Ανακαλύπτοντας ξανά τη δισκοθήκη μου

*Now listening Abdulah Ibrahim:- re:Brahim*

Ανακάλυψα τη Jazz στα early 90s χάρη στο συνάδελφο Πολυτεχνίτη DJ Sinatha⁰. Μέχρι τότε ήταν για εμένα ένα σύνολο οξείων ήχων που βασικά εξυπηρετούσε βαριεστημένα ζευγάρια στα ball-rooms κρουαζιεροπλοίων.

Ασχολήθηκα πιο πολύ όταν ανακάλυψα το περιοδικό Jazz & Τζαζ¹. Άρχισα να αγοράζω δίσκους με σχεδόν καταναλωτικούς ρυθμούς μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο που δε μπορούσα να ακούσω παρά μόνο μια φορά κάθε δίσκο που αγόραζα. Να τον ακούσω, όχι να τον απολαύσω. Είχα άλλωστε και άλλους δίσκους που περίμεναν τη σειρά τους.

Και κάπου εκεί σταμάτησα. Έχασα τη χαρά μου. Πως άλλωστε να διαχειριστείς ένα υλικό που ξεπερνά τους 1000 δίσκους (OK CDs – και μεγάλος αριθμός είναι Hip-Hop και όχι Jazz) όταν η Μουσική δεν είναι το αντικείμενό σου, όταν δεν είσαι τόσο πολλές ώρες στο χώρο σου και άρα λίγες στιγμές μόνο είσαι in the mood for this?

Μέχρι που ο πελαργός μας έφερε το δώρο του. Και το χαζοκούτι έκλεισε. Οπότε ξαναστράφηκα στους δίσκους μου. Και τους ακούω ουσιαστικά για πρώτη φορά και μαζί με τον παιχταρά μου².

Και η Jazz έγινε ξανά ψυχαγωγική.

*Now listening Count Basie:- Blues Alley*

[0] – Muzak7
[1] – Για την ακρίβεια όσες φορές έχω εμπιστευτεί τις κριτικές του Τρούσα ήμουν πολύ τυχερός. Με τις επιλογές του Χαρωνίτη από την άλλη έχω κλάψει τα λεφτά μου.
[2] – a.k.a. adamo version 2.0