Σε μεγάλους κλειστούς δημόσιους χώρους (π.χ. Νοσοκομεία) τα ασανσέρ συνήθως έχουν δύο (2) κουμπιά κλήσης του θαλάμου: Ένα για “επάνω” και ένα για “κάτω”. Επομένως είναι εξαιρετικά ηλίθιο να πατάμε και τα δύο, ειδικά όταν:

1. Τα κομβία κλήσης είναι κατάλληλα σημασμένα με βελάκια που δείχνουν “επάνω” και “κάτω” και
2. Δίπλα από τα κομβία κλήσης υπάρχουν οδηγίες χρήσης στα Ελληνικά¹ που περιγράφουν το προφανές.

Ακόμα πιο ηλίθιο είναι φυσικά μετά το πάτημα και των δύο κομβίων και την είσοδο στο θάλαμο να παραπονιόμαστε επειδή δεν πηγαίνει στην κατεύθυνση που θέλουμε.

[1] – Είναι αξιοσημείωτο πως οι αλλοδαποί δε χρειάζονται έγγραφες οδηγίες χρήσης των κομβίων στη γλώσσα τους

Οι φίλοι μας τα ζώα είναι μια σειρά από συμπεριφορές που καταγράφω εν θερμώ, λεπτά σχεδόν αφότου μου έχει συμβεί η ατυχής εμπλοκή με το ζώο. Ο ΠΠΚΠ προσφέρει μια θεωρία (τη θεωρία των “άλλων“) μέσα από την οποία προσπαθεί να εξηγήσει τα αίτια της καφρίλας τους. Ικανοποιητικά θα έλεγα, με μία ένσταση όμως: Οι κάφροι μπορεί να είναι πολλά πράγματα, αλλά η καφρίλα δεν είναι ιδιότητα που τους συνοδεύει. Πρέπει να βρούμε άλλη λέξη.

Τα σουπερμάρκετ έχουν συνήθως μία ή δύο θέσεις στο πάρκινγκ με σήμανση πως πρόκειται για θέσεις που έχουν προβλεφθεί για εγκύους και ΑΜΕΑ.

Στα παπάρια σας παληκάρια, έτσι; Το θυμάστε μόνο όταν η δική σας γυναίκα είναι έγκυος και φυσικά ποτέ πριν και ποτέ μετά.

Ποια είναι αλήθεια εκείνη η ορμή που μας κυβερνά όταν το φαγητό είναι τζάμπα; Γιατί διαγκωνιζόμαστε ανεξάρτητα από την ποσότητα που υπάρχει; Γιατί δεν σεβόμαστε καμία ουρά; Γιατί σκαρφιζόμαστε μαλακίες για να την προσπεράσουμε;

– Παλικάρι μπορείς να μου βάλεις ένα νερό γιατί πρέπει να πιω επειγόντως ένα χαπάκι;

Είμαστε τόσο πεινάλες τελικά;

– Συγνώμη, δε θέλω από τα πρώτα πιάτα, μόνο από το γουρνόπουλο. Να ξεκινήσω από μπροστά σας;

Και καλά αυτοί που “και καλά” ζητάνε και την άδεια. Οι άλλοι; Αυτοί που σε σπρώχνουν και μετά σου ζητάνε και τα ρέστα άμα τους κάνεις την παρατήρηση;

Αφιερωμένο στην κυρία που δεν κάρφωσα στο χώμα στα εγκαίνια του (νέου) μουσείου της Σικυώνας.

Αγαπητά δίποδα, όταν ένα ΜΜΜ σταματάει, περιμένουμε πρώτα να κατέβουν οι επιβάτες και μετά τρέχουμε να πιάσουμε την άδεια θέση. Επίσης, δεν σπρώχνουμε αυτούς μπροστά μας που περιμένουν να κατέβουν πρώτα οι επιβάτες και μετά να μπουν στο ΜΜΜ.

Μετάφραση (επειδή μερικοί μπορεί να δυσκολεύονται): ΜΜΜ είναι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Λεπτομερέστερα για όσους δυσκολεύονται ακόμα, το πεδίο εφαρμογής για αυτή την τοποθέτηση είναι τα Λεωφορεία, ο Ηλεκτρικός, το Μετρο, το Τραμ και μερικές φορές το TAXI. Όχι δεν ξεχνάω αυτούς που σπρώχνουν στους διαδρόμους των αεροπλάνων μετά την προσγείωση.

Εντοπίζω τρεις κατηγορίες:

1. Οδηγοί που σταματάνε πάνω στη διάβαση πεζών και όχι πριν από αυτή στο κόκκινο φανάρι. Κατηγορία ανεξάρτητη ηλικίας και φύλλου.
2. Οδηγοί που ενώ έχουν πορτοκαλί τόξο για να στρίψουν και ο πεζός έχει πράσινο ανθρωπάκι που δεν αναβοσβήνει, στρίβουν αέρα και ζητάνε και το λόγο άμα σε βρουν στη μέση του δρόμου. Κατηγορία ανεξάρτητη ηλικίας και φύλλου.
3. Πεζοί που ανεξάρτητα από το αν ο Σταμάτης έχει ανάψει περνάνε “αέρινα” μέσα από τα αυτοκίνητα και ζητάνε και το λόγο άμα δεν σταματήσει ο οδηγός. Κατηγορία στην οποία εντοπίζω περισσότερο θείες που πλησιάζουν ή μόλις έχουν περάσει τα 60 (οι ίδιες που ενώ δε μπορούν να σύρουν τα πόδια τους, όταν αδειάσει θέση στο λεωφορείο την καταλαμβάνουν κινούμενες με ταχύτητα Κεντέρη).

Υπάρχει φυσικά και η ανεξάρτητη κατηγορία των αδέσποτων σκύλων που δείχνει πως έχει εντυπωσιακά καλύτερη κυκλοφοριακή συμπεριφορά: Περιμένουν να ανάψει ο Γρηγόρης για να περάσουν απέναντι, κοιτάνε αριστερά-δεξιά και μετά περνάνε.

Update: Υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία.

Όχι δεν αναφέρομαι στα τετράποδα. Αναφέρομαι σε μια ειδική κατηγορία διπόδων που χρησιμοποιούν τις κυλιόμενες σκάλες και κάθονται αριστερά (ακόμα και όταν δεν έχει κόσμο). Σημερινό επισόδειο:

Σταθμός Πανεπιστήμιο, σήμερα, ώρα 13:00, κυλιόμενες σκάλες, κάθομαι δεξιά και μπροστά μου το τίποτα. Τύπος οριακά κοντά στα 50 κάθεται ακριβώς αριστερά μου και φράζει τις σκάλες. Στην παρατήρηση του πίσω του πως πρέπει να κάτσει δεξιά γιατί ο αριστερός “διάδρομος” της σκάλας είναι για τους επιβάτες που βιάζονται, απαντάει με ύφος (Ζ: ο τύπος, Γ: εγώ):

Ζ: Όποιος βιάζεται να πάει από τις σκάλες

Γ: Κάνετε λάθος και μπορείτε να ρωτήσετε το σταθμάρχη

Ζ: Εσύ κάνεις λάθος. Ξέρεις Φυσική; Υπάρχει μόνο μία φορά.

(Λυπάμαι τον άνθρωπο και του απαντώ ήρεμα)

Γ: Είμαι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, δε θα μου μάθετε εσείς Φυσική. Πάμε στο σταθμάρχη να ρωτήσετε.
(Αντιλλαμβάνεται πως το επιχείρημα της Φυσικής είναι λάθος, αλλά συνεχίζει)

Ζ: Κάνεις λάθος, ούτε ο σταθμάρχης ξέρει.

Γ: Πάμε στο σταθμάρχη να ρωτήσετε.

(Αυτό επαναλλαμβάνεται μέχρι να φτάσουμε επάνω, 5-6 φορές).

Γ: Είστε απλά ανάγωγος και δε θέλετε να το παραδεχτείτε.

Ζ: Σε είδαμε κι εσένα στις διαδηλώσεις τι ευγενικός που είσαι!

(Με περνάει για φοιτητή προφανώς – θα έπρεπε να τον ευχαριστήσω)

Γ: Εγώ είμαι 35 χρονών. Δε καταλαβαίνω. Πάντως εκεί είναι ο σταθμάρχης για να ενημερωθείτε.

Ζ: Δεν έχω ανάγκη να πάω στο σταθμάρχη. Η Φυσική λέει πως υπάρχει μία φορά.

(Άντε πάλι το επιχείρημα της Φυσικής).

Και χωρίσαν οι δρόμοι μας.

Αγαπητά δίποδα και λοιποί εξυπνάκηδες λοιπόν προς ενημέρωσή σας:

Οταν χρησιμοποιείτε τις κυλιόμενες κλίμακες παρακαλείσθε να στέκεστε δεξιά κρατώντας την κυλιόμενη χειρολαβή, να προσέχετε τα μικρά παιδιά κρατώντας τα από το χέρι και να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί καθώς εισέρχεστε και εξέρχεστε από αυτές.

Οι ανελκυστήρες προορίζονται για χρήση από ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες.

Δε τα λέω εγώ. Μπορείτε να τα δείτε και στο site του Αττικό Μετρό επιλέγοντας με τη σειρά Ελληνική Έκδοση -> Λειτουργία Μετρό -> Χρηστικές Οδηγίες.