“Στο χωριό μου προτεραιότητα;”

Μπορεί να με διαφωτίσει κάποιος για το πως ξεκίνησε αυτή η ηλιθιότητα;

Κάποιος πρέπει να είναι τρομερά μπετόστοκος για να αφήνει την τσίχλα του στο κάθισμα του λεωφορείου.

“Στο φανάρι“, by Ντροπαλός.

Πριν μερικές μέρες και ενώ γύρισε η γυναίκα μου στο σπίτι (μετά από ψώνια βεβαίως βεβαίως) μου δείχνει ένα σημείωμα που βρήκε στο αυτοκίνητο:

“Σας χτύπησα, το τηλέφωνό μου είναι 69xxxxxxxx. Δήμητρα”

Το περίεργο ήταν πως η γυναίκα μου δεν μπορούσε να εντοπίσει τη ζημιά. Πηγαίνοντας κάτω να δω το αυτοκίνητο, παρατήρησα μια μικρή γρατζουνιά χαμηλά στην πόρτα του οδηγού, από αυτές που εύκολα αγνοεί κανείς όταν οδηγεί στην Αθήνα.

Τηλεφωνήσαμε στην κοπέλα η οποία μας είπε:

– Σας χτύπησα το αμάξι και επειδή το είδα καινούργιο και δεν θα ήθελα να μου κάνουν το ίδιο στο δικό μου και να φύγουν, σας άφησα σημείωμα.

Εννοείται πως δεν έχουμε καμία αξίωση από τη Δήμητρα. Πόσο διαφορετική η συμπεριφορά της όμως σε σχέση με αυτό που έπαθε ο betabug:

[image source]

Δρόμος διπλής κατεύθυνσης με παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά. Το δρόμο αυτό χρησιμοποιούν λεωφορεία (και τις δύο κατευθύνσεις). Ζώο ηλικίας 40+ βαμμένη ξανθιά με ρίζα που χρειάζεται συντήρηση, αμέσως μετά από στροφή πατάει φρένο, ανάβει τα αλάρμ και βγαίνει έξω από το αυτοκίνητο κλείνοντας έτσι το ένα ρεύμα. Στο ευγενές ίχνος από κορνάρισμα και μορφασμό που σημαίνει “θα μπορούσατε να παρκάρετε κάπου πιο άνετα;” εισπράττω υποτιμητικό κοίταγμα και πάτημα των ασφαλειών για να κλειδώσει το αυτοκίνητό της ώστε να μπει στο κατάστημα (με μεγάλη ουρά) που ήθελε να εξυπηρετηθεί.

Που να πάθεις λάστιχο και να μην έχεις ούτε τηλέφωνο, ούτε λεφτά επάνω σου μωρή και να είναι και 03:00 το πρωί!

Χμμ… Μια άλλη οπτική στο θέμα που πραγματεύεται το cameroom. Ομολογώ Μαύρε Γάτε μου πως δεν το είχα σκεφτεί έτσι.

Εμμένω στην άποψή μου πάντως. Δεν έχουμε να κάνουμε με το αποτέλεσμα μιας έρευνας κάποιου τύπου σαν τους Σταθάκη, Καβαθθά ή Ιαβέρη που αποκαλύπτει την καφρίλα μας. Έχουμε να κάνουμε με μια σαφή ατιμώρητη παραβίαση της νομοθεσίας. Βέβαια ακόμα και το γεγονός αυτό καταδεικνύει την καφρίλα μας.

Update: Για τα αίτια της καφρίλας (των άλλων) είχε γράψει και ο ΠΠΚΠ και του είχα απαντήσει εδώ. Γιατί οι Κάφροι δεν είναι κάφροι. Εμείς πάλι είμαστε.

(ref)

Παράδειγμα:

Οδηγάς στη Μεσογείων (που από τύχη(;) είναι άδεια) και από τις φυλλωσσιές πετάγεται δίποδο το οποίο δεν μπορεί να αποφασίσει εάν θα ξεκινήσει να διασχίσει το δρόμο ή όχι (9 στις 10 ξεκινάει). Προσθέστε πως 10 μέτρα μακριά από το δίποδο υπάρχει διάβαση πεζών με φανάρι. Αλλά όοοχι, ποιος να τρέχει μέχρι εκεί.

Συγχαρητήρια, κερδίσατε φάσκελο (και τη ζωή σας).

(Σε συνέχεια του: Ζώα και διαβάσεις πεζών)

[*] Ο όρος πεΖΩΑ έχει εφευρεθεί από τον Ελεϊνό thano.

– Παιδιά μπορώ να χρησιμοποιήσω λίγο την τουαλέτα σας;

Όταν λοιπόν σου παρέχεται αυτή η εξυπηρέτηση, καλό είναι να θυμάσαι να τραβάς και το καζανάκι.

Το σκηνικό:

Διάδρομος ιδιωτικού μαιευτηρίου όπου υπάρχουν επισκέπτες, κυρίως συγγενείς που μόλις έχουν βγει από τα δωμάτια γιατί έχει αρχίσει ο θηλασμός. Βασικά περιμένουν να τελειώσουν οι νοσοκόμες το delivery για να συνεχίσουν να βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο.

Η πρωταγωνίστρια:

Μία πεθερά που μιλάει πολύ (μα πάρα πολύ) δυνατά. Η νύφη της μόλις έχει εισαχθεί στο δωμάτιο.

Η πλατεία:

Εγώ και μερικοί ακόμα δυστυχείς θεατές της.

– Εγώ δεν εμπιστεύομαι αυτά τα νοσοκομεία. Ξέρεις τι απατεώνες είναι αυτοί; Άσε που είναι χάλια εδώ πέρα: Είναι χαμηλά, αποπνικτικά και μυρίζει άσχημα, από τα φάρμακα, το φαί, δεν ξέρω. Χάλια είναι ρε παιδί μου. Εγώ ήμουν πάντα οπαδός των μικρών κλινικών.

Τα παραπάνω σε ένταση τέτοια ώστε να τα ακούνε και όλες οι λεχώνες του ορόφου. Πάνω που έχω γκαζώσει και θέλω να την ρωτήσω “Τότε γιατί ήρθατε εδώ;” διαπιστώνω πως κανείς από την συνοδεία της δεν ασχολείται μαζί της και …φρενάρω. Επόμενο δείγμα ποιότητας:

– Ποιός θα μείνει σήμερα με τη Χ;
– Α εγώ δεν μπορώ να μείνω, να μείνεις εσύ.

(Χώνουμε και τη συμπεθέρα στα γρήγορα, ε;)

Είσοδος στο δωμάτιο:

– Κοπέλα μου το μωρό που είναι;
– Θα έρθει κυρία μου, είναι κάτω για παρακολούθηση.
– Τι παρακολούθηση, γιατί δε μας τα λες καλά;

Εξηγεί η νοσοκόμα την παρακολούθηση και φεύγει.

– Καλά έκανα και ρώτησα γιατί δεν ξέρεις τι απατεώνες είναι αυτοί!

Φυσικά το ότι μπορεί να ταράξει τις άλλες τρεις λεχώνες του δωματίου, τόσο με την ένταση της φωνής, όσο και με το περιεχόμενο των λόγων της, δεν έχει καμία σημασία για την κυρία.

Bottom line: Όταν κάποιος είναι σε νοσοκομείο, καλό είναι να κρατάει τη γνώμη του για τον εαυτό του. Γιατί κινδυνεύει να βρεθεί με το στήργιμα του ορού στον κώλο.

Update: Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας!