Απλά εξαιρετικό. Αδερφή ευχαριστούμε για τα εισητήρια.

Υ.Γ. Ο Πατερέλης πρέπει να είναι ο άνθρωπος που ζει τη μουσική περισσότερο από οποιονδήποτε. Όπως είπε και η γυναίκα μου “τρώει νότες”.

Lefteris explained 4’33” to me late one night while taking a break in the lab. I think it was one of those nights when lab members would work through the night, take a break downtown and then come back again and work till morning. Lately I find myself doing late night coding again and thinking of 4’33” mostly because of this:

In 1951, Cage visited the anechoic chamber at Harvard University. An anechoic chamber is a room designed in such a way that the walls, ceiling and floor absorb all sounds made in the room, rather than reflecting them as echoes. Such a chamber is also externally sound-proofed. Cage entered the chamber expecting to hear silence, but he wrote later, “I heard two sounds, one high and one low. When I described them to the engineer in charge, he informed me that the high one was my nervous system in operation, the low one my blood in circulation.” Cage had gone to a place where he expected total silence, and yet heard sound. “Until I die there will be sounds. And they will continue following my death. One need not fear about the future of music.” The realisation as he saw it of the impossibility of silence led to the composition of 4′33″.

So that’s the sound of silence I am listening to. Wow!

Today my new battery for my 4th generation iPod arrived. I just finished installing it and as the instructions write, the hardest part was opening the iPod. The iOpener however is a remarkable tool that leaves no scratches on the iPod’s surface.

Right now the battery is charging, so any experience about its uptime will be written here after charging it for the second time.

Φτου! Θα πάμε και του χρόνου τώρα…

*Now listening Abdulah Ibrahim:- re:Brahim*

Ανακάλυψα τη Jazz στα early 90s χάρη στο συνάδελφο Πολυτεχνίτη DJ Sinatha⁰. Μέχρι τότε ήταν για εμένα ένα σύνολο οξείων ήχων που βασικά εξυπηρετούσε βαριεστημένα ζευγάρια στα ball-rooms κρουαζιεροπλοίων.

Ασχολήθηκα πιο πολύ όταν ανακάλυψα το περιοδικό Jazz & Τζαζ¹. Άρχισα να αγοράζω δίσκους με σχεδόν καταναλωτικούς ρυθμούς μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο που δε μπορούσα να ακούσω παρά μόνο μια φορά κάθε δίσκο που αγόραζα. Να τον ακούσω, όχι να τον απολαύσω. Είχα άλλωστε και άλλους δίσκους που περίμεναν τη σειρά τους.

Και κάπου εκεί σταμάτησα. Έχασα τη χαρά μου. Πως άλλωστε να διαχειριστείς ένα υλικό που ξεπερνά τους 1000 δίσκους (OK CDs – και μεγάλος αριθμός είναι Hip-Hop και όχι Jazz) όταν η Μουσική δεν είναι το αντικείμενό σου, όταν δεν είσαι τόσο πολλές ώρες στο χώρο σου και άρα λίγες στιγμές μόνο είσαι in the mood for this?

Μέχρι που ο πελαργός μας έφερε το δώρο του. Και το χαζοκούτι έκλεισε. Οπότε ξαναστράφηκα στους δίσκους μου. Και τους ακούω ουσιαστικά για πρώτη φορά και μαζί με τον παιχταρά μου².

Και η Jazz έγινε ξανά ψυχαγωγική.

*Now listening Count Basie:- Blues Alley*

[0] – Muzak7
[1] – Για την ακρίβεια όσες φορές έχω εμπιστευτεί τις κριτικές του Τρούσα ήμουν πολύ τυχερός. Με τις επιλογές του Χαρωνίτη από την άλλη έχω κλάψει τα λεφτά μου.
[2] – a.k.a. adamo version 2.0

Πέτυχα αργά το βράδυ της Παρασκευής ένα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ-1 για τον Eric Clapton. Αυτόματα θυμήθηκα αυτό που κυκλοφορεί, δηλαδή πως:

“Πριν ο Clapton γίνει γνωστός για ένα καλοκαίρι έπαιζε μουσική σε μαγαζιά της Πλάκας” (και όχι της πλάκας…)

Είναι αλήθεια αυτό; Αμυδρά θυμάμαι ένα τεύχος του Jazz & Τζαζ να το αναφέρει (αλλά το αρχείο μου είναι στο πατρικό σπίτι και ποιος τρέχει τώρα…). Υπάρχει κάποιος άλλος εκτός από τον Μαστοράκη που να το θυμάται; Να το ξέρει; Να τον έχει δει; Είναι αλήθεια ή αστικός μύθος;

Sorry David, αλλά χτες βράδυ σε πατήσανε στ’αυτιά. Ξεκίνησες καλά όμως (Burn).

Πρόεδρε, την επόμενη φορά (Μάιος 2007) ούτε Βανέσσα Αδαμοπούλου, ούτε άλλα ήπια πράγματα για τη φιέστα. Τους Scorpions και να πουν το Rock You Like a Hurricane και το I can’t get enough.

* Soundtrack: Speedy’s Coming *

(αφιερωμένο στο φίλο C.S.)

Ο θάνατος του Syd Barrett επαναφέρει στην επιφάνεια μια κλασσική στοιχομυθία που πάει κάπως έτσι:

– Οι Pink Floyd σου άρεσαν περισσότερο με τον Syd Barrett ή χωρίς;
– Με τον Syd Barrett φυσικά

Οι Pink Floyd με τον Syd Barrett έκαναν μόνο τον πρώτο δίσκο (The Piper at the Gates of Dawn) και λίγα κομάτια στον δεύτερο (A Saucerful Of Secrets). Επίσης, οι περισσότεροι που απαντάνε έτσι στην ερώτηση αποκλείεται να έχουν δει ποτέ συναυλία των Pink Floyd με τον Syd Barrett (για προφανείς λόγους).