War stories

Κάθε system administrator έχει ιστορίες να λέει για χρήστες, “απέναντι” δίκτυα, προμηθευτές, contractors ή/και consultants που τον έβγαλαν από τα ρούχα του.

Έτσι όταν διάβασα το ξέσπασμα του φίλου μου του DBA, κατάλαβα τον εκνευρισμό του.

Εκείνο όμως που δεν περίμενα, ήταν να διαβάσω τον εκνευρισμό ενός γιατρού και να διαπιστώσω πόσο ίδια είναι η συμπεριφορά των χρηστών, ανεξάρτητα από το είδος των υπηρεσιών που ζητούν. Ειδικά τα 5 πρώτα του γιατρού χτυπήσανε νεύρο!

Αλλά και πάλι, system debuggers δεν είναι και οι γιατροί;

ΕΕΤΤ και DNS

Διάβαζα την Έκθεση Πεπραγμένων της ΕΕΤΤ για το 2006 και το μάτι μου έπιασε μια περίεργη φράση:

“[Η ΕΕΤΤ] ρυθμίζει τα θέματα Ονομάτων Δικτυακών Τόπων με κατάληξη [.gr] καθώς και οποιουδήποτε άλλου χώρου ή υποχώρου χορηγηθεί στην Ελλάδα.”

Διαβάζω καλά; Από ότι φαίνεται ναι:

Ν.3431/2006 “Περί Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και άλλες διατάξεις” Άρθρο 12 (Αρμοδιότητες της Ε.Ε.Τ.Τ.):

“κδ) Ρυθμίζει τα θέματα ονομάτων χώρου στο Διαδίκτυο με κατάληξη “.gr”, καθώς και οποιουδήποτε άλλου χώρου ή υποχώρου χορηγηθεί στην Ελλάδα.

Τι ακριβώς σημαίνει η παραπάνω πρόταση; Πως εάν π.χ. χορηγηθεί στο Κράτος Ελλάδα και η κατάλληξη ονομάτων [.hellas] η ΕΕΤΤ θα είναι η ρυθμιστική αρχή; Ή μήπως πως για ονόματα που έχουν εκχωρηθεί και στεγάζονται σε DNS servers που βρίσκονται γεωγραφικά στον Ελληνικό χώρο (και ανεξάρτητα από την κατάληξη) ρυθμιστική αρχή είναι η ΕΕΤΤ;

Μπορεί να προσφύγει κάποιος στην ΕΕΤΤ επειδή θα έχω σε λειτουργία (ότι κι αν σημαίνει αυτό) το όνομα χώρου mitsos.postmaster.gr επειδή θεωρεί πως είναι ο θιγόμενος mitsos; Ακόμα χειρότερα μπορεί να κάνει το ίδιο γιατί έχω σε λειτουργία το όνομα mitsos.dblabs.com;

Τι σημαίνει η παραπάνω πρόταση στο νόμο για τα [.GR.EU.ORG] και [.CY.EU.ORG];

“Εκδίδει Κανονισμό με τον οποίο ρυθμίζεται κάθε θέμα το οποίο αφορά την εκχώρηση των ονομάτων χώρου στο Διαδικτυο με κατάληξη “.gr”, τους όρους χρήσης τους, τους λόγους διαγραφής, τους όρους μεταβίβασης, την τήρηση του μητρώου εκχωρούμενων ονομάτων χώρου τα τέλη για την παροχή των σχετικών υπηρεσιών, την ασκηση εποπτείας για τη χρήση και κάθε άλλο θέμα το οποίο αφορά στη λειτουργία και χρήση των ονομάτων χώρου στο Διαδίκτυο με κατάληξη “.gr” Τα ανωτέρω ονόματα χώρου αποτελούν πόρους του Ελληνικού Κράτους, οι οποίοι εκχωρούνται αποκλειστικά από την Ε.Ε.Τ.Τ., μόνο κατά χρήση. Το μητρώο δεδομένων, που περιέχει κάθε σχετική πληροφορία τηρείται στην Ε.Ε.Τ.Τ.. Η Ε.Ε.Τ.Τ. έχει τη δυνατότητα, με διαγωνισμό, για περιορισμένο χρόνο, ο οποίος σε κάθε περίπτωση, δεν υπερβαίνει την πενταετία, να αναθέτει την τήρηση του Μητρώου σε άλλο πρόσωπο, το οποίο όμως θα ενεργεί στο όνομα και για λογαριασμό της Ε.Ε.Τ.Τ..”

και συνεχίζει με το:

“κε) Η Ε.Ε.Τ.Τ. είναι ο αρμόδιος φορέας για θέματα ονομάτων χώρου στο Διαδίκτυο, με κατάληξη “.eu”.”

Χωρίς παραπάνω ανάπτυξη. Δηλαδή; Εάν κάποιος έχει πρόβλημα με ένα [.eu] domain θα πρέπει να προσφύγει στην ΕΕΤΤ και όχι στο δικαστήριο διαιτησίας (με έδρα την Πράγα) που όρισε το EURid στις 12 Απριλίου του 2005 και σύμφωνα με την Οδηγία 874/2004;


(Και τώρα που ο Dunga σήκωσε το Copa America μπορώ να κλείσω το ραδιόφωνο και να πάω για ύπνο)

Context switching

Δεν υπάρχει κάτι που να καταπονεί τον system administrator περισσότερο από το συνεχές context switching:

“A context switch is the computing process of storing and restoring the state (context) of a CPU such that multiple processes can share a single CPU resource”.

Όπου “multiple processes” οι χρήστες και “single CPU resource” ο system administrator, ο οποίος εκτός από μαντικές ικανότητες πρέπει να έχει τουλάχιστον μία υποψηφιότητα για το βραβείο Turing.

Φορητότητα email


(ή στο περίπου φορητότητα)

Στο δελτίο τύπου της 2007-06-29 της ΕΕΤΤ διαβάζουμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα:

Α) Αυτόματη προώθηση ηλεκτρονικής αλληλογραφίας όταν αλλάζει ο πάροχος

Οι χρήστες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e mail) που αλλάζουν Πάροχο Υπηρεσιών Διαδικτύου (Internet Service Provider) αποκτούν πλέον τις εξής δυνατότητες:

1. Η ηλεκτρονική αλληλογραφία τους προωθείται αυτομάτως από το παλαιό πάροχο στην νέα τους διεύθυνση για χρονικό διάστημα δύο (2) μηνών.

2. Για διάστημα έξι (6) μηνών αποστέλλεται από το παλαιό πάροχο στον αποστολέα της αλληλογραφίας τους ένα απαντητικό μήνυμα που τον ενημερώνει για την νέα τους ηλεκτρονική διεύθυνση.

Επίσης, ο παλαιός Πάροχος Υπηρεσιών Διαδικτύου δε μπορεί να εκχωρήσει σε άλλο χρήστη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που έχει καταργηθεί, πριν την πάροδο έξι (6) μηνών από την κατάργησή της. Κατ’ εξαίρεση, η διεύθυνση μπορεί να εκχωρηθεί, πριν την εκπνοή του συγκεκριμένου διαστήματος, μόνο στον χρήστη ο οποίος ήταν ο προηγούμενος κάτοχός της.

Τα παραπάνω αναφέρονται επίσης στην τροποποίηση του Κανονισμού Γενικών Αδειών με την απόφαση 442/68/28-6-2007 (παρ. 3.8α και 3.8β)* της ΕΕΤΤ.

Η απόφαση αν και με σωστό πνεύμα δεν προσδιορίζει μερικά θέματα:

  • Σε ποια γλώσσα θα είναι το ενημερωτικό μήνυμα που θα πληροφορεί για την νέα διεύθυνση του χρήστη;
  • Είναι αρκετό ένα μήνυμα, όπως αυτό παράγεται π.χ. από το FEATURE(`redirect’) του sendmail ή πρέπει να είναι κάτι πιο επεξηγηματικό+;
  • Πως θα διαχειριστεί ο πάροχος μέσα σε αυτό το διάστημα των 6 μηνών επαναλλαμβανόμενες ενημερώσεις του (πρώην) χρήστη του για την ανακατεύθυνση της αλληλογραφίας του; Π.χ. όταν παύει τη σύμβασή του με τον πάροχο ζητάει να του προωθείται η αλληλογραφία στο Yahoo!Mail και μετά από ένα μήνα αλλάζει γνώμη και θέλει να ανακατευθύνεται στο Gmail.
  • Δεν προβλέπει τον χειρισμό των antispam filters, τόσο στον παλιό, όσο και στο νέο πάροχο. Στην περίπτωση που ο παλιός πάροχος έχει κεντρική πολιτική antispam κοινή για όλους τους χρήστες, θα πρέπει να εξαιρέσει αυτόν τον χρήστη; Εάν ναι, ο νέος πάροχος έχει δικαίωμα να κάνει blacklist τα συστήματα του παλαιού επειδή του προωθούν spam;

    Στην περίπτωση που έχουμε personalised antispam filtering, ο παλαιός πάροχος θα πρέπει να διατηρεί τα φίλτρα του πρώην χρήστη του για το διάστημα των 2 μηνών. Σε αυτό το χρονικό διάστημα θα πρέπει να του δίνει και πρόσβαση να ανανεώνει τα φίλτρα ή όχι;

Αυτό που με παραξενεύει είναι πως στο site της ΕΕΤΤ δεν είδα καμία διαδικασία διαβούλευσης για το θέμα της φορητότητας των διευθύνσεων email. Έστειλα και mail στις 2007-07-02 στην ΕΕΤΤ (στο info παπάκι eett.gr) αναζητώντας κάποιον για να μπορέσω να συζητήσω αυτά τα θέματα, αλλά τίποτα ακόμα.


[*] – PDF document
[+] – Π.χ. “A better E-mail bouncer

RAID scare

Από τα Musings* του Rik Farrow στο ;login: διαβάζω:

“The standard (and vendor) view of this process is based on the Unrecoverable Error Rate (UER), something that Anderson and Whittington discussed in their tutorial. Enterprise drives have a lower UER, 10-16, compared to SATA drives, 10-14. To rebuild one disk in a RAID 5 array composed of 5 500-GB SATA drives, 213 bits must be read successfully, one-fifth the value of the UER for SATA drives. In other words, the odds of encountering a second error while rebuilding this RAID 5 array are 1 in 5. For people who are counting on RAID for reliable access to data, a 20% chance of failure is much too high.”

Όμως ο Rik Farrow δεν σταματάει εκεί. Φέρνει στην προσοχή μας το καταπληκτικό paper της Bianca Schroeder με τίτλο Disk failures in the real world: What does an MTTF of 1,000,000 hours mean too you?*:

“The failure probability of disks depends for example on many factors, such as environmental factors, like temperature, that are shared by all disks in the system. When the temperature in a machine room is far outside nominal values, all disks in the room experience a higher than normal probability of failure.
:
Observation 11: The distribution of time between disk replacements exhibits decreasing hazard rates, that is, the expected remaining time until the next disk was replaced grows with the time it has been since the last disk replacement”

Κοινώς εάν στο RAID σας “σκάσει” δίσκος, η πιθανότητα να σκάσει κολλητά και δεύτερος είναι μεγάλη. Και φυσικά πότε θα σκάσει; Στο rebuild

Backup! Backup! Backup!


[*] – PDF document

Ζηλεύω

Διαβάζω στο “Weblocks – A Common Lisp web framework“:

“A few months ago I quit my job to do things I always wanted to do. One of them is writing a web application framework in Common Lisp.”

Ζηλεύω.

“I didn’t use UCW because of a serious attack of a Not Invented Here syndrome.”

Μερικές φορές σκέφτομαι πόσες εργατώρες έχουν χαθεί άραγε από την εγωιστική(;) αυτή συμπεριφορά που δείχνουμε σαν προγραμματιστές, το “εγώ μπορώ να το κάνω καλύτερα” (και σε λιγότερο χρόνο).

Από την άλλη αυτό το πράγμα (η τριβή με τον κώδικα) δεν είναι που μας κάνει καλύτερους; Το να ξεπεράσουμε το κατασκεύασμα κάποιου άλλου και να το αντικαταστήσουμε στην εφαρμογή μας με κάτι δικό μας; Έτσι τελικά δεν καταλήγουμε και στα εργαλεία και τις βιβλιοθήκες που χρησιμοποιούμε για software development; Αναγνωρίζοντας τη μαγκιά^Wικανότητα και το χρόνο που δαπάνησε κάποιος πριν από εμάς για να κάνει κάτι που χρειαζόμαστε και δεν έχουμε το χρόνο (ή ακόμα και τα skills) να αναπτύξουμε μόνοι μας;

Και το ποιο σημαντικό:

“Why? I suppose the same reason why George Leigh Mallory wanted to climb Mount Everest – because it’s there.”

%$#!^$@

Ζηλεύω.