Σε προηγούμενο post έγραψα για την κατάρα του καλού Μηχανογράφου: Να μην προάγεται ποτέ. Αυτό προκάλεσε ένα σκληρό μεν, αλλά ενδιαφέρον σχόλιο από τον BruteForce, το οποίο και αναρτώ εδώ, γιατί έχει αξίζει περισσότερης προσοχής:
Άκου λοιπόν ανώνυμε ονειροπόλε…
Το να διοικείς ανθρώπους είναι εντελώς άλλη δουλειά από το να είσαι μηχ/dev, δουλειά που δεν έμαθες στο πανεπιστήμιο, δουλειά που δεν μαθαίνεται στο ποδάρι, δουλειά για την οποία το 99% των εταιριών δεν πρόκειται να σε εκπαιδεύσουν, δουλειά που δεν μπορούν να την κάνουν όλοι και πάνω απ’όλα (και λίγοι το συνειδητοποιούν αυτό πριν να είναι αργά) δουλειά στην οποία ΔΕΝ είσαι απαραίτητος ενώ ταυτόχρονα κοστίζεις πολύ…
Και ποιός είναι ο λόγος που θέλεις να την κάνεις;
Τα λεφτά; Το κύρος; Νομίζεις ότι θα την κάνεις καλύτερα από τους άλλους; Ή και καλά σου αρέσει; Και αν σου αρέσει, τώρα το θυμήθηκες; Ή τώρα στην ηλικία των… 30, μετά από 5-10 ατελείωτα χρόνια σκληρής δουλειάς “ωρίμασες” και ψάχνεις κάτι καλύτερο; Και στα 40 για τι ακριβώς θα ψάχνεις;Και διασκεδάζω αφάνταστα όταν ακούω διάφορους με πικρία να λένε για κάποιους άλλους ότι είναι γλύφτες και γι’αυτό ανέβηκαν κλπ. Τι λε ρε μεγάλε; Σοβαρά; Από τον Πλούτωνα κατέβηκες; Όταν μπεις στη σφαίρα του management οι Δημόσιες Σχέσεις είναι το Α και το Ω. Η ικανότητα είναι το α και το ω. Οι Δημόσιες Σχέσεις είναι μέρος της δουλειάς σου κι ας μην το λέει στο job description. Αν λοιπόν δεν κάνεις PR έχασες. Αν δεν είσαι καλός στο PR επίσης έχασες. Αν δεν προλαβαίνεις να κάνεις PR αλλά και τη δουλειά σου ταυτόχρονα, έχασες. Αν είσαι ανίκανος επίσης έχασες, εκτός και είσαι στο Δημόσιο, οπότε δεν έχει καμία σημασία.
Οπότε γιατί σε παραξενεύει που όλοι όσοι ανεβαίνουν κάνουν PR; Τι νομίζεις δηλαδή, ότι κάποιοι θα εκτιμήσουν την ομορφιά σου και την μοναδική σου εξυπνάδα και ικανότητα και θα σε ανταμείψουν ανάλογα; Sleep tight…Γι’αυτό σου λέω, κάτσε με τα μηχανάκια σου, που ούτε σου αντιμιλάνε, ούτε σου κρατάνε κακία για τα bugs σου, ούτε στα χώνουν πίσω από την πλάτη σου, ούτε έχουν άποψη για το τι κόμμα ή ομάδα είσαι, για το αν είσαι gay ή straight, κλπ. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ.
Όταν έγραψα για την κατάρα, είχα περισσότερο στο μυαλό μου ανθρώπους που δουλεύουν σε “μαγαζιά” not in the IT business. Σκέψου το: Σε αυτά, ο μηχανογράφος αντιμετωπίζεται περίπου σαν τον λογιστή. Ή μαλλον χειρότερα! Είναι ένας money spender (“Τι; πάλι πρέπει να αγοράσουμε server;”) και η προσφορά του στον οργανισμό δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε €. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο (καλός) μηχανογράφος ξέρει πως η επαγγελματική του εξέλιξη έχει όρια. Περιμένει όμως και άλλου τύπου ανταμοιβές, οι οποίες είναι ισοδύναμες με προαγωγή:
- Bonus
- Ανεξαρτησία στο budget spending
- Σχετική ανεξαρτησία στις προσλήψεις για το τμήμα του
- Ηθικές ανταμοιβές (ένα μπράβο δεν έκανε ποτέ κακό σε κανένα)
Τέλος πάντων σε κάθε χώρο όλοι θέλουν να αναγνωρίζεται ο ρόλος τους. Ας δούμε τώρα μερικά από τα σημεία που θίγεις:
* Υποτίθεται πως οι ομαδικές εργασίες στο Πανεπιστήμιο έχουν σαν σκοπό να σε κάνουν να αναπτύξεις συνεργατικές ικανότητες. Ανάλογα τον διδάσκοντα, αναπτύσσονται περισσότερο ή λιγότερο. Όταν κάνεις εργασίες μόνο με τους φίλους σου, ποτέ δε θα μάθεις να συνεργάζεσαι σε ένα ξένο από φιλίες περιβάλλον.
* Νομίζω πως οι περισσότεροι που περνάνε στο project management, το κάνουν επειδή τα λεφτά είναι περισσότερα. Παρόλο που είναι περισσότερο αναλώσιμοι (άλλωστε αυτοί δεν θα απολυθούν, μόνο οι άλλοι). Εδώ είναι η ευθύνη των εργοδοτών: Οδηγούν απόλυτα χρήσιμους και παραγωγικούς υπαλλήλους σε στροφή καριέρας, επειδή τοποθετούν ιδεατά άνω μισθολογικά φράγματα ανάλογα με το job description. Οπότε έαν κάποιος θέλει να κάνει μισθολογικό άλμα, θα πρέπει να πάει στις πωλήσεις, ή στο project management. Ή να είναι ο τοπικός guru και να του έχει αναγνωριστεί το status (πράγμα σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο όπως π.χ. η περίπτωση του koug). Κράτα το γρανάζι σου χαρούμενο και κράτα το εκεί που ταιριάζει.
* Εμένα δε με ενοχλεί τόσο πολύ αυτός που ανέβηκε γλείφοντας. Αυτός, την ώρα που εσύ (ο πικραμένος εσύ) ασχολιόσουν μόνο με τη δουλειά σου, ενδιαφερόταν κυρίως για την προβολή της προσωπικής του συμβολής στο αντικείμενο του οργανισμού. Αυτός που πραγματικά με απογοητεύει, είναι αυτός που επιλέγει να προάγει τον γλύφτη.
* Ο ονειροπόλος μας λοιπόν, έχει ουσιαστικά ένα παράπονο: Να αναγνωρίζεται η δουλειά και η προσφορά του αυτοδίκαια και όχι γιατί πρέπει να την “πουλήσει” στο upper management. Γιατί, υποτίθεται πως, η καλή δουλειά πουλιέται από μόνη της. Άλλωστε όλοι δε λένε πως είναι equal opportunities employers;
Managing organized complexity 
Λες κάπου:
Δε συμφωνώ. Έχουν και οι δύο ευθύνη, μόνο που αυτός που προάγει το γλύφτη έχει μεγαλύτερη. Είναι σαν να λέμε ότι “δεν έχει ευθύνη η κάθε Πάνια και η κάθε Στεφανίδου, έχουν ευθύνη οι τηλεθεατές”.
Δυστυχώς, αυτό που έμαθα the hard way είναι ότι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να μη βρεθείς στο δρόμο ούτε του ενός ούτε του άλλου. Μάλλον είναι θέμα τύχης και συγκυριών περισσότερο και δικής σου ευθύνης λιγότερο.
Είμαι πολύ απαισιόδοξος για τους απανταχού γλύφτες (οι γυναίκες σε αυτό το παιχνίδι έχουν περισσότερα όπλα) και για τους απανταχού και καλά CEO.
@porcupine:
(Άλλαξα λίγο τη συγκεκριμένη παράγραφο για να είμαι πιο κατανοητός)
Καταλαβαίνω τις ενστάσεις σου, αλλά δεν θα συμμεριστώ το παράδειγμά σου. Κυρίως γιατί δεν τηρεί μια βασική συνέπεια: Το να προάγεις τον γλύφτη είναι (μακροπρόθεσμα) αυτοκαταστροφικό: Είτε θα “φάει” τη θέση αυτού που τον προήγαγε, είτε θα βλάψει με τις ενέργειές του τον οργανισμό (καθώς δεν είναι ο αντάξιος της θέσης).
Το να ανταμοίβεις την Πάνια με τηλεθέαση προϋποθέτει να έχεις ήδη καταστραφεί.
Έχει κανείς την ψευδαίσθηση πως οι υπεύθυνοι για τις προαγωγές, δουλεύουν με μακροπρόθεσμο ορίζοντα;
Συνήθως είναι μεγάλης ηλικίας ή/και βαριεστημένοι ή/και με ξεπερασμένες/ελλιπείς γνώσεις ή/και διαπλεκόμενοι πολιτικά και το μόνο μακροπρόθεσμο που μπορούν να σκεφτούν, είναι η σύνταξή τους!
Οφθαλμέ,
Συμπληρώνω: (η σύνταξη) & το πέος τους.
Porcupine,
Έχει παρατηρηθεί και το αντίθετο φαινόμενο: άντρες να παίρνουν την προαγωγή από τα χέρια της, επειδή εκείνη ΔΕΝ είναι άντρας. Εξαρτάται από τη φιλοσοφία της εταιρίας.
Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στα εξής:
* εργασιακή ηθική (work ethics), ή για την ακρίβεια παντελής έλλειψη αυτής
* πλήρης έλλειψη στρατηγικού και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού σε ΟΛΕΣ τις πτυχές της οικονομίας: δημόσια, ιδιωτική και εκπαιδευτική.
Προηγμένες οικονομίες και κοινωνίες έχουν λύσει προ πολλού αυτά τα προβλήματα. Τριτοκοσμικές οικονομίες (που έχουν και αυταπάτες ότι δεν είναι τριτοκοσμικές) τα έχουν και δεν έχουν καμμιά διάθεση να τα λύσουν.
@adamo:
Συμφωνώ και επαυξάνω με το post σου.
@thanos:
Και στις πολυεθνικες σε μη τριτοκοσμικά κράτη, να δεις τί γίνεται από γλύψιμο. Απλά εκεί το βαπτίζουν “επικοινωνιακά skills”.
Δυστυχώς, έμαθα ως ελεύθερος επαγγελματίας, το παραμύθι, going through the hard way. Δεν είχαν άδικο όταν μας έλεγαν όταν φεύγαμε με το δίπλωμα στο χέρι από το Πολυτεχνείο, “καλή επανένταξη”. Λίγο ως πολύ, όποιος εκεί είχε γνώσεις και λόξα ήταν αρχηγός στον εσωτερικό ανταγωνισμό. Σε κάμποσες περιπτώσεις φυσικά υπήρχαν και οι γλυψιματίες, αλλά η κοινότητα τους απομόνωνε και φυσικά τα αριστεία δεν ήταν για αυτούς.
Αντιμετωπίζοντας πελάτες, τα πράγματα άλλαξαν. Πρέπει να είσαι εξυπηρετικός (όχι δουλικός), ευχάριστος, να προσπαθείς να μπαίνεις στη θέση του πελάτη. Εκεί ξεκινάνε τα δύσκολα, οι πελάτες είναι σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα, είναι όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους. Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους που δεν έχουν επίγνωση του τί είναι και του τί θέλουν. Πρέπει να λύσεις τα υπαρξιακά τους και να κάνεις 20 επίπεδα ψυχανάλυσης για να τους καταλάβεις και να τους δώσεις να καταλάβουν τί πρέπει να γίνει.
Αντίστοιχα, σε εργασιακά περιβάλλοντα όπου ο μηχανογράφος είναι μύγα στο γάλα, πρέπει να είναι ευχάριστος, συνεργάσιμος και όχι δακτυλοδεικτούμενος ή γραφικός.
Το αστείο είναι ότι στην Ελλάδα, επί του σοβαρού, σε ελάχιστα τέτοια περιβάλλοντα γίνεται αντιληπτός ο χαρακτήρας και η προσφορά αυτών των ανθρώπων. Το ίδιο πάνω κάτω γίνεται και με τους developers.
Αργά ή γρήγορα, επειδή φυσικά δεν υπάρχει και το κατάλληλο scaling στα αντίστοιχα τμήματα πρέπει να κάνουν κάτι άλλο το οποίο θα ονομάζεται, technical project manager, senior designer, senior technical advisor κ.α.
Είναι φυσική εξέλιξη… όπως λέει και ο Πανούσης…
Αλήθεια…. πόσοι sysadmins άνω των 45 υπάρχουν και τους γνωρίζετε, σε σημείο που να μπορείτε να τους αναφέρετε;
Προσωπικά δεν γνωρίζω κανένα… Ηλικιακά τοποθετούνται από 25 έως 38…
…. συγγνώμη πρίν πέσετε να με φάτε…
Φυσική ιστορία έλεγε ο Τζιμάκος και εκ παραδρομής μου έγινε φυσική εξέλιξη… :P
Αν με “μη τριτοκοσμικές πολυεθνικές” εννοείς κατά βάση ευρωπαϊκές εταιρίες, εγώ αυτές τις κατατάσσω στις τριτοκοσμικές :) (ή δευτεροκοσμικές το πολύ).
Στο μυαλό μου έχω 4 μεγάλες εταιρίες (και αρκετές μικρότερες): Google, MS, Intel, IBM.
H google (και η IBM) στη συνέχεια έχουν το “20% time” όπου το 20% του χρόνου σου (ουσιαστικά μια μέρα από τις 5) το αφιερώνεις σε ένα project που ορίζεις ΕΣΥ και που ουσιαστικά μπορείς να κάνεις ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι. Πόσες ευρωπαϊκές (για ελληνικές απλώς ξεχάστε το) εταιρίες θα μπορούσαν να δώσουν τέτοιου είδους ελευθερία δημιουργίας στους υπαλλήλους τους;
@Thanos:
Ξέρω μια ελληνική με παραπάνω από 99% του χρόνου να κάνουν οι υπάλληλοι ότι πραγματικά θέλουν…
Το τιμημένο Ελληνικό Δημόσιο (ΤΜ)! Φυσικά το κάνει υπόγεια μπας και οι πεφωτισμένοι ΕΛ-Δημόσιοι-Υπάλληλοι φτιάξουν τις Κοσμοσφαίρες και τα Χανεμπού για να πάρουμε επιτέλους την Αγιά Σοφιά!
Φυσικά υπάρχει και ένα 10% από μιάσματα που είναι καταδικασμένο να κάνει για ξεκάρφωμα τη δουλειά των απασχολημένων ΕΛ, έτσι ώστε αυτοί να μην αποκαλυφθούν.
Άσχετο… για να σοβαρευτούμε κιόλας… πού ξέρεις τί γίνεται εντός των τεσσάρων που αναφέρεις; Βάζεις το χέρι σου στη φωτιά ότι ΟΛΑ τα projects στα μεγαθήρια γίνονται allocate με ψυχρά και τεχνοκρατικά – πάντα – κριτήρια; Δεν θα το έλεγα… οι μαρτυρίες που έχω συλλέξει από υψηλόβαθμα αλλά και χαμηλόβαθμα στελέχη που έτυχε να γνωρίσω έδειξε άλλα….
Τα projects κατανέμονται αλλά και δημιουργούνται με βάση στρατηγικους σχεδιασμούς, ως επί το πλείστον. Πχ ο λόγος που η IBM παράτησε τα laptops, ή ο λόγος που η Intel πούλησε τους Xscale στη Marvell. Βεβαίως βοηθάει πολύ το ότι έχουν αυτές οι εταιρίες ΚΟΡΥΦΑΙΑ τμήματα έρευνας. Μεγάλο μέρος του σκοπού των τμημάτων έρευνας είναι να απαντήσουν στο ερώτημα: “Τι πρέπει να φτιάχνει/πουλάει η εταιρία μετά από 10 χρόνια”
Η ουσία είναι ότι οι εταιρίες αυτές είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ στο στρατηγικό σχεδιασμό, γιαυτό και είναι τέρατα—αλλά κυρίως γιαυτό και παραμένουν τέρατα. Επίσης, είναι πολύ καλές στο να προσλαμβάνουν (και να κρατάνε) καλούς μηχανικούς. Γιατί άραγε;
(σημείωση: μιλάω ΠΑΝΤΑ για αμερική, δεν έχω ιδέα τι γίνεται στην MS Hellas πχ, αλλά αν ήθελα να διακινδυνέυσω μια πρόβλεψη, θα έλεγα ότι η MS Hellas έχει 90% πωλητές/μαρκετίστες, οπότε αυτά περί στρατηγικών σχεδιασμών, έρευνας και προσλήψεων καλών μηχανικών πάνε περίπατο)
Θεωρητικά, οι εταιρίες που έχουν Σύστημα Διαχείρισης Ποιότητας (ISO 9001 ή κάτι αντίστοιχο) έχουν και ένα ειδικό έντυπο ώστε να κάνει το προσωπικό προτάσεις για βελτίωση ή να καταθέτει ιδέες.
Βέβαια, αυτό ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΑ υποστηρίζεται από αντίστοιχη ενθάρρυνση (π.χ. bonus, ποσοστό επί των κερδών αν πρόκειται για μεγάλη πατέντα) με αποτέλεσμα να λέει ο κάθε (χαμηλόβαθμος) εργαζόμενος “σιγά μην τους ανοίξω εγώ τα μάτια”.
Δυστυχώς, για τις περισσότερες εταιρίες αυτές οι επιταγές του ΣΔΠ είναι “ψιλά γράμματα” τα οποία προσπερνούν. Οι εργαζόμενοί τους δεν έχουν φιλοδοξία να κάνουν κάτι καινούριο και αν ποτέ εμφανίσουν τέτοια, φροντίζουν να την κόψουν από τη ρίζα!
Νομίζω ότι αυτό που προσπάθησε να σου πει ο Bruteforce είναι ότι όσο ανεβαίνεις ηλικιακά και επιθυμείς να υπάρχει και αντίστοιχη εξέλιξη στη δουλειά σου, μειώνεται η σημασία των τεχνικών (με την ευρεία έννοια του όρου) δεξιοτήτων και αυξάνεται η σημασία κάποιων άλλων όπως οι επικοινωνιακές, διοίκησης, προσαρμογής στην αλλαγή κλπ.
Για παράδειγμα όταν προσλαμβάνεσαι σε ένα τμήμα ΙΤ σημασία έχει το πόσο γρήγορα και σωστά θα στήσεις ένα server, θα λύσεις ένα τεχνικό πρόβλημα κλπ. Οταν είσαι προϊστάμενος ενός τμήματος ΙΤ σημασία έχουν άλλα πράγματα όπως πχ το να πείσεις για την αγορά κάποιου εξοπλισμού με όρους που θα καταλάβει η διεύθυνση, να συνεργάζεται αρμονικά το τμήμα σου, να λύνεις τις διαφορές όταν υπάρχουν και πρέπει να επέμβεις, να υποχωρείς όταν βλέπεις ότι δεν κερδίζεται η μάχη προκειμένου να κερδίσεις τον «πόλεμο» κλπ κλπ. Tο αν θα παίζει σωστά ο mail server θα είναι δουλειά του υφισταμένου σου που ΕΣΥ θα έχεις φροντίσει ότι θα μπορεί να ανταποκριθεί. Αυτό φαντάζομαι εννοούσε ο bruteforce με τη λέξη PR.
Το προβλημα είναι ότι αυτά δύσκολα τα συνειδητοποιούμε μόνοι μας και γι αυτό εδώ μπαίνει ο παράγοντας τύχη. Δηλαδή το πόσο κωλόφαρδος θα είσαι να βρεθείς με κάποιον προϊστάμενο που θα στα δείξει αυτά και θα σε βοηθήσει να τα αναπτύξεις. Σε αυτό το σημείο θα συμφωνήσω με τους υπόλοιπους ότι αυτό είναι κάτι σπάνιο. Συνήθως κυριαρχεί η ανασφάλεια οπότε ακολουθεί το γλύψιμο, η ρουφιανιά κλπ. Επειδή όμως αυτά δεν μπορείς να τα αλλάξεις, θα πρέπει να μαθεις να ζεις με αυτά και να τα αντιμετωπίζεις (προσοχή: όχι να τα κανεις και εσυ).
“I wonder,” he says, “how many programmers are trapped in the bodies of Silicon Valley executives. We tend to leave programming jobs because they just don’t pay enough to support kids and mortgages here in Silicon Valley. But increasingly, when people have some material independence, they revert.