Χάζευα πριν καιρό τη σελίδα “CS294-17: Reading the Classics“ για το σεμιναριακό μάθημα που κάνει ο Παπαδημητρίου στο Berkeley. Τα πράγματα που μου έκαναν αμέσως εντύπωση:

Course Requirements:

Attend all meetings, read all papers, and participate in the discussion.

Present (possibly in a group) one of the classics, and write a paper about it (including a summary of the presentation and the discussion).

Και φυσικά τα ίδια τα classics:

• Euler’s paper on the Konigsberg bridges
• On computable numbers, with an application to the Entscheidungsproblem
• As We May Think
• First Draft of the Report on EDVAC
• A Mathematical Theory of Communication [scribd]
• The Turing Test paper
• Non-Cooperative Games [scribd]

Σκεφτόμουν λοιπόν: Εμάς γιατί δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να μας βάλει να τα διαβάσουμε; ΟΚ μπορεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από τύχη και αυτενέργεια να έχουμε διαβάσει μερικά, αλλά πόσα έχουμε συζητήσει με άλλους; Πόσα έχουμε παρουσιάσει (άρα και έχουμε καταλάβει) σε άλλους;

Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου όταν ο Γιάννης Θεοδωρίδης έκανε περίπου το ίδιο πράγμα (διαβάστε το paper, γράφτε μου τι καταλάβατε σε μια σελίδα) για κλασσικές δουλειές στο χώρο των βάσεων. Όλα τα κλασσικά (Codd, Chen, Comer κ.λπ.) θα τα βρείτε εδώ.

Ελπίζω και άλλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

(Υποσχέθηκα στον apostolo μια απάντηση. Αυτή είναι μια απόπειρα)

Ο Μιχάλης Δερτούζος στην Ανολοκλήρωτη Επανάσταση αφηγείται:

“Διάφοροι συνάδελφοι από το Εργαστήριο Επιστήμης Υπολογιστών του MIT και εγώ πετάμε για την Ταϊβάν. Εδώ και τρεις ώρες προσπαθώ να κάνω τον καινούριο φορητό υπολογιστή μου να δουλέψει με μια από αυτές τις “έξυπνες κάρτες” που συνδέονται με το μηχάνημα, προκειμένου να κατεβάσω το προσωπικό μου ημερολόγιο. Όταν το λογισμικό της κάρτας είναι ικανοποιημένο, το λειτουργικό σύστημα διαμαρτύρεται, και το αντίστροφο. Εκνευρισμένος, απευθύνομαι στον Τιμ Μπέρνερς-Λι, που κάθεται δίπλα μου, και ο οποίος ευγενικά προθυμοποιείται να με βοηθήσει. Μετά από μία ώρα, ο εφευρέτης του Web παραδέχεται ότι το έργο αυτό είναι πέρα από τις δυνατότητές του. Στρέφομαι στον Ρον Ρίβεστ, εφευρέτη του RSA, του αλγόριθμου κρυπτογράφησης με δημόσιο κλειδί, και του ζητώ να βοηθήσει. Αρνείται, επιδεικνύοντας τη σοφία του. Ένα νεαρό μέλος του τομέα που κάθεται πίσω μας ακούγεται να λέει: “Εσείς παιδιά είστε πολύ γέροι. Αφήστε να το κάνω εγώ”. Εγκαταλείπει μετά από μιάμιση ώρα. Έτσι, επιστρέφω στην “αλάνθαστη” μέθοδο του να περνάω τυχαίες καταχωρήσεις στα διάφορα βοηθητικά μενού που εμφανίζονται αδιάκοπα στην οθόνη. Μετά από δύο ώρες, και δύο μπαταρίες, το κάνω να δουλέψει – από καθαρή τύχη και χωρίς να θυμάμαι πως.”

—

Γράφει ο Bob Lucky στο IEEE/Spectrum (Ιούλιος 2007):

“So my old computer is filled with stuff I don’t remember putting there. Occasionally I try to remove something and get a message like, “Other programs may use this file: are you sure you want to delete this?” Well, if you put it that way, what can I say? When the computer boots up, I hear the beeps from things it couldn’t execute, and when I shut it down, it warns me about closing programs I’ve never heard of, that if terminated early, may lose valuable data. Both start-up and shutdown take forever, and in between the computer is sluggish, seemingly disdainful of anything I want to do. […] The registry in my computer is beyond repair. I can’t go there anymore. My only hope is to start over”

—

Τις προάλλες βοήθησα ένα φίλο να ενεργοποιήσει τη σύνδεση DSL που αγόρασε από μεγάλο ISP. Το μόνο που είχε στα χέρια του ήταν ένα FAX με τον κωδικό χρήστη και το password. Ξεκινήσαμε τηλεφωνικά:

– Μπες στο http://192.168.1.1
– Μου ζητάει username και password. Να τα βάλω;
– Όχι. Βρες το manual του modem […]

(βρίσκει τα default και τα βάζει)

– Ωραία, πάμε τώρα να φτιάξουμε το DSL
:
– Μου ζητάει username και password. Να τα βάλω;
– Όχι, τώρα πρέπει να βάλεις mitsos@mitsos.gr και password mitsos
:
– Πήγαινε στο http://my.mitsos.gr
:
– Μου ζητάει username και password. Να τα βάλω;
– Ναι

(επιφώνημα ανακούφισης)

– Τώρα τι κάνω;
– Τώρα θα φτιάξεις ένα username και ένα password για το DSL
– Μα αφού έχω συνδεθεί!
– Όχι, δεν έχεις, πρέπει να φτιάξεις το δικό σου λογαριασμό

(φτιάχνεται ο λογαριασμός)

– Τώρα;
– Τώρα πρέπει να φτιάξεις ένα username και ένα password για το email σου
– Μα δεν έφτιαξα account;
– Ναι για το DSL

(φτιάχνεται ο λογαριασμός email)

– Τώρα;
– Τώρα πρέπει να πας στο http://192.168.1.1 και να βάλουμε τις νέες ρυθμίσεις

(Του βγάζει username και password popup, βάζει αυτά του DSL και δεν του παίζουν)

– Δεν με αφήνει να μπω.
– Μα δεν έβαλες το σωστό ζεύγος κωδικών
– Ποιο πρέπει να βάλω;
– Αυτό που βρήκες στο βιβλιαράκι
:
– Θυμάσαι το mitsos@mitsos.gr; Πρέπει να το αλλάξουμε αυτό και να βάλουμε αυτό που φτιάξαμε προηγουμένως.

– Βραχυκύκλωσα!

Έκλεισα το τηλέφωνο και πήγα σπίτι του.

—

Δεν συνεχίζω την ιστορία με το πως ρυθμίστηκε το Outlook Express, ή πως θα διάβαζε το email του μέσω webmail. Την έχετε την εικόνα. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είναι καν απλός χρήστης. Μου έχει χαρίσει ένα TI-59 για το οποίο έγραφε προγράμματα από το 1978.

Αυτό το πράγμα φίλε Απόστολε δεν είναι επανάσταση. Μπορεί για κάποιους η πρόσβαση να έγινε ευκολότερη, αλλά στα δικά μου μάτια εκεί που οι άλλοι βλέπουν επανάσταση, εγώ βλέπω:

1. χαμένες εργατώρες σε υποστήριξη (φιλική ή επί πληρωμή) και επανεγκαταστάσεις
2. χαμένα δεδομένα
3. διαρκή επανάλληψη των ίδιων λαθών
4. ημιμάθεια και
5. ενίσχυση της τεχνοφοβίας

Καταλαβαίνω πως η διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσει ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα μπορούσε να έχει λιγότερα βήματα σε άλλο ISP (ή εάν ο συγκεκριμένος ISP αποφασίσει να απλοποιήσει τη διαδικασία). Αλλά η αγορά δεν παύει να γεμίζει με ασταθή προϊόντα των οποίων η συμπεριφορά είναι προφανής μόνο για κάποιους που είναι έμπειροι χρήστες και on top of that τους προσφέρουμε τηλεφωνικό support των 10 λεπτών maximum με ανθρώπους ανεκπαίδευτους που παίρνουν €600 – €800 / μήνα (με ότι σημαίνει αυτό για τις ικανότητες και την όρεξη που έχουν να λύσουν ένα πρόβλημα που δεν είναι “στη λίστα”) οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να ακούνε το μακρύ και το κοντό του καθενός και μάλλιστα με χαμόγελο.

Και έτσι έχουμε φτιάξει ένα οικοσύστημα γεμάτο από μηχανές που έχουν default password (hello zombie network!), χρήστες που έχουν το ίδιο password παντού και για όλες τις υπηρεσίες (και έτσι π.χ. η ασφάλεια της αλληλογραφίας τους στο Gmail δεν εξαρτάται μόνο από το Google και τον χρήστη, αλλά και από όλα εκείνα τα sites στα οποία έχει βάλει το ίδιο password- με δικιά του ευθύνη φυσικά, αλλά δεν μπορεί να θυμάται 40 ζεύγη usernames-passwords και δεν εξετάζω την ευθύνη, αλλά την εξάρτηση) και αφελείς χρήστες που νομίζουν πως αυτά “συμβαίνουν μόνο στους άλλους“.

Βελτιώνει την ποιότητα της ζωής μας το να κοιτάμε τον υπολογιστή και να μην καταλαβαίνουμε το μήνυμα λάθους που του γράφει; Σε ποιον ακριβώς αρέσει να νιώθει ηλίθιος; Πως ακριβώς βελτιώνεται η συγγραφική μας ικανότητα από οποιοδήποτε fancy word processor όταν τον περισσότερο χρόνο τον καταναλώνουμε στο πως θα φαίνεται το κείμενο και όχι στο τι γράφει;

Είναι όλο αυτό επανάσταση; Μπορεί και να είναι, αλλά από τα αποτελέσματά της δεν είμαι ευχαριστημένος.

[ Παρακαλείσθε να μην επιχειρηματολογήσετε περί Information Superhighway και λοιπά δημοσιογραφικά και αστοιχείωτα. Το Διαδίκτυο και οι εφαρμογές του προσφέρουν πρόσβαση σε πολλή πληροφορία. Πληροφορία, όχι Γνώση ]

Πριν μήνες ένας φίλος είχε έρθει επίσκεψη στη δουλειά και με βρήκε σε μια μελαγχολική κατάσταση.

– Πστ! Μεγάλε κοίτα να δεις, το Δημόσιο πρέπει να το δεις σαν ένα πνευματικό νεκροταφείο. Πάρτο απόφαση γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσεις, διαφορετικά παραιτήσου γιατί θα τρελαθείς.

Ομολογώ πως αρκετά πράγματα τα είδα με άλλο μάτι μετά από αυτή τη κουβέντα.

Χτες βράδυ, μίλαγα με ένα συνάδελφο που δουλεύει σε μια μεγάλη εταιρία Πληροφορικής (που αναγκαστικά(;) κάνει τα μεγάλα της έργα με το Δημόσιο ή τον Ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και τις Τράπεζες):

– Ξέρεις τι λέμε στη δουλειά; Πως οι εταιρίες Πληροφορικής είναι νεκροταφεία Μηχανικών. Σου βγάζουν το Μηχανικό από μέσα σου και σε κάνουν Έμπορα. Σε ευνουχίζουν.

Εσείς εκεί “έξω”: Είναι τόσο δυνατή η διαλυτική δράση του Δημοσίου που σας επηρεάζει και εσάς τόσο; Αυτό φταίει για το take-the-money-and-run attitude που έχουν αναπτύξει οι προμηθευτές;

Υπάρχει ελπίδα;

Σε προηγούμενο post έγραψα για την κατάρα του καλού Μηχανογράφου: Να μην προάγεται ποτέ. Αυτό προκάλεσε ένα σκληρό μεν, αλλά ενδιαφέρον σχόλιο από τον BruteForce, το οποίο και αναρτώ εδώ, γιατί έχει αξίζει περισσότερης προσοχής:

Άκου λοιπόν ανώνυμε ονειροπόλε…

Το να διοικείς ανθρώπους είναι εντελώς άλλη δουλειά από το να είσαι μηχ/dev, δουλειά που δεν έμαθες στο πανεπιστήμιο, δουλειά που δεν μαθαίνεται στο ποδάρι, δουλειά για την οποία το 99% των εταιριών δεν πρόκειται να σε εκπαιδεύσουν, δουλειά που δεν μπορούν να την κάνουν όλοι και πάνω απ’όλα (και λίγοι το συνειδητοποιούν αυτό πριν να είναι αργά) δουλειά στην οποία ΔΕΝ είσαι απαραίτητος ενώ ταυτόχρονα κοστίζεις πολύ…

Και ποιός είναι ο λόγος που θέλεις να την κάνεις;
Τα λεφτά; Το κύρος; Νομίζεις ότι θα την κάνεις καλύτερα από τους άλλους; Ή και καλά σου αρέσει; Και αν σου αρέσει, τώρα το θυμήθηκες; Ή τώρα στην ηλικία των… 30, μετά από 5-10 ατελείωτα χρόνια σκληρής δουλειάς “ωρίμασες” και ψάχνεις κάτι καλύτερο; Και στα 40 για τι ακριβώς θα ψάχνεις;

Και διασκεδάζω αφάνταστα όταν ακούω διάφορους με πικρία να λένε για κάποιους άλλους ότι είναι γλύφτες και γι’αυτό ανέβηκαν κλπ. Τι λε ρε μεγάλε; Σοβαρά; Από τον Πλούτωνα κατέβηκες; Όταν μπεις στη σφαίρα του management οι Δημόσιες Σχέσεις είναι το Α και το Ω. Η ικανότητα είναι το α και το ω. Οι Δημόσιες Σχέσεις είναι μέρος της δουλειάς σου κι ας μην το λέει στο job description. Αν λοιπόν δεν κάνεις PR έχασες. Αν δεν είσαι καλός στο PR επίσης έχασες. Αν δεν προλαβαίνεις να κάνεις PR αλλά και τη δουλειά σου ταυτόχρονα, έχασες. Αν είσαι ανίκανος επίσης έχασες, εκτός και είσαι στο Δημόσιο, οπότε δεν έχει καμία σημασία.
Οπότε γιατί σε παραξενεύει που όλοι όσοι ανεβαίνουν κάνουν PR; Τι νομίζεις δηλαδή, ότι κάποιοι θα εκτιμήσουν την ομορφιά σου και την μοναδική σου εξυπνάδα και ικανότητα και θα σε ανταμείψουν ανάλογα; Sleep tight…

Γι’αυτό σου λέω, κάτσε με τα μηχανάκια σου, που ούτε σου αντιμιλάνε, ούτε σου κρατάνε κακία για τα bugs σου, ούτε στα χώνουν πίσω από την πλάτη σου, ούτε έχουν άποψη για το τι κόμμα ή ομάδα είσαι, για το αν είσαι gay ή straight, κλπ. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ.

Όταν έγραψα για την κατάρα, είχα περισσότερο στο μυαλό μου ανθρώπους που δουλεύουν σε “μαγαζιά” not in the IT business. Σκέψου το: Σε αυτά, ο μηχανογράφος αντιμετωπίζεται περίπου σαν τον λογιστή. Ή μαλλον χειρότερα! Είναι ένας money spender (“Τι; πάλι πρέπει να αγοράσουμε server;”) και η προσφορά του στον οργανισμό δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε €. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο (καλός) μηχανογράφος ξέρει πως η επαγγελματική του εξέλιξη έχει όρια. Περιμένει όμως και άλλου τύπου ανταμοιβές, οι οποίες είναι ισοδύναμες με προαγωγή:

• Bonus
• Ανεξαρτησία στο budget spending
• Σχετική ανεξαρτησία στις προσλήψεις για το τμήμα του
• Ηθικές ανταμοιβές (ένα μπράβο δεν έκανε ποτέ κακό σε κανένα)

Τέλος πάντων σε κάθε χώρο όλοι θέλουν να αναγνωρίζεται ο ρόλος τους. Ας δούμε τώρα μερικά από τα σημεία που θίγεις:

* Υποτίθεται πως οι ομαδικές εργασίες στο Πανεπιστήμιο έχουν σαν σκοπό να σε κάνουν να αναπτύξεις συνεργατικές ικανότητες. Ανάλογα τον διδάσκοντα, αναπτύσσονται περισσότερο ή λιγότερο. Όταν κάνεις εργασίες μόνο με τους φίλους σου, ποτέ δε θα μάθεις να συνεργάζεσαι σε ένα ξένο από φιλίες περιβάλλον.

* Νομίζω πως οι περισσότεροι που περνάνε στο project management, το κάνουν επειδή τα λεφτά είναι περισσότερα. Παρόλο που είναι περισσότερο αναλώσιμοι (άλλωστε αυτοί δεν θα απολυθούν, μόνο οι άλλοι). Εδώ είναι η ευθύνη των εργοδοτών: Οδηγούν απόλυτα χρήσιμους και παραγωγικούς υπαλλήλους σε στροφή καριέρας, επειδή τοποθετούν ιδεατά άνω μισθολογικά φράγματα ανάλογα με το job description. Οπότε έαν κάποιος θέλει να κάνει μισθολογικό άλμα, θα πρέπει να πάει στις πωλήσεις, ή στο project management. Ή να είναι ο τοπικός guru και να του έχει αναγνωριστεί το status (πράγμα σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο όπως π.χ. η περίπτωση του koug). Κράτα το γρανάζι σου χαρούμενο και κράτα το εκεί που ταιριάζει.

* Εμένα δε με ενοχλεί τόσο πολύ αυτός που ανέβηκε γλείφοντας. Αυτός, την ώρα που εσύ (ο πικραμένος εσύ) ασχολιόσουν μόνο με τη δουλειά σου, ενδιαφερόταν κυρίως για την προβολή της προσωπικής του συμβολής στο αντικείμενο του οργανισμού. Αυτός που πραγματικά με απογοητεύει, είναι αυτός που επιλέγει να προάγει τον γλύφτη.

* Ο ονειροπόλος μας λοιπόν, έχει ουσιαστικά ένα παράπονο: Να αναγνωρίζεται η δουλειά και η προσφορά του αυτοδίκαια και όχι γιατί πρέπει να την “πουλήσει” στο upper management. Γιατί, υποτίθεται πως, η καλή δουλειά πουλιέται από μόνη της. Άλλωστε όλοι δε λένε πως είναι equal opportunities employers;