Πρόεδρε η ομάδα έχει ανάγκη από κεντρικό μπλοκέρ. Που υπογράφω;
Update 26/2: Φαίνεται πως το χαμένο “γάμμα” βρήκε τη θέση του
Πρόεδρε η ομάδα έχει ανάγκη από κεντρικό μπλοκέρ. Που υπογράφω;
Update 26/2: Φαίνεται πως το χαμένο “γάμμα” βρήκε τη θέση του
Απορία:
– Πως ακριβώς ενισχύει την ασφάλεια του πολίτη η ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών τηλεφώνων;
Απάντηση: Δεν την ενισχύει. Μπορεί οι προτείνοντες να νομίζουν πως την ενισχύει, αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Στην πραγματικότητα ένα τέτοιο μέτρο είναι απλά ένας φτηνός εντυπωσιασμός. Γιατί πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί κάτι που δυσκολεύει τη χρήση ενός μέσου για τον νομοταγή πολίτη και όχι για τον κακοποιό; Το είδος των κακοποιών που στοχεύει ένα τέτοιο μέτρο έχει (σχετικά) απεριόριστο προϋπολογισμό και τελικά δεν περιορίζεται, απλά εξελίσσει τη μεθοδολογία του.
Και για να συνεχίσω στην επιχειρηματολογία του Ντροπαλού στο ιδεατό ερώτημα “Θα σε πείραζε να δώσεις το όνομα, εάν είχες καρτοκινητό;“, η απάντηση είναι:
Φυσικά και με πειράζει:
“As governments widen their definitions of just who is a potential threat it makes increasing sense for citizens engaged in previous innocuous activities (especially political and financial privacy) to protect their data from being useful if seized.” —Steve Shear
Επίσης με πειράζει οτιδήποτε προκαλεί σπατάλη χρόνου, χρήματος, υποδομών και ανθρώπινου δυναμικού.
Do your homework. Ακόμα και ρεαλιστικά -αποκομμένα από το θεαματικό του πράγματος- να το δει κανείς, δύο επαγγελματίες των αποδράσεων έφυγαν από τη φυλακή, δεν άδειασε ολόκληρη. Για δύο ανθρώπους δεν παίρνονται αποφάσεις που επηρεάζουν το γενικό πληθυσμό.
Ρωτάει ο HSOC για το δικό μας Top-10. Αν και διαφωνώ με το πως δίνεται το ερώτημα, αυθόρμητα έρχεται στο μυαλό μου πάντα ως απάντηση ο Παπανικολάου. Έτσι λέω να δώσω μια πεντάδα που δεν έφτασε στο Top-100:
Όποιος θέλει να συμπληρώσει, ευχαρίστως.
Το 2001 στα πλαίσια του IT Security Conference (που αργότερα εξελίχθηκε στο Cyprus InfoSec) ο Richard Cross έκανε την καλύτερη παρουσίαση.
Δεν θυμάμαι τον τίτλο, ούτε το περιεχόμενο, όμως σίγουρα όποιος την είδε θα σας πει το ίδιο: Ήταν η καλύτερη παρουσίαση, γιατί είχε ένα μήνυμα και όλοι μα όλοι το θυμούνται καλά:
Remember people; Patch! Patch! Patch!
Δε θυμάμαι πόσες φορές το είπε. Το είπε αρκετές και παραστατικά, γιατί αμέσως μετά, όποιος πήγαινε να του μιλήσει δεν του έλεγε “Hi!”, του έλεγε “Patch! Patch! Patch!”.
Αργότερα μου είπε πως:
Έχω καταλάβει πως αν θέλεις να μείνει κάτι από αυτά που λές, πρέπει να το λες τρεις φορές.
Μία λέξη · δύο μαθήματα.
(Σε συνέχεια του προηγούμενου post)
Στο timeback blog υπάρχει ένα άρθρο που ασχολείται με το “the waste of staying up to date“. Παρόλο που το κείμενο είναι αποκλειστικά για time management, οι ιδέες του επεκτείνονται εύκολα και σε time management για system administrators.
Λίγο μετά από την ανακοίνωση του Debian 5.0 (Lenny) και tweets σαν αυτό και αυτό θυμήθηκα πόσο πολύ προσπαθούσα τα πρώτα χρόνια να “τρέχω” τις τελευταίες εκδόσεις, του λειτουργικού και οποιουδήποτε software ήταν εγκατεστημένο. Και μάλλιστα σε εποχές που οι ανακοινώσεις των τελευταίων εκδόσεων δεν γίνονταν από προφανή μέσα (mailing lists, USENET newsgroup) απαραίτητα. Πράγμα που σήμαινε π.χ. πως έπρεπε να κοιτάζω το (FTP) site που στέγαζε το software τακτικά για να κατεβάσω τη νέα έκδοση. Και αυτό χωρίς κάποιο προφανή λόγο (security patch ή άλλο software bug που επέβαλλε την αναβάθμιση).
Α ναι, δεν ήμουν ο μόνος που το έκανε αυτό. Ο Unique Fish για παράδειγμα είχε αποκτήσει το παρατσούκλι gnutilities γιατί πάντα προσπαθούσε να έχει την τελευταία έκδοση των εργαλείων GNU εγκατεστημένη.
Sure, go ahead, stay hyper-current, but realize it’s not free.
Ποιο το αποτέλεσμα; Για πολύ καιρό αντί να ασχολούμαι με τη δουλειά που ήθελα να κάνω, ασχολιόμουν με τα περιφειακά ζητήματα, δηλαδή το να υπάρχει το latest-and-greatest version εγκατεστημένο. Ναι ρε φίλε, αλλά να το κάνουμε και κάτι.
But more often than not (in Seth’s words), we overpay for the newest information. […] And that overpayment is nothing but muda — the waste of lost focus and interrupted cognition.
Αλλάξτε το newest information σε newest software και έχετε την εικόνα. Νομίζω αυτό μου αρέσει στο Debian stable: Προστατεύει το χρόνο μου. Εάν πραγματικά χρειάζομαι το ειδικό εκείνο feature που δεν υπάρχει στο stable, θα το βάλω χεράτα. Μόνο τότε.
I signed us up with the Yahoo! Complaint Feedback Loop. It comes very handy when you need to document stuff like:
Κάποια ομάδα ξέχασε να κατέβει στο γήπεδο.
Λέω να πάρω άδεια αύριο…
Sam Kamin authored Programming Languages: An Interpreter-Based Approach in 1990. This excellent book, which shows how to implement Lisp, APL, Scheme, SASL, CLU, Smalltalk, and Prolog in Pascal, is out of print and you can only buy it from places like AbeBooks.com. But good news seem to be on the way, as Sam Kamin writes:
I occasionally am asked whether I intend to update this book. In fact, Norman Ramsey has expanded the book into a new edition, which should be published fairly soon. In the meantime, he has provided the pdf to some people
I can’t wait!
Αυτός είναι ο ευρηματικός τίτλος / Subject που έβαλε σε ένα email ένας συνάδελφος, απαντώντας σε email άλλου συναδέλφου που δεν είχε βάλει Subject στο email του.
Bottom line: Βάλτε Subject (Θέμα) στα email που αποστέλλετε.
Διαφορετικά το να περιμένετε να διαβαστούν (την ώρα που θέλετε και όχι κάποτε στο χρόνο) είναι κάτι που εγγυημένα δεν θα συμβεί.
Κάθε φορά που παίζει Ολυμπιακός – Άρης το μυαλό μου πάει πίσω στο χρόνο, τότε που ο αγώνας έληξε 0-1 και ο Κατεργιαννάκης έκανε το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του. Αει στο καλό! Άμα είναι έτσι να σφυρίζω κι εγώ. Δύο σωστά θα τα δώσω κι εγώ και θα εκτεθώ λιγότερο.