Μας είπες στις 2006/12/05:

“Δεν μπορείς να εκπαιδεύσεις τους παίκτες στις στημένες φάσεις^*, αλλά ξέρω πως να το αντιμετωπίσω.“

Το είδαμε στο 0-2 που έκανε το Αιγάλεω.

(ref)

[*] dead ball == στημένη φάση

Το κατάλαβες Trond ή να κάνουν και κακά;

(ref)

Με πόσους συμπαίκτες του πρέπει να πλακωθεί στο ξύλο ο 2 Rivaldo για να καταλάβουν στον Παναθηναϊκό πως είναι έρμα και όχι ηγέτης;

“…δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που γίνεται πρωταγωνιστής ανάλογου επεισοδίου- το έχει ξανακάνει άλλοτε με τον Παπαδόπουλο κι άλλοτε με τον Γκέκα.”

[via]

Το γαμημένο το βιβλίο των ιδεών σου γράφει πως στο γήπεδο (space) υπάρχουν τρεις ζώνες που πρέπει να καλύψει μια ομάδα. Ομάδα που να θέλει να κερδίσει και να κατεβαίνει με 4-6-0 πρώτη φορά έχω δει. Γιατί αν αυτό χτες ήταν 4-4-2 ο Καστίγιο και ο Μπαμπακίντα καταχρηστικά είναι το 2 μια και τα παιδιά δεν την έχουν τη θέση.

Και εφόσον πρέπει να παίξεις χωρίς τον Κωνσταντίνου γιατί δεν βάζεις το βέλος του Εκουαδόρ για το οποίο τόσο πολύ μας τάισες σανό; Δεν ξέρω εάν είναι καλός ή κακός παίχτης, αλλά εφόσον είναι η αλλαγή του Κωνσταντίνου, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν παίζει όταν ο Κωνσταντίνου είναι εκτός μάχης. Ή έστω ο Οκκάς.

Αν το βιβλίο περιέχει τις ιδέες σου για τη μπάλα, σου προτείνω σοβαρά να το διαβάσεις μπας και τις θυμηθείς.

Κάτσε τώρα στον καναπέ σου να βλέπεις τους πουθενάδες που με ορθολογικό τρόπο περάσανε σίγουρα στο UEFA και παίζεται να περνάνε παραλίγο να περνάγανε και στη 2η φάση του CL. “Η Ρώμη δε φτιάχνεται σε 1 ή 2 χρόνια” μας είπες, αλλά οι πουθενάδες δεν χρειάστηκαν παρά 4 μήνες.

Άντε να παραμυθιάσεις άλλους. Τσιμπήσαμε που σε φέρανε οι Παναθηναϊκοί στην Ελλάδα και σε τρέξαμε να σε πάρουμε μόλις δεν τα βρήκατε στα χρήματα.

Ούστ!

ΥΓ: Επειδή μάλλον δε θα κάνεις Πρωτοχρονιά στη χώρα, προβλέπω να σε αντικαθιστά ο Κωφίδης ή ο “ρόμβος με ένα κλικ” Ματζουράκης.

(part 4)

*Now listening Abdulah Ibrahim:- re:Brahim*

Ανακάλυψα τη Jazz στα early 90s χάρη στο συνάδελφο Πολυτεχνίτη DJ Sinatha⁰. Μέχρι τότε ήταν για εμένα ένα σύνολο οξείων ήχων που βασικά εξυπηρετούσε βαριεστημένα ζευγάρια στα ball-rooms κρουαζιεροπλοίων.

Ασχολήθηκα πιο πολύ όταν ανακάλυψα το περιοδικό Jazz & Τζαζ¹. Άρχισα να αγοράζω δίσκους με σχεδόν καταναλωτικούς ρυθμούς μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο που δε μπορούσα να ακούσω παρά μόνο μια φορά κάθε δίσκο που αγόραζα. Να τον ακούσω, όχι να τον απολαύσω. Είχα άλλωστε και άλλους δίσκους που περίμεναν τη σειρά τους.

Και κάπου εκεί σταμάτησα. Έχασα τη χαρά μου. Πως άλλωστε να διαχειριστείς ένα υλικό που ξεπερνά τους 1000 δίσκους (OK CDs – και μεγάλος αριθμός είναι Hip-Hop και όχι Jazz) όταν η Μουσική δεν είναι το αντικείμενό σου, όταν δεν είσαι τόσο πολλές ώρες στο χώρο σου και άρα λίγες στιγμές μόνο είσαι in the mood for this?

Μέχρι που ο πελαργός μας έφερε το δώρο του. Και το χαζοκούτι έκλεισε. Οπότε ξαναστράφηκα στους δίσκους μου. Και τους ακούω ουσιαστικά για πρώτη φορά και μαζί με τον παιχταρά μου².

Και η Jazz έγινε ξανά ψυχαγωγική.

*Now listening Count Basie:- Blues Alley*

[0] – Muzak7
[1] – Για την ακρίβεια όσες φορές έχω εμπιστευτεί τις κριτικές του Τρούσα ήμουν πολύ τυχερός. Με τις επιλογές του Χαρωνίτη από την άλλη έχω κλάψει τα λεφτά μου.
[2] – a.k.a. adamo version 2.0