(Πρέπει να ήμουν ο μοναδικός οπαδός του Ολυμπιακού στο γήπεδο.)
Υ.Γ.: Υποκλίνομαι στον Marc Jackson.
(Πρέπει να ήμουν ο μοναδικός οπαδός του Ολυμπιακού στο γήπεδο.)
Υ.Γ.: Υποκλίνομαι στον Marc Jackson.
Κι αν
δεν είν’ γραφτόδε γίνει αυτό
στα @@ μας τα δυο!
Είμαστ’ άρωστοι με τον Ολυμπιακό
(ref)
Πραγματικά είμαι περίεργος να δω τι θα γράψουν τώρα οι προπονηταράδες του καναπέ μετά το σημερινό.
(related posts: Σήκω και φύγε, 1-4)
Το ότι ο Λεμονής δεν είναι ο Μαρτσέλο Λίπι το ξέρουμε. Αυτό όμως που ξεχνάνε (επιλεκτικά) όλοι οι επικριτές του, είναι πως ήταν προπονητής του Ολυμπιακού σε όλες τις εμβληματικές* νίκες της 10ετίας:
| 6-2 | (Λεβερκούζεν) |
| 1-4 | (Παναθηναϊκός) |
| 6-1 | (ΑΕΚ) |
| 4-3 | (ΑΕΚ, τότε που πανηγύριζε στο κόρνερ με τους παίκτες του) |
Τώρα και 1-3 με τη Βέρντερ. Κάντε κωλοτούμπες τώρα πληρωμένες πέννες.
Υποκλίνομαι στον Ντάρκο Κοβάσεβιτς.
ΥΓ: Ομολογώ πως με την αλλαγή του Γκαλέτι φοβήθηκα.
[*] – Ναι υπάρχει και το 3-0 της Ριζούπολης με τον Προτάσωφ.
Φέτος, μετά από πολλά χρόνια, δεν αγόρασα. Δεν φταίει η τιμωρία της μιας αγωνιστικής, αλλά κάποιες πρόσθετες υποχρεώσεις. Ελπίζω να μετανιώσω!
:)
…δεν πρέπει να ξαναγράψεις τη γνώμη σου για το μπάσκετ ποτέ.
Στοιχειώδης αυτοσεβασμός πρέπει να σε οδηγήσει στη σύνταξη.
(Κι ας χάσαμε)
…τώρα εσύ χαίρεσαι επειδή σου βγήκε η πρόβλεψη*;
Η αλήθεια είναι κ. Φ. Συρίγο πως έπρεπε να σε είχαν παραιτήσει αμέσως μετά την επιστροφή της ομάδας από την Ιαπωνία. Πριν βγεις από το αεροδρόμιο. Και ξέρεις γιατί, σε δείχνανε οι κάμερες άλλωστε: Δεν άφηνες να βγουν οι παίκτες από το αεροπλάνο, όχι γιατί δεν υπήρχε χώρος, αλλά γιατί οι συνάδελφοί(;) σου δεν κάθονταν όπως εσύ επιθυμούσες.
Κάλιο αργά παρά ποτέ.
(Related: Ο coboroz συμφωνεί με τον Φ.Σ.)
[*] – Ελλάδα – Ισπανία 58-76
1988: Η Εθνική Ελπίδων παίζει στον τελικό του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και χάνει από τη Γαλλία του Καντονά. Ομολογώ πως από εκείνη την ομάδα θυμόμουν τον Καρασαββίδη (ποιος μπορεί να ξεχάσει τα 5 γκολ του απέναντι στην Ολλανδία) και τους Σαββίδη, Σοφιανόπουλο και Μολακίδη επειδή τους πήρε ο Ολυμπιακός. Σωστά όμως θυμίζει η Καθημερινή πως το μεγαλύτερο όνομα που ανέδειξε εκείνη η ομάδα ήταν ο Αλεξανδρής.
1998: Η Εθνική Ελπίδων παίζει στον τελικό του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και χάνει από την Ισπανία. Θυμάμαι καλά αυτή την Εθνική. Είχα ρωτήσει (αφελώς) τον Καραγκούνη σε ένα αεροδρόμιο:
Γ. Ποια Εθνική είστε παιδιά;
Κ. Ελπίδων ποδοσφαίρου.
Γ. Από φιλικό έρχεστε ή από επίσημο;
Κ. Από φιλικό.
Γ. Και;
Κ. Χάσαμε.
Γ. Ε δε πειράζει φιλικό ήταν.
Κ. Τι λε ρε φίλε! Χάσαμε!
2007: Αυτό το “Τι λε ρε φίλε! Χάσαμε!” -για φιλικό αγώνα- είναι τα EUR 0.02 μου για τα παιδιά που χάσανε από την Ισπανία.
Είδα αυτό:
και θυμήθηκα αυτό:
Ψάχνω και το γκολ του Ρομάριο στην ΑΕΚ.