θα σας φέρει σε επαφή.

Προφανώς, εάν ακολουθήσει κανείς το μονοπάτι του “just write some code” υπάρχουν αναρίθμητοι κίνδυνοι. Ο πιο φανερός είναι πως, εφόσον δεν ξεκινάμε με ένα σύνολο ξεκάθαρων απαιτήσεων τις οποίες αποτυπώνουμε σε ένα σχεδιασμό για να εξετάσει ο πελάτης, υπάρχει ο κίνδυνος να φτιάξουμε άλλα αντί άλλων. Ή χειρότερα, φτιάχνουμε περίπου αυτό που θέλει ο πελάτης, αλλά συμπεριλαμβάνουμε κάποιο side-effect ή περιορισμό που ο πελάτης δεν θέλει να υπάρχει (“Φυσικά και δεν τρέχει σε Win2K. Το θέλετε και σε Win2K;”). Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω πως ακόμα και ο καλύτερος δυνατός προγραμματισμός και απρόσκοπτη επικοινωνία δεν μπορούν να αποτρέψουν κάθε πρόβλημα. Όμως το να ξεκινάς με ένα σύνολο προσυμφωνημένων σημείων αυξάνει την πιθανότητα και τα δύο μέρη – ο πελάτης και ο developer – να έχουν αμοιβαία κατανόηση για τους σημαντικούς στόχους και τους περιορισμούς του project.

Αυτό που βρίσκω ακόμα περισσότερο τρομακτικό είναι πως όταν επισημαίνω σε πιθανούς πελάτες την αξία της ύπαρξης μιας φάσης απαιτήσεων και σχεδιασμού στο project, πάντα συμφωνούν πως είναι καλό, λογικό ακόμα και σημαντικής αξίας για το έργο. “Φυσικά και είναι λογικό. Σε καταλαβαίνω και συμφωνώ μαζί σου πλήρως,” λένε. Κι όμως μετά εξακολουθούν να μην είναι πρόθυμοι να επενδύσουν τον απαιτούμενο χρόνο για αυτά που χρειάζεται το project. “Είναι που σε αυτή την ειδική περίπτωση πιεζόμαστε από το χρόνο, γι αυτό αν μπορείτε just write some code, είμαστε σίγουροι πως θα είναι καλός και θα το εκτιμήσουμε, πραγματικά.”

Ααααργκ!!!!

Φυσικά εάν όντως “we just write some code” και παραδώσουμε ένα driver που δεν ικανοποιεί τις μη δηλωθείσες ανάγκες του πελάτη, οι οποίες είναι εντελώς προφανείς σε αυτόν αλλά όχι και σε εμάς, το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα περισσότερη καθυστέρηση από το να είχαμε κάνει τη δουλειά στην αρχή ώστε να είχε σχεδιαστεί σωστά η εκτέλεση του έργου. Δεν έχω καταφέρει να πείσω αρκετούς πιθανούς πελάτες για την αναγκαιότητα να εκτελείται ένα έργο σωστά από την αρχή. Πάντοτε σκέφτονται πως το δικό τους project θα είναι διαφορετικό. Φυσικά – ο καθένας έχει δικαίωμα να ονειρεύεται.

Με απασχολεί πολύ αυτή η νέα τάση και αναρωτιέμαι εάν σχετίζεται και με άλλα θέματα της βιομηχανίας μας και ειδικότερα με:

Χαμηλές Προσδοκίες

Έχετε παρατηρήσει πως οι περισσότεροι drivers που βγαίνουν είναι για τα μπάζα; Φαίνεται πως ένας driver πρέπει να είναι “good enough” για βγει στην κυκλοφορία μαζί με το προϊόν. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, γιατί να σπαταλήσεις παραπάνω χρόνο για specifications, σχεδιασμό ή ακόμα και για δοκιμές; Just write some code και πακετάρισε. Έχω ξαναγράψει για αυτό, αλλά οι χρήστες φαίνεται πως πλέον είναι συνηθισμένοι σε προβλήματα διαχείρισης του συστήματος, προβλήματα εγκατάστασης στους drivers και σε τυχαία crash του λειτουργικού συστήματος. Ανάλογα δε με την πολιτική ή τη θρησκευτική τους τοποθέτηση, οι χρήστες κατηγορούν το spyware, τη Microsoft ή ακόμα και την Al Qaeda. Πιστεύω όμως πως τις πιο πολλές φορές το πρόβλημα είναι ένας driver που είναι για τα μπάζα.

Commodity Pricing

Είναι αξίωμα στις επιχειρήσεις πως εάν πουλάς ένα κοινό προϊόν, τα περιθώρια κέρδους είναι μικρά. Και τι άλλο εκτός από κοινό προϊόν μπορεί να είναι το computer hardware στις μέρες μας; Είδα τις προάλλες μια κάρτα Ethernet προς πώληση για λιγότερο από το κόστος ενός βερύκοκου (βασικά λιγότερο από το κόστος ενός βιολογικής καλλιέργειας, fair traded, που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε ζώα, βερύκοκου. Αλλά νομίζω καταλαβαίνετε τι θέλω να πω). Όταν φτιάχνεις τέτοια προϊόντα, πολύ λίγος χώρος υπάρχει στο budget (σε χρόνο ή χρήμα) για συζητήσεις για features και σχεδιασμό. Just write some code και κάνε το γαργαλημένο το πράμα να δουλεύει, ώστε να βγάλουμε τη συσκευή στην αγορά πρώτοι και να πουλήσουμε έξι δισεκατομμύρια κομμάτια περισσότερα από τους ανταγωνιστές μας. Αν ο driver είναι για τα μπάζα, δεν πειράζει, για τα μπάζα είναι και ο driver του ανταγωνιστή. Δεν χάνουν και κάτι οι πελάτες.

Vista

Μη ξεχάσουμε να συμπεριλάβουμε και αυτή την αιτία, σωστά; Βασικά κατηγορώ για οτιδήποτε μπορώ να σκεφτώ τα Vista, γιατί είναι εύκολο, είναι της μόδας και – ας το παραδεχτούμε – ποιος δεν αρέσκεται να “βαράει” την τελευταία έκδοση ενός λειτουργικού συστήματος; Το αμάξι μου δεν ξεκίναγε τις προάλλες και είπα στη γυναίκα μου πως φταίει που αναβαθμίσαμε τα συστήματα του σπιτιού μας σε Vista. Βεβαίως εάν τα είχαμε αναβαθμίσει σε Vista Ultimate αντί για Vista Ghetto (ή όπως αλλιώς λέγονται) το να κάνεις τη δουλειά σου θα ήταν ήδη πιο διασκεδαστικό. Αλλά ξεφεύγω. Με την πρόσφατη έκδοση των Windows Vista, υπάρχει τρομακτική πίεση στους OEMs / IHVs / ODMs / ISVs να βγάλουν καινούργιο software “έξω”. Σοβαρά έχω δει γνήσιο πανικό σε μερικούς πραγματικά νηφάλιους και ήρεμους τύπους. Ελπίζω τα Vista να είναι το πρόβλημα. Γιατί εάν είναι, μόλις τα πράγματα ησυχάσουν λίγο, θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε μια πιο ορθολογική διαδικασία παραγωγής software.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος, αυτή η νέα τάση να ξεπερνιούνται οι “ανάγκες” των μηχανικών και ο κόσμος να “just write some code” είναι φοβιστική. Είτε είστε consultant, είτε in-house developer, βλέπετε κι εσείς την ίδια τάση; Αν ναι, τι νομίζετε πως την προκαλεί στο χώρο σας; Όποια κι αν είναι η αιτία, ελπίζω να τελειώνει σύντομα.


Peter Pontificates είναι η τακτική στήλη του σύμβουλου και συνεργάτη της OSR, Peter Viscarola. Ο Peter δεν ενδιαφέρεται εάν συμφωνείτε ή διαφωνείτε μαζί του, αλλά έχετε τουλάχιστον τη δυνατότητα να δείτε τα σχόλιά σας στη στήλη “Letters” ενός επόμενου τεύχους. Στείλτε σχόλια, φωνές ή διαστροφές της αλήθειας στο: PeterPont@ όου ες αρ τελεία κομ.

—end-Peter-here—

Υ.Γ. (adamo): Εάν κάποιος έχει διαβάσει το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο και διαφωνεί με κάτι στη μετάφραση, θα εκτιμούσα τα σχόλιά του ώστε το αποτέλεσμα να γίνει καλύτερο.

What you know about computing other people will learn

Κάποιες μέρες πριν ξεφύλλιζα την πρώτη έκδοση του “Structure and Interpretation of Computer Programs“, όπου ο Alan J. Perlis, πρώτος αποδέκτης του βραβείου Turing, πριν και από τον πρόλογο γράφει:

“I think that it’s extraordinarily important that we in computer science keep fun in computing. When it started out, it was an awful lot of fun. Of course, the paying customers got shafted every now and then, and after a while we began to take their complaints seriously. We began to feel as if we really were responsible for the successful, error-free perfect use of these machines. I don’t think we are. I think we’re responsible for stretching them, setting them off in new directions, and keeping fun in the house. I hope the field of computer science never loses its sense of fun. Above all, I hope we don’t become missionaries. Don’t feel as if you’re Bible salesmen. The world has too many of those already. What you know about computing other people will learn. Don’t feel as if the key to successful computing is only in your hands. What’s in your hands, I think and hope, is intelligence: the ability to see the machine as more than when you were first led up to it, that you can make it more.”

Δεν νομίζω πως έχω δει ποτέ μου καλύτερες συμβουλές για ένα System Administrator (μαθητευόμενο ή μη). Παρόλο που ο Perlis τις γράφει γενικά, είναι κάτι που ο τοπικός σας BOFH οφείλει να διαβάσει οπωσδήποτε*.

Πρέπει να σταματήσω να φωνάζω…


[*] – Όπως και το SICP, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Turing

Όχι ο Alan M. Turing, αλλά το βιβλίο.

(Κάποια χρόνια πριν)

Τηλέμαχος: “Πάμε μια βόλτα; Παρουσιάζεται ένα βιβλίο του Παπαδημητρίου και θα μιλήσει και ο Knuth.”

Δεν βλέπεις τον Knuth κάθε μέρα…

Πίνακας ομιλητών στην παρουσίαση του βιβλίου
Σειρά ομιλίας Όνομα Χρόνος σε λεπτά
1 Αλόη Σιδέρη 15 λεπτά
2 Π. Σπυράκης 5 λεπτά
3 Μίμης Ανδρουλάκης 40 λεπτά
4 D. Knuth 1 λεπτό

Αγόρασα το βιβλίο. Το παράτησα στην τρίτη σελίδα (μπορεί και πιο πριν).

“Δεν είναι τόσο κακό. Καλό θα το έλεγα μάλλον.” μου είπε περισσότερες από μία φορά ο Σπύρος.

(Skip to present)

Φέτος του έδωσα ακόμα μία ευκαιρία. Το βιβλίο είναι μια ιστορία αγάπης. Στα ελληνικά η πρώτη έδοση κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Το χαμόγελο του Τούρινγκ”, ενώ η δεύτερη σαν “Τούρινγκ, μαθήματα αγάπης“.

Οφείλω να ομολογήσω πως η ιστορία αγάπης με άφησε αδιάφορο. Αυτό όμως που βρήκα καταπληκτικό σε αυτό το βιβλίο (διάβασα την πρώτη έκδοση) είναι τα μαθήματα θεωρητικής πληροφορικής για αρχαρίους που παραδίσει ο Παπαδημητρίου μέσω του Turing. Όλα τα παραδείγματα που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω για να εξηγήσω πράγματα για τα οποία με ρωτάει κόσμος που δεν είναι σχετικός με το αντικείμενο είναι εκεί. Και τον ευχαριστώ για αυτό. Ξέρω τι μπορώ να λέω και τι να προτείνω για διάβασμα για όποιον έχει όρεξη να ψάξει μόνος του0.

Για όσους ξέρουν λίγα πράγματα για τον Παπαδημητρίου (έστω και τα urban legends που κυκλοφορούσαν στο ΕΜΠ από όταν έφυγε1), το βιβλίο έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία. Κυρίως όμως μέσα από την περσόνα του Turing (μας αυτοσυστήνεται σαν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα) μας παραδίδει μαθήματα για τα Μαθηματικά, την Πληροφορική, τη Λογική, την Κρυπτογραφία, τη Θεωρία Παιγνίων, εκφράζει τον θαυμασμό του για το Δίκτυο2 όπου ανάμεσα στα άλλα γράφει:

“Μ’αρέσει ο τρόπος που η κοινή κουλτούρα αγνόησε τους καθαρολόγους και υιοθέτησε τον ίδιον όρο για την εκπληκτική φυσική δομή, καθώς και για την εφαρμογή που δικαίωσε και στήριξε την κατασκευή της.”

Είναι προφανές πως διαφωνώ με αυτή τη θέση. Με εκπλήσσει που κάποιος που πρόλαβε το NCP και το Internet Flag Day3, που έχει αφιερώσει την (επαγγελματική) ζωή του στο να εκφράζει (και να λύνει) προβλήματα με φορμαλιστικό τρόπο, αποδέχεται αυτή τη σύγχιση4 που προκαλείται από την κατάχρηση του όρου “δίκτυο” (ιντερνέτ στα ελληνικά).

Τελικά, το βιβλίο με ενθουσίασε και ο λόγος που το έκανε αυτό είναι ότι αναπτύσσει μυθιστορηματικά τον πρόλογο του “Computational Complexity“. Θα ήθελα να το είχα διαβάσει στα αγγλικά. Στην ελληνική μετάφραση με ενοχλούσαν πάρα πολύ οι όροι καπνός (εννοεί firewall, αλλά στο αγγλικό κείμενο είναι smoke), κουρσάρος και κουρσάρικος κώδικας (runner5 και runner code στο πρωτότυπο). Βρήκα επίσης πολύ διασκεδαστικό το afterward του βιβλίου που παρουσιάζει μια ιδεατή συζήτηση στο USENET για το ίδιο το βιβλίο και τα λάθη(;)6 του.

Τέλος, ένα ερώτημα για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο: Πιστεύετε πως ο Turing είναι κάτι σαν τη Jane, ή ένα reverse Turing test;


[0] – Στη δεύτερη έκδοση ο Παπαδημητρίου γράφει πως “έκοψε” πολλά από τα μαθηματικά του βιβλίου για να μην είναι κουραστικό ακόμα και για τον πιο αποφασισμένο αναγνώστη. Ελπίζω να μην έκοψε πάρα πολλά.

[1] – Όπως π.χ. το γιατί έφυγε.

[2] – Για το οποίο γράφει χωρίς το όχημα του μυθιστορήματος στο “Ισόβια στους χάκερ;“

[3] – 1983/01/01

[4] – Τείνω να πιστεύω πως ο Παπαδημητρίου δεν έχει κάνει ποτέ user support, ούτε καν σε φιλικό / συγγενικό του πρόσωπο.

[5] – Από το dict.org βλέπει κανείς πως μια ερμηνεία του runner είναι smuggler. Ίσως ο Παπαδημητρίου με τον όρο runner να θέλει να χαρακτηρίσει κάποιον (τον Ian Frost στο βιβλίο) που είναι και hacker και cracker και samurai και dark-side hacker ταυτόχρονα;

[6] – Είναι μυθιστόρημα, δεν το ξεχνάμε αυτό.

The multicore “crisis”

“Why upgrade if it will not feel faster? That’s why the industry is in a panic. That’s what the multi-core “crisis” is about.” (ref)

“Most of this is already solved, just forgotten. Ask Dave, or read the papers from that era, that’s what I do. (Now I fear I’m giving away my secret of avoiding hard problems by just looking up the answer.) Computer Science has a collective 20-year amnesia cycle going I cannot explain, sadly this is getting even shorter. A recent conference I was at was just depressing. That’s probably the real crisis in CS.” (ref)

[via Interesting-People]

Ημερίδα Κοινότητας Ελεύθερου Λογισμικού ΕΜΠ

“Η Κοινότητα Ελεύθερου Λογισμικού ΕΜΠ διοργανώνει την Παρασκευή 15
Ιουνίου ημερίδα με θέμα “Ελεύθερο Λογισμικό και Εναλλακτικές
Τεχνολογίες” στο ισόγειο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του ΕΜΠ στην
Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου.

Στην ημερίδα περιλαμβάνονται ομιλίες και συζητήσεις με θέματα που
αφορούν την ανάπτυξη και ακαδημαική χρήση ελεύθερου λογισμικού καθώς
και σχετικά νομικά ζητήματα, με τη συμμετοχή διακεκριμένων μελών και
ομάδων της ελληνικής κοινότητας του Ελεύθερου Λογισμικού. Επίσης, θα
γίνει παρουσίαση ομάδων που αναπτύσσουν και χρησιμοποιούν εναλλακτικές
και ελεύθερες τεχνολογίες, όπως το Αθηναικό Μητροπολιτικό Ασύρματο
Δίκτυο, η ελληνική ομάδα του Λάπτοπ των 100 δολαρίων, το ALIS, η ομάδα
FARMA, το Underground Free University και οι Έλληνες Ραδιοερασιτέχνες.
Παράλληλα με τις ομιλίες θα πραγματοποιούνται και πρακτικές επιδείξεις
(workshops) σχετικού περιεχομένου.

Η ημερίδα πραγματοποιείται με τη στήριξη της Πρυτανείας του ΕΜΠ, του
εργαστηρίου Τεχνολογίας Λογισμικού (Softlab) της Σχολής ΗΜΜΥ ΕΜΠ και
του εργαστηρίου Υπολογιστικών Συστημάτων (CSlab) της Σχολής ΗΜΜΥ ΕΜΠ.

Περισσότερες και αναλυτικότερες πληροφορίες, καθώς και το πλήρες
πρόγραμμα της ημερίδας, είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της
Κοινότητας: http://foss.ntua.gr“

[via open-source]

WINDOWS VISTA: Ένας χαφιές στον υπολογιστή σας

Αυτός είναι ο provocative τίτλος του άρθρου* της Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης στο Ε.Δ. 2442 του ΤΕΕ:

“[…]Το νέο λογισμικό της Microsoft, Windows Vista έρχεται να προωθήσει μια σειρά όρων χρήσης, που επιβάλλουν τον έλεγχο και την παρακολούθηση όχι μόνο των μηχανημάτων μας και των προγραμμάτων, αλλά ακόμη και των δικών μας αρχείων! […]

Δουλεύοντας με σήμα μας τα συμπαθή ζωάκια (tux και gnu)+ συμβάλλουμε στη μη οριοθέτηση των δικαιωμάτων μας, ενώ ταυτόχρονα έχουμε ένα δοκιμασμένο και αξιόπιστο περιβάλλον.”

Δεν είμαι τόσο σίγουρος πως θα συμφωνήσουν οι συνάδελφοι που χρησιμοποιούν προγράμματα CAD σε αυτό.

Είναι ευχάριστο πάντως να βλέπει κανείς στο Ε.Δ. και άρθρα που να μην έχουν σχέση με τα τσιμέντα.

Disclaimer από το Ε.Δ.: Το περιεχόμενο, το ύφος και όσα υποστηρίζονται στo συγκεκριμένο άρθρο εκφράζουν την ΑΑΚ.


[*] – pdf document
[+] – Ξεχάσατε τον Puffy, τον Fred και τον Beastie παιδιά.

U.S. colleges retool programming classes

Ένα ενδιαφέρον thread από το Interesting-People. Γράφει εκεί λοιπόν ο Gene Spafford*:

“[…] My job is not to prepare students to graduate and immediately take up
job X that someone wants. It is to provide them with a broad
education in the science and engineering of computing so that they
are in a position to quickly learn new concepts and keep current in
the field — enable breadth and lifelong learning. The students
aren’t a finished product, and if we do our job correctly, never are.

We don’t produce programmers. Anyone can learn programming — all
they need to do is buy “C for Dummies” and they can learn to
program. But that isn’t learning fundamentals. For instance, ask
people who know how to program to write a sort routine and they can
do it, although the results may not be pretty — or efficient. But
task people with a good CS education — who have had some background
in algorithms, big “O” complexity, and data structures — and they
should ask about input data set sizes, whether identical key sorting
needs to be non-destructive, whether the set is pre-ordered, and
whether the sort needs to be inplace or not. That may be obvious to
you, but non-obvious to someone who hasn’t been exposed to the
*science* in computer science. […]”

Οι επισημάνσεις δικές μου.


[*] – Θυμάστε το COAST archive και το Practical Unix Security?

Software

Έτσι ξεκίνησε το διαφημιστικό στα 36sec πριν το τέλος της 2ης περιόδου του 3ου αγώνα για τα playoff μεταξύ Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ.

SOFTWARE

Fade-out της λέξης και μετά ακολοθούν σκηνές που εξηγούν πως το λογισμικό κινεί τον κόσμο μας (για την ακρίβεια στην οθόνη περνάνε σκηνές από air-traffic control και φανάρια, που ναι ελέγχονται με λογισμικό) για να καταλήξουμε στο θέμα: Μη χρησιμοποιείτε πειρατικό λογισμικό, ανάμεσα στα άλλα κινδυνεύουν 30.000 θέσεις εργασίας. Και η διαφήμιση τελειώνει:

“Το λογισμικό δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη όλων μας.”

Φυσικά σε αυτή τη διαφήμιση πουθενά δεν αναφέρεται πως η τιμή του λογισμικού για το οποίο γίνεται λόγος* το κάνει είδος πολυτελείας.

Νομίζω τελικά πως η συγκεκριμένη διαφήμιση προσφέρει κάτι, την τελευταία πρόταση. Ας τη βελτιώσω λίγο:

“Το λογισμικό δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη όλων μας. Στραφείτε σε ανοιχτές λύσεις.“


[*] – Και που φυσικά δεν είναι ούτε το λογισμικό των φαναριών, ούτε του air-traffic control.