RAID scare

Από τα Musings* του Rik Farrow στο ;login: διαβάζω:

“The standard (and vendor) view of this process is based on the Unrecoverable Error Rate (UER), something that Anderson and Whittington discussed in their tutorial. Enterprise drives have a lower UER, 10-16, compared to SATA drives, 10-14. To rebuild one disk in a RAID 5 array composed of 5 500-GB SATA drives, 213 bits must be read successfully, one-fifth the value of the UER for SATA drives. In other words, the odds of encountering a second error while rebuilding this RAID 5 array are 1 in 5. For people who are counting on RAID for reliable access to data, a 20% chance of failure is much too high.”

Όμως ο Rik Farrow δεν σταματάει εκεί. Φέρνει στην προσοχή μας το καταπληκτικό paper της Bianca Schroeder με τίτλο “Disk failures in the real world: What does an MTTF of 1,000,000 hours mean too you?“*:

“The failure probability of disks depends for example on many factors, such as environmental factors, like temperature, that are shared by all disks in the system. When the temperature in a machine room is far outside nominal values, all disks in the room experience a higher than normal probability of failure.
:
Observation 11: The distribution of time between disk replacements exhibits decreasing hazard rates, that is, the expected remaining time until the next disk was replaced grows with the time it has been since the last disk replacement”

Κοινώς εάν στο RAID σας “σκάσει” δίσκος, η πιθανότητα να σκάσει κολλητά και δεύτερος είναι μεγάλη. Και φυσικά πότε θα σκάσει; Στο rebuild…

Backup! Backup! Backup!


[*] – PDF document

Ζηλεύω

Διαβάζω στο “Weblocks – A Common Lisp web framework“:

“A few months ago I quit my job to do things I always wanted to do. One of them is writing a web application framework in Common Lisp.”

Ζηλεύω.

“I didn’t use UCW because of a serious attack of a Not Invented Here syndrome.”

Μερικές φορές σκέφτομαι πόσες εργατώρες έχουν χαθεί άραγε από την εγωιστική(;) αυτή συμπεριφορά που δείχνουμε σαν προγραμματιστές, το “εγώ μπορώ να το κάνω καλύτερα” (και σε λιγότερο χρόνο).

Από την άλλη αυτό το πράγμα (η τριβή με τον κώδικα) δεν είναι που μας κάνει καλύτερους; Το να ξεπεράσουμε το κατασκεύασμα κάποιου άλλου και να το αντικαταστήσουμε στην εφαρμογή μας με κάτι δικό μας; Έτσι τελικά δεν καταλήγουμε και στα εργαλεία και τις βιβλιοθήκες που χρησιμοποιούμε για software development; Αναγνωρίζοντας τη μαγκιά^Wικανότητα και το χρόνο που δαπάνησε κάποιος πριν από εμάς για να κάνει κάτι που χρειαζόμαστε και δεν έχουμε το χρόνο (ή ακόμα και τα skills) να αναπτύξουμε μόνοι μας;

Και το ποιο σημαντικό:

“Why? I suppose the same reason why George Leigh Mallory wanted to climb Mount Everest – because it’s there.”

%$#!^$@

Ζηλεύω.

Nery

Είδα αυτό:

και θυμήθηκα αυτό:

Ψάχνω και το γκολ του Ρομάριο στην ΑΕΚ.

spam

“[…] πραγματικά δεν νομίζω πια ότι υπάρχει δυνατότητα να το αντιμετωπίσει κανείς, νιώθω σαν να είμαστε στο έλεος κάποιων εξαιρετικά ασυνείδητων ανθρώπων του πλανήτη και απλά τους αγνοούμε.” — από προσωπική μου επικοινωνία με χρήστη

Δεν έχω διαβάσει ποτέ καλύτερη τοποθέτηση από απλό χρήστη για το πρόβλημα.

Το σίγουρο είναι πως οι Postmasters δεν τους αγνοούν. Επειδή το spam είναι κοινωνικό και όχι τεχνικό πρόβλημα, οι Postmasters, όποια λύση κι αν εφαρμόζουν, είναι πάντα ένα βήμα πίσω.