Όχι ο Alan M. Turing, αλλά το βιβλίο.
(Κάποια χρόνια πριν)
Τηλέμαχος: “Πάμε μια βόλτα; Παρουσιάζεται ένα βιβλίο του Παπαδημητρίου και θα μιλήσει και ο Knuth.”
Δεν βλέπεις τον Knuth κάθε μέρα…
| Σειρά ομιλίας | Όνομα | Χρόνος σε λεπτά |
|---|---|---|
| 1 | Αλόη Σιδέρη | 15 λεπτά |
| 2 | Π. Σπυράκης | 5 λεπτά |
| 3 | Μίμης Ανδρουλάκης | 40 λεπτά |
| 4 | D. Knuth | 1 λεπτό |
Αγόρασα το βιβλίο. Το παράτησα στην τρίτη σελίδα (μπορεί και πιο πριν).
“Δεν είναι τόσο κακό. Καλό θα το έλεγα μάλλον.” μου είπε περισσότερες από μία φορά ο Σπύρος.
(Skip to present)
Φέτος του έδωσα ακόμα μία ευκαιρία. Το βιβλίο είναι μια ιστορία αγάπης. Στα ελληνικά η πρώτη έδοση κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Το χαμόγελο του Τούρινγκ”, ενώ η δεύτερη σαν “Τούρινγκ, μαθήματα αγάπης“.
Οφείλω να ομολογήσω πως η ιστορία αγάπης με άφησε αδιάφορο. Αυτό όμως που βρήκα καταπληκτικό σε αυτό το βιβλίο (διάβασα την πρώτη έκδοση) είναι τα μαθήματα θεωρητικής πληροφορικής για αρχαρίους που παραδίσει ο Παπαδημητρίου μέσω του Turing. Όλα τα παραδείγματα που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω για να εξηγήσω πράγματα για τα οποία με ρωτάει κόσμος που δεν είναι σχετικός με το αντικείμενο είναι εκεί. Και τον ευχαριστώ για αυτό. Ξέρω τι μπορώ να λέω και τι να προτείνω για διάβασμα για όποιον έχει όρεξη να ψάξει μόνος του0.
Για όσους ξέρουν λίγα πράγματα για τον Παπαδημητρίου (έστω και τα urban legends που κυκλοφορούσαν στο ΕΜΠ από όταν έφυγε1), το βιβλίο έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία. Κυρίως όμως μέσα από την περσόνα του Turing (μας αυτοσυστήνεται σαν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα) μας παραδίδει μαθήματα για τα Μαθηματικά, την Πληροφορική, τη Λογική, την Κρυπτογραφία, τη Θεωρία Παιγνίων, εκφράζει τον θαυμασμό του για το Δίκτυο2 όπου ανάμεσα στα άλλα γράφει:
“Μ’αρέσει ο τρόπος που η κοινή κουλτούρα αγνόησε τους καθαρολόγους και υιοθέτησε τον ίδιον όρο για την εκπληκτική φυσική δομή, καθώς και για την εφαρμογή που δικαίωσε και στήριξε την κατασκευή της.”
Είναι προφανές πως διαφωνώ με αυτή τη θέση. Με εκπλήσσει που κάποιος που πρόλαβε το NCP και το Internet Flag Day3, που έχει αφιερώσει την (επαγγελματική) ζωή του στο να εκφράζει (και να λύνει) προβλήματα με φορμαλιστικό τρόπο, αποδέχεται αυτή τη σύγχιση4 που προκαλείται από την κατάχρηση του όρου “δίκτυο” (ιντερνέτ στα ελληνικά).
Τελικά, το βιβλίο με ενθουσίασε και ο λόγος που το έκανε αυτό είναι ότι αναπτύσσει μυθιστορηματικά τον πρόλογο του “Computational Complexity“. Θα ήθελα να το είχα διαβάσει στα αγγλικά. Στην ελληνική μετάφραση με ενοχλούσαν πάρα πολύ οι όροι καπνός (εννοεί firewall, αλλά στο αγγλικό κείμενο είναι smoke), κουρσάρος και κουρσάρικος κώδικας (runner5 και runner code στο πρωτότυπο). Βρήκα επίσης πολύ διασκεδαστικό το afterward του βιβλίου που παρουσιάζει μια ιδεατή συζήτηση στο USENET για το ίδιο το βιβλίο και τα λάθη(;)6 του.
Τέλος, ένα ερώτημα για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο: Πιστεύετε πως ο Turing είναι κάτι σαν τη Jane, ή ένα reverse Turing test;
[0] – Στη δεύτερη έκδοση ο Παπαδημητρίου γράφει πως “έκοψε” πολλά από τα μαθηματικά του βιβλίου για να μην είναι κουραστικό ακόμα και για τον πιο αποφασισμένο αναγνώστη. Ελπίζω να μην έκοψε πάρα πολλά.
[1] – Όπως π.χ. το γιατί έφυγε.
[2] – Για το οποίο γράφει χωρίς το όχημα του μυθιστορήματος στο “Ισόβια στους χάκερ;“
[3] – 1983/01/01
[4] – Τείνω να πιστεύω πως ο Παπαδημητρίου δεν έχει κάνει ποτέ user support, ούτε καν σε φιλικό / συγγενικό του πρόσωπο.
[5] – Από το dict.org βλέπει κανείς πως μια ερμηνεία του runner είναι smuggler. Ίσως ο Παπαδημητρίου με τον όρο runner να θέλει να χαρακτηρίσει κάποιον (τον Ian Frost στο βιβλίο) που είναι και hacker και cracker και samurai και dark-side hacker ταυτόχρονα;
[6] – Είναι μυθιστόρημα, δεν το ξεχνάμε αυτό.
Managing organized complexity 